27/8/09

el ritmo de la vida

Miro el faro como se apaga y se enciende, y se apaga y se vuelve a encender.

Parecido a un corazón.

Pq tampoco es eterno.

En el balconcillo de la habitación del hotel encontré una mesilla con un par de sillas. De esas de plástico blanco. Material muy exitoso en el ambiente turístico de costa playera.

Sentada frente al mar empieza la noche. Noche oscura de luna nueva.

Claro que con tanta farola encendida, pocas estrellas brillan.

La persona que me acompaña en este viaje está dentro tumbada, leyendo o durmiendo.

A mi izquierda, a lo lejos, están proyectando una película, “cinema a la fresca” lo llamamos aquí.

A mis pies pasean las parejas, las familias, los solitarios. Todos van paseo marítimo arriba, paseo marítimo abajo, charlando o comiendo helado. No se ve ningún grupo de jóvenes tomando botellón. Estarán en algún otro lugar más alejado, o en la playa.

A mi derecha se ve y se escucha lo mismo que a la izquierda, salvo el cine. Que, por cierto, muy habilidosos, han aprovechado un andamio de unas obras del Ministerio para colocar la pantalla gigante.

Y en frente y arriba el mar y el cielo. Grande, muy grande.

El faro sigue con su ritmo, ajeno a todo. O quizá sabe más de lo que nos pensamos. Él lo ve todo desde ahí y hace tiempo que vigila los 360 grados que abarca.

El perfil del Delta da forma a la silueta de una sombra un poco más oscura que el agua del mar. Parece que juegue a ser una pata de calamar.

Esta noche Venus brilla con un color especial que bien podrían ser pequeños destellos de todos los colores fundiéndose en blanco.

El faro sigue ahí, no se mueve. Me proporciona seguridad; no se irá.

El puerto del pueblo está distribuido en dos partes; el puerto pesquero con sus barcas de madera, las redes por el suelo y la lonja de venta de pescado que abrirá con las primeras luces de la madrugada.

En la otra parte, bastante más amplia, están elegantemente colocados los yates y demás embarcaciones de recreo y vela. Casi todas duermen.

El faro se enciende, se queda ahí un instante algo más largo que una respiración, y se apaga durante más tiempo. Finalmente, cuando parece que ya no vaya a dar más luz, se enciende de nuevo.

Me gusta sentir el calorcito corporal que desprendo tras una sesión de playa.

Esta mañana me ha sorprendido la temperatura del agua de aquí. Mucho más elevada que la de las playas a las que suelo ir, situadas a unos 350 Km. al norte.

Este verano he estado también en el interior, en tierras de secano. Además he subido a las altas montañas. Podría decir que he estado por todo el país; mi tierra; mi mar; mi casa.

Cercana al faro se ven unas luces rojas, menos intensas que las blancas.

Me pregunto a donde me llevará el destino ahora. ¿Dónde quiera yo? Yo no sé donde ir.

Creo saber qué es lo que quiero, pero no sé como ir hacia allí.

Así que mientras lo averiguo, cosa poco probable, disfruto de cada instante como se lo merece, como auténtico e irrepetible que es.

Si, es cierto. Me sorprende incluso estar tan bien mientras frente al cruce de caminos donde me encuentro decido hacia donde tirar.

Precaución y cautela. Vivir el presente. Mejor ir lenta.

Hipnotizada por el faro.

Se enciende y se apaga. El ritmo de la vida.

26/8/09

Ayuda de blogger a blogger

Tengo una duda que me gustaría resolver:

¿Puedo almacenar los post fuera del blog?

Es decir, me gustaría poder meter en un PEN todas las entradas del blog. Así tendría un "libro" que podría imprimir y guardar. Son ya más de 300 post donde reside mi vida, mis polémicas, mis ilusiones, mis chistes, mis viajes, mis...

¿Lo sabéis?

montañas


Los ríos bajan con fuerza y mucho caudal en las primeras etapas del curso superior. Varios afluenten de agua fría se juntan para formar el río Noguera Palarresa.
Las mariposas, muy abuntantes en esa zona, se detienen a beber agua cerca del río.
Los pueblos se sitúan en la escarpada montaña, parecen colgados literalmente en las paredes verticales con vistas impresionantes.
Las antiguas casas conservan su patio interno antes destinados a guardar el ganado.
Los veranos se llenan de fiestas mayores y en todos los pueblos hay celebraciones, comidas abundantes y actuaciones de orquestras. Si quieres un recuerdo, puedes adquirir una camiseta divertida con una ilustración de una obeja encima del pico de la montaña

Cambio de paraje, nos trasladamos.

Bello paraje en medio de las montañas, pueblo con el casco antiguo muy bien conservado.
Los animales, más listos que nosotros, saben buscar el lugar más fresco para pasar las horas calurosas del mediodía.

Montaña, aquietamiento, firmeza, serenidad, meditación, reposo, sujetar, estabilidad.


gràcia

Los años que en agosto estoy por aquí, me gusta bajar a ver las calles adornadas del barrio de Gràcia de Barcelona. Hace años iba de marcha, ahora ya me agobia tanta gente y suelo ir el viernes mientras ultiman los detalles de la decoración temática de cada calle y el sábado por la mañana para verlas con la luz del sol y tomar un aperitivo en una de sus mágicas plazas.

Este año, como otros tantos, ha ganado el concurso de decoración de calles la calle Verdi (la del castillo medieval). Si yo fuese el jurado le habría dado el premio a la calle con luces de colores hechas a base de agua teñida y lámparas de papel, bastante abstracto. Me pareicó precioso y me transportó a un mundo mágico. Quedó en 3er lugar.

Finalmente, me emoció el homenaje a Pepe Rubianes !











25/8/09

aquesta tarda

Bon dia!
Aquests dies hem estat molt bé!
Però jo ja no puc estar així, amb aquesta indecisió, visc en una il·lusió, però fa dies que els somnis m'avisen que no vaig cap a bon port perquè seguim jugant al ni si ni no, tants cops repetit. Tu no em vols perdre però tampoc t'animes a tenir un fillet, jo ja no puc donar-te ni més espai ni més temps, ho sento, ja saps en quin punt estic. Serem feliços, ho sé, jo t'estimo i ha arribat el moment de que prenguis una decisió i escollir el teu camí, si vols que el fem junts vine aquesta tarda i diga'm que farem una família, et rebré contenta. És la última oportunitat que et dono, t'esperaré aquesta tarda, no més... Si no vens voldrà dir que no vols que caminem junts. T'estimo molt!
Els sms no tenen to i per això et dic que aquest està escrit des de l'amor, l'amor que sento per tu!



¿vendrá?






Queridos amig@s, muchas gracias por vuestro apoyo, ha sido de alto valor para mi no sentirme sola en estos instantes.
Sí que vino!! A las 15h en punto al salir del trabajo estaba ahí, con su carita dulce... Pensé que no vendría, pensé que pasaría la tarde en el balcón mirando y esperando. Pero no, vino, fuimos a comer, hablamos y nos entendimos! me siento feliz y relajada! Sin prisa pero sin pausa empezamos nuevos proyectos y me dijo por primera vez que le gustaría tener un hijit@ conmigo (se lo hice repetir un montón de veces para disfrutar la sensación que me producen esas palabras...).
No lo acabo de comprender pero creo que él necesitaba esta coyuntura para avanzar un paso. En todo caso, estoy muy feliz!

alma de bailarina


"El alma del folósofo vive en su cabeza,

el alma del poeta en su corazón,

el alma del cantor vibra en su garganta,

pero en cambio,

el alma de la bailarina vive en todo su cuerpo."


20/8/09

fuera del facebook

Me he dado de baja del facebook, no me gusta y no encaja conmigo!
Tengo el alma bloggera, hace ya más de 2 años que ando por estas tierras.

Este es mi mundo!!

19/8/09

el señor LEM (cuento entero)

0. PORTADA

1. EL SR. LEM VIVÍA EN UN PISO CUALQUIERA, UNA CAJITA DE CERILLAS EN UN BLOQUE DE PISOS DE UNA CIUDAD NO MUY DISTINTA AL RESTO.

2. MAÑANA TRAS MAÑANA EL ESPEJO DEL SR. LEM REFLEJABA UNA SONRISA DE RASURADA SATISFACCIÓN AL PUNTO DE LAS 8h.: HABÍA LOGRADO QUE LOS DÍAS FUNCIONARAN PARA ÉL COMO UN MECANISMO DE RELOJERÍA INFALIBLE.

3. SE MOVÍA HACIA LAS OFICINAS DE LAS AFUERAS SIGUIENDO UN TRAZO SINGULARMENTE RECTO, GUIADO SÓLO POR GIROS CONCISOS E INELUDIBLES. PARA QUE, ADEMÁS, SUS PASOS FUERAN IGUALES, APUNTABA EL SUELO CON LA NARIZ, POR LO QUE LA CALLE SE REDUCÍA A UN CONTÍNUO DE CEMENTO, ALCANTARILLAS, Y PINTURA BLANCA QUE LE RECORDABA LA EXISTENCIA DE LOS COCHES.
4. TRABAJABA EN UN ALMACÉNCONSTRUIDO CON EL MISMO MOLDE QUE LOS DEMÁS. SOBRE UN ANTIGUO MANZANAR DE LOS QUE SUPLANTARON AL BOSQUE.
5. SE PASASBA EL DÍA CLASIFICANDO CAJAS LLEGADAS DE PAÍSES REMOTOS. APROVECHABA TAN BIEN EL ESPACIO QUE EN SUS ESTANTES SIEMPRE CABÍA MÁS QUE EN LOS DEMÁS.
6. DE VUELTA A CASA, LAS PUNTAS DE SUS ZAPATOS AVANZABAN A UN RITMO MÁS LENTO PARA RECOGER LAS COMPRAS CONVENIDAS CON EL TENDERO Y NO TENER QUE DETERNERSE. COMPENSANDO EL PESO DEL MALETÍN, SE ALEJABA DESPACIO LADEANDOSE EQUILIBRADAMENTE.

TO BE CONTINUED...

18/8/09

7. BALANCEANDO SUS CADERAS CON PRECISIÓN, PODÍA REMONTAR FACILMENTE LOS SIETE TRAMOS DE LA ENDIABLADA ESCALERA QUE SE ESTRECHABA HASTA SU PISO.
8 Y 9: ANTES DE ACOSTARSE, SE RECLINABA EN SU SILLÓN PARA SUMERGIRSE EN OCÉANOS DE LETRAS. LECTOR TENAZ, SUBRAYABA A INTERVALOS REGULARES HASTA CAER RENDIDO COMO DE COSTUMBRE, Y EL CÍRCULO SE COMPLETABA Y, EL SR. LEM, ERA 24 HORAS MÁS VIEJO.
10. Y TODO SIGUIÓ IGUAL HASTA LA TARDE EN QUE, ATENTO A LA SERPIENTE GRIS DEL SUELO, EL SR. LEM SINTIÓ UNA SACUDIDA EN LAS COSTILLAS AL VOLVER DEL ALMACÉN Y CAYÓ DANDO UNA VOLTERETA LATERAL. NUNCA HABÍA REPARADO EN LA EXISTENCIA DE AQUEL BAR. CUANDO IBA A PEDIR EXPLICACIONES AL BRUTO QUE APARECIÓ BAJO EL DINTEL. IDENTIFICÓ EN AQUEL ROSTRO FAMILIAR UN CROMO DESCOLORIDO DE SU ÁLBUM DE RECUERDOS.
11. RESULTÓ SER EL AMIGO EXPLORABOSQUES DE SU INFANCIA. ANTE DOS ENORMES JARRAS, HABLARON Y BEBIERON COMO EL SR. LEM NO RECORDABA HABERLO HECHO EN MUCHO TIEMPO. ASÍ SUPO QUE SU AMIGO SIEMPRE HABÍA ESTADO ALLÍ, EXPLORANDO AÚN NOCHE TRAS NOCHE.
12. DE REPENTE EL SR. LEM SE VIÓ EN OTRAS TIERRAS, CORRIENDO POR LOS MONTES, TREPANDO ÁRBOLES Y TIRANDO PIEDRAS. SENTADOS BAJO LA LAMPARILLA DEL BAR, SE TRANSPORTARON A LOS DÍAS EN QUE ATRAPARON RENACUAJOS Y TALLARON MADERA CON MACHETES.
TO BE CONTINUED...

17/8/09

13. FINALMENTE AQUELLAS PALABRAS SURGIDAS EN LA NOCHE TERMINARON POR COSER A LA SÁBANA GRIS DE SU EXISTENCIA RECUERDOS COLORIDOS QUE COBRARON NUEVA VIDA.
14. SE DIJERON HASTA PRONTO EN LA PUERTA DEL BAR. DE VUELTA A CASA, EL SR. LEM NO PUDO NI MIRAR LAS PUNTAS DE SUS ZAPATOS NI EVITAR DAR TUMBOS IMPREDECIBLES SOBRE LA ACERA.
15 y 16. A LA MAÑANA SIGUIENTE SE DESPERTÓ TARDE Y SE LE VIO TROTAR A TODAPRISA CRUZANDO ENLOQUECIDO SEMÁFOROS EN ROJO. TRAS AÑOS DE PULCRA PUNTUALIDAD, LLEGÓ TARDE AL ALMACÉN.
17. AQUEL DÍA NO FUE TAN EFICIENTE. DESCUBRIÓ VIEJOS MANZANOS AL OTRO LADO DEL CRISTAL Y VIO LAS PEQUEÑAS PIEZAS QUE LLENABAN LAS CAJAS, COMBINARSE ANTE SUS OJOS DE MIL FORMAS DISTINTAS.
TO BE CONTINUED...

18. INCLUSO DE VUELTA A CASA, SORPRENDIÓ EN LA SERPIENTE DE LA ACERA, LA HIERBA INCOMPRENSIBLE QUE DESAFÍA LAS JUNTAS DE CEMENTO. LA MISMA QUE SOLÍA ENCONTRAR EN LA CORTEZA VIEJA DE ALGUNOS ÁRBOLES.
19. INTENTÓ LEER Y TOMAR APUNTES PERO LA FIGURA DEL FOTOGRAFO RUSO LE HIZO RECORDAR LOS CARRETES ANTIGUOS QUE GUARDÓ EN EL TRASTERO AL MUDARSE A LA CIUDAD. AQUELLOS MOMENTOS DE SU VIDA ARRANCADOS DEL TIEMPO EN PEDACITOS DE PAPEL.20. DEL VIEJO BAÚL SACÓ PIEZAS PARA BICICLETA, EL TIRACHINAS DE ROMPER BOTELLAS, LAS FOTOS DESCOLORIDAS Y, SOBRETODO, EL VIEJO RELOJ DE CUCO. SU BOTÍN DE CUANDO SUS PADRES LO CAMBIARON POR UN MODERNO APARATO A PILAS.
21. BALANCEÓ SU PÉNDULO DELICADAMENTE PERO EL DISCO SE DETUVO. COMO YA HIZÓ UN DÍA, COMPROBÓ MINUCIOSAMENTE TODO EL MECANISMO. INCLUSO DESMONTÓ EL CUCO PUNTADO AÑOS ATRÁS. BASTARÍA CON AJUSTAR LOS PESOS DEL RELOJ Y LANZAR EL PÉNDULO DE NUEVO.

22 y 23. PERO EL CUCO NUNCA CANTÓ CUANDO EL SR. LEM LO ESPERABA. CUANDO PARECÍA RETRASARSE INEVITABLEMENTE EL PÉNDULO SE ACELERÓ Y, ANTE UN INQUIETO SR. LEM, SE ADELANTÓ MEDIA HORA. EL SR. LEM TEMIÓ QUE EL CUCO FUERA COMPLETAMENTE INSERVIBLE.

24. AL DÍA SIGUIENTE EL SR. LEM FUE VISTO ARRASTRANDO UNA MISTERIOSA JAULA DE ENGRANAJES. TRAS TERMINAR DE TRABAJAR, EL TENDERO OBSERVÓ ATÓNITO COMO SU CLIENTE MÁS FIEL LE IGNORABA Y SE ALEJABA MEDITABUNDO HACIA EL LABERINTO DE CALLEJONES DE LA CIUDAD VIEJA...
25. PERDIÉNDOSE UNA Y OTRA VEZ, EL SR. LEM DIÓ CON UN HOMBRE ANTIGUO QUE REUNÍA DÍA Y NOCHE RETALES DESPRENDIDOS DE OTRAS VIDAS... ATRAIDO POR EL VIEJO CUCO, ESCUCHÓ ATENTO COMO EL SR. LEM DESCRIBÍA APESUMBRADO EL MOVIMIENTO ARBITRARIO DEL PÉNDULO DE SU RELOJ.

26. RODEADO DE PÉNDULOS A DISTINTAS VELOCIDADES, EL ANCIANO HABLÓ DE LOS ÁRBOLES, DE MAREAS QUE SEGUÍAN AÚN LA LUNA, DE LA PEONZA TERRESTRE BAILANDO EN UNA ÓRBITA DE SILENCIO... RELOJES NATURALES, RESUMIÓ EN UN LARGO SUSPIRO. EN CUANTO AL CUCO, SONRIÓ, TENÍA MUY BUENA SALUD. ERA GRATIFICANTE, DIJO AL SR. LEM, VER A ALGUIEN REPARAR EN UN PÉNDULO DE MOVIMIENTO IMPREVISIBLE. DE HACÍA UN TIEMPO CONCLUYÓ, ERAN RAREZAS FRENTE AL COMPÁS HIPNÓTICO DE LOS AUTOMATISMOS.27. DE VUELTA A CASA, EL SR. LEM SE SENTÓ UN INSTANTE EN LO ALTO DE UN PUENTE. EN EL RÍO QUE CAMBIABA LENTO BAJO SUS ZAPATOS, VIO SU ROSTRO ONDULAR EN UN ESPEJO DE AGUA. LA NOCHE ERA SUAVE, UNA CURVA QUE SE ALARGABA EN EL AIRE COMO UN ARCO INFINITO.








FIN DEL CUENTO O PRINCIPIO DEL OTRO...