Eg vurderer å avsutte bloggen. Synd egentlig, men eg har aldri vore heilt tro mot den. Eg har aldri funne min plass i dette blogguniverset, og derfor trur eg no at det er på tide å slutte for alvor. Kjem nok ikkje til å slette den med det første, men alt til si tid. Bloggen har jo på mange måtar fungert som ei slags minnebok for min eigendel, men ein kjem til eit punkt. og no er vi vel der. 

Riktig god sommer. 

Den siste tida har vi vore flinakare til å komme oss ut. Vi har tatt sparkesykkelen til svømminga dei siste to vekene fordi pappa har vore vekkreist. (Det er han som følger fordi eg ikkje har sertifikatet) Vi har vore på tur i skogen og har samla poeng til konkuransen som pågår på skulen til dei to eldste, dei får eit skjema med forslag til ulike turar i nærmiljøet, og kor mange poeng desse er verdt. I juni vert det levert inn og ein kan få premie dersom ein har flest poeng. Dette er svært populært og eit kjærkoment alternativ til alt det digitale. (Etter jul hadde dei lesekonkuranse som også er svært populært) 

Minsten har fyllt 3 år, og fekk traktor. Då må ein på traktortur.

Vi har blitt overaska av nattefrost og funne mykje is.

Vi har vore på kvitveistur.

Og endeleg har eg fått byrja litt påigjen med oppussinga i kjellaren.

 To dører har fått tavlemaling. Billig, enkel fornying som gir stor glede.

Sakte men sikkert prøver vi å innføre delar av slow living/sakte liv i måten vi tenker og lever på. 

Eg trur vi treng det, å kjenne meir på roa og mindre på jaget. 

Nokon må rydde tilslutt

Årets frø er komt i jorda, og står inne i gangen og kosar seg. Eg vil at born skal lære seg kor mykje arbeid som ligg bak maten vi kjøper. For nokon må arbeide for at vi skal få mat. Samstundes som det noko vi kan gjere ilag. Men ein lærer også å ta vare på det som gror.  Vi har ingen stor hage, men vi har måtte saga ned nokre tre, og har eit blomsterbed som er fylt av ugress, og her lagar vi grønnsakshagar. Gulerøtter og poteter skal også i jorda. Så får vi håpe det blir litt ut av det. Jentene vart so ivrige tilslutt, so eg mista litt oversikt over kor mykje som er planta av kvar, men det går nok fint likevel. For meg er det viktigare med ein nyttehage, enn ein pyntehage. Vi les litt, og prøvar og feilar, og tilslutt får vi det til. Men det er noko beroligande med dette hagearbeidet. Noko sakte, som eg trur vi treng

Påska er over, og vi er snart ferdig med første veka etterpå. Dagane flyg, men livet er likevel fint. 

Vi fekk oss ein fin liten ferie denne veka, til tross for mykje sjukdom. Vi har hatt fine augneblinkar innimellom, tross alt. Og vi har virkelig prøvd oss på eit sakte liv, med å lage middag på bål, slappe av, vere so mykje ut som mogleg og vaska kleda uten vaskemaskin. Vi har prøvd livet, og det har egentlig vore godt. Vi treng desse periodane det vi kan skru av og prøve å ikkje la oss stresse. Prøve å finne roa, og gi oss sjølve lov til å vere utilgjengelige for omverda.

Lillebror har fått seg nytt rom. Vi har lagt nye veggar, nytt golv og tapet, i tillegg til å male vindauga. Rommet er ikkje stort, men er passe til ein  liten gutt på to år.

Slik såg rommet ut da vi flytta inn. Alle hyllene og skrivebordet stod igjen. Skrivebordet måtte sagast i tre delar for å få det ut. I tillegg var det mykje strietapet.

Vi er ferdig med hovedetasjen. Etter kvart må vi ta til nede, men vi vel å ikkje stresse. Nede er det maling og nokre soverom som må fiksast litt på.

Lys har opptatt meg mykje i det siste. Her kjem eit aldri so lite bilete ras. Naturen er fantasisk, og sidan sola ikkje er kvardagskost, er vi taknemelege kvar gong ho kjem.

Eg har lenge vurdert om eg skulle ha opretta ein ny blogg, men vi får sjå. Men bloggen er ikkje gløymt.No er liksom ikkje den rette tida, for no er vi i innspurten på oppussinga, i morgon byrjar eg på ein tre dagers heimeeksamen, og neste helg skal vi feire bursdagane som er i desember. Tenk at vi snart har ein 11 åring i hus. 

Men snart er det jul, og vi gler oss. Sjølv om det ikkje er so mykje julestemning å spore i heimen enda, men den kjem. Sjølv om det blir seint, men godt. 

I mai solgte vi huset vårt. Etter å ha brukt lang tid på å finne eit hus som ville vere stort nok til vår store familie, fant vi det til slutt. Eit hus med fem soverom, kjellerstove, stor gang og vaskerom. Nokre kompromiss måtte vi inngå med oss sjølve. Det vart ikkje ein stor frukt hage, eller min store draum; småbruk. Det vart ikkje nytt, Det vart ikkje ein frittligande einebustad, men det det vart, vart so mykje meir. 

Og eg trur at det det vart, var akkurat det vi trengt no, med born som veks til, som vil ha vener på besøk, på overnatting og som treng sin eigen plass. So vert det vi får, meir enn nok. Og om ti år, når borna byrjer å verte store, kan vi få oss ein liten fritidsbustad med litt tomt til alt det andre. Alt til si tid.

Men det skal bli rart å flytte. Rart å flytte frå den kjekke gata, og dei kjekke naboane. Rart å skulle få eit stort hus med fem soverom, to etasjar og nesten 200 kvm, mot tre etasjar, mykje skråtak, tre soverom, og 110 kvm.

 For dei to eldste sin del er det viktig og riktig å flytte no. Og det er viktigst av alt for oss no.