...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι. 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες. 

Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες. 

Με πουά. 

Με βλέμμα που λέει πολλά. 

Με άποψη. 

Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω. 

Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου. 

Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση. Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα. 

Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες. 

Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα. 

Τελικά διάλεξα μια κίτρινη. 

Παχουλοκομψή.

Με μαύρα πουά. 

Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης! 

Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας. 

Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα". 

Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε. 

Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ. 

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι. 

Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα. 

Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. 

Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. 

Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!

...της ημέρας.

   

Γιατί, όπως λέει και η αγαπημένη μου μεταποιήτρια Calypso Larah: 

"Ο Βαγγέλης είναι οικουμενικός πόνος. 

Όλες έχουμε πονέσει από έναν Βαγγέλη. 

Όλες τον είχαμε αγαπήσει, αλλά αποδείχτηκε πολύ παλιοκόριτσο".

ΥΓ. Η σκηνή που έχει μεταποιηθεί, είναι από την κλασική ταινία του 1954 "Johnny Guitar", ένα εμβληματικό western σε σκηνοθεσία του Nicholas Ray. 

Είναι η στιγμή της ταινίας, που καταλαβαίνεις ότι σε αυτό το έργο, οι άντρες κρατάνε τα όπλα, αλλά οι γυναίκες κρατάνε το παιχνίδι. 

Και το παίζουν μέχρι τέλους. 

Δηλαδή western, αλλά με νεύρα, βλέμματα και καταπιεσμένο μίσος μέσα σε φόρεμα. 

Αυτή η σκηνή είναι όλο το ζουμί της ταινίας: Η Vienna (Joan Crawford) στέκεται όρθια, ακίνητη, με εκείνο το ύφος "δεν θα κάνω πίσω ούτε αν καεί ολόκληρος ο κόσμος", ενώ ο Johnny Guitar (Sterling Hayden) κάθεται. 

Και μόνο αυτό λέει πολλά. 

Εντάξει, μετά σηκώνεται, αλλά και πάλι…

...έκανα την επέμβαση που φέρει την ονομασία Cryoablation βλάβης αρ. νεφρού υπό CT καθοδήγηση, άντεξα πόνο επιπέδου "ας δοκιμάσουμε τα όρια της ανθρώπινης υπομονής" και τώρα πρέπει να ενημερώσω το αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Δεν υπάρχει σωτηρία. Ξεκινάω. 

Αρτίστα: Ημερολόγιο, τελικά πήγα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Αρτίστα: Η κύστη καταστράφηκε ολοσχερώς. Έγινε κανονική κατεδάφιση, όχι αστεία. 

Ημερολόγιο: Ωραία. Πώς ήταν; 

Αρτίστα: Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και εξαιρετικά επώδυνο. Δηλαδή, αν η εμπειρία ήταν ταινία, θα είχε και ντοκιμαντέρ και θρίλερ μαζί. 

Ημερολόγιο: Πόσο επώδυνο; 

Αρτίστα: Ας πούμε ότι το σώμα μου έστελνε σήματα τύπου "σταμάτα τώρα, δεν αντέχω άλλο" και εγώ του απαντούσα "δεν γίνεται να σταματήσω, έχουμε πρόγραμμα". Δύο ώρες μπρούμυτα στο μηχάνημα. Δύο. Ώρες. Και επειδή είμαι μια καθώς πρέπει αρτίστα, δεν έβγαλα ούτε κιχ. Ναι, μην το ψάχνεις... Κοινωνική κατασκευή. 

Ημερολόγιο: Και μετά; 

Αρτίστα: Μετά με τοποθέτησαν ανάσκελα σε κρεβάτι για έξι ώρες. Ακίνητη. Χωρίς νερό. Σαν να με έβαλαν σε project "γίνε άγαλμα ή αλλιώς αιμορραγία". 

Ημερολόγιο: Ακούγεται ευχάριστο (μουάχαχαχα). 

Αρτίστα: Μην με κοροϊδεύεις, γιατί πατάω διαγραφή ιστολογίου και σε κάνω παρελθόν. 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, δεν ήθελα… Για πες για την ακινησία… 

Αρτίστα: Ήταν στρατηγική. Ακινησία = Απουσία εσωτερικής αιμορραγίας. Το εκτίμησα. Μετά. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον σε άφησαν να κινηθείς κάποια στιγμή; 

Αρτίστα: Μετά το εξάωρο σηκώθηκα. Πήγα για τσιγάρο. Ιqos, για να μη λέμε ότι δεν εκσυγχρονίστηκα. Ήταν ίσως η πιο επάξια κερδισμένη ρουφηξιά της ζωής μου. Ναι, δεν ήταν απλώς ρουφηξιά. Ήταν μετάλλιο. 

Ημερολόγιο: Και φαγητό; 

Αρτίστα: Νερόβραστο φιδέ. Ανάλατο. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η κύστη δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής μου. 

Ημερολόγιο: Πόνος μετά; 

Αρτίστα: Κάθε 6 ώρες ενδοφλέβια παυσίπονα. 

Το σώμα σε φάση "ευχαριστώ, συνεχίστε". 

Το προσωπικό σε φάση "σας παρακολουθούμε". 

Το μυαλό μου σε φάση "πότε θα πάω σπίτι μου;". 

Ημερολόγιο: Και τελικά; 

Αρτίστα: Την επόμενη μέρα, στις 06:30 ήρθε ο επεμβατικός ακτινολόγος, μου έδωσε τα χαρτιά και πήρα εξιτήριο. Σαν να τελείωσε ένα πολύ περίεργο escape room. 

Ημερολόγιο: Πρωί-πρωί σε διώξανε, αλλά και πόσο να σε αντέξουνε; Και μετά; 

Αρτίστα: Σπίτι. Με λίγες κρυάδες και δέκατα, έτσι για το εφέ. Αλλά σήμερα είμαι καλύτερα. Γι' αυτό σου κάνω και το content. 

Ημερολόγιο: Και τι είναι αυτό το content, γιατί βαριέμαι να ψάχνω τη μετάφραση; 

Αρτίστα: Αχ, ναι. Η ιερή λέξη του internet. Content σημαίνει "περιεχόμενο". Δηλαδή ό,τι δημιουργείς και ανεβάζεις στο δίκτυο, κείμενα, βίντεο, φωτογραφίες, posts γενικά. Με λίγα λόγια: Ο άλλος πάει στο νοσοκομείο και λέει "πω πω τι πέρασα ο δύσμοιρος", εγώ πάω και λέω "κάτσε να το γράψω κιόλας για να γελάσουμε". Και κάπου εκεί γεννιέται το content. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θαυμάσω ή να ανησυχήσω λίγο. 

Αρτίστα: Και τα δύο. 

Ημερολόγιο: Σωστά. Λίγο θαυμασμός γιατί πήγες, το άντεξες και βγήκες όρθια. Λίγη ανησυχία γιατί το έκανες και υλικό για blog με νερόβραστο, ανάλατο φιδέ. 

Αρτίστα: Μάλιστα... Τίποτε άλλο; 

Ημερολόγιο: Έχουμε συμπέρασμα; 

Αρτίστα: Έχουμε. Το ότι το σώμα αντέχει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. 

Και τώρα συγγνώμη, αλλά πάω να πιώ έναν καφέ. Διπλό. Βαρύ γλυκό.

...να σου πω κάτι. Έχω μια Bosniak τύπου ΙΙΙ στον αριστερό νεφρό. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά ακούγεται σαν όνομα ρωσικού υποβρυχίου. 

Αρτίστα: Μπααα... Είναι κύστη. Στον νεφρό. Τρία εκατοστά νεφρικού real estate που αποφάσισε να μου κάνει κατάληψη. 

Ημερολόγιο: Δε μου λες, έχει καμιά συγγένεια με την Υβόννη Bosniak, την σύζυγο του Αντώνη του Ρέμου; 

Αρτίστα: Όχι ρε συ, απλή συνωνυμία… 

Ημερολόγιο: Και τι σκοπεύεις να κάνεις; 

Αρτίστα: Θα πάω αύριο αχάραγα, στις 07:00 και χωρίς καφέ, στο γνωστό ευάερο και ευήλιο Νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, για να την κάψουν, να την παγώσουν, να τη διαλύσουν εις τα εξ ων συνετέθη ή να της κάνουν ό,τι κάνουν τέλος πάντων οι επεμβατικοί ακτινολόγοι όταν θέλουν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Οι ίδιοι, αυτή τη διαδικασία, την ονομάζουν "κατάλυση όγκου". 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, για να καταλάβω. Θα σε τρυπήσουν στον νεφρό με βελόνα; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Εθελοντικά; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Μήπως να το ξανασκεφτείς; 

Αρτίστα: Κοίτα, το πράγμα είναι fifty - fifty για κακοήθεια. Πενήντα τοις εκατό. Και εγώ όταν ακούω 50% δεν σκέφτομαι "Ααα, τέλεια ποσοστά". Σκέφτομαι "Βγάλ’ το από μέσα μου πριν αρχίσει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ". 

Ημερολόγιο: Δηλαδή αύριο πας να σου καταστρέψουν την κύστη. 

Αρτίστα: Ακριβώς. 

Ημερολόγιο: Φοβάσαι; 

Αρτίστα: Λίγο. Εντάξει, ίσως και λίγο παραπάνω. Αλλά έχω αποφασίσει να την ξεφτιλίσω την κατάσταση. Να την κοροϊδέψω. Να της βγάλω τη γλώσσα. 

Ημερολόγιο: Και πώς θα γίνει αυτό; 

Αρτίστα: Με την ισοπέδωση του θέματος. Με τρολάρισμα. Με το να το δω σαν high-tech αποστολή επισκευής του βιολογικού μου εξοπλισμού. Και με δύο Lexotanil, έτσι για να βοηθήσω λίγο τη βιοχημεία. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον το μηχάνημα είναι καλό; 

Αρτίστα: Είναι ένα ψηφιακό αγγειογραφικό συγκρότημα 3D C-arm. 

Είναι το "βαρύ πυροβολικό" της Επεμβατικής Ακτινολογίας και Νευροακτινολογίας. Είναι τέρας τεχνολογίας. Το είδα και είπα wow! Αν χωρούσε θα το έβαζα στο σαλόνι μου. Είναι μηχάνημα που μοιάζει σαν να το έφτιαξε  η NASA για να ψήνουν νεφρικές κύστες στο διάστημα. 

Ημερολόγιο: Έχεις μια περίεργη σχέση με την ιατρική τεχνολογία. 

Αρτίστα: Έχω μια περίεργη σχέση με τη ζωή γενικά. 

Ημερολόγιο: Θα κάνουν και βιοψία;

Αρτίστα: Φυσικά! Ζω χωρίς τους αγαπημένους μου παθολογοανατόμους;

Ημερολόγιο: Και θα σε κοιμίσουν; 

Αρτίστα: Όχι, τοπική αναισθησία θα μου κάνουν, διότι θα χρειαστούν τη συνεργασία μου, λέει… 

Ημερολόγιο: Τι σόι συνεργασία; Να αποστειρώνεις τα εργαλεία;

Αρτίστα: Ναι. Και να κρατάω σταθερή τη βελόνα, να καθαρίσω τα σοβατεπιά και να τους φτιάχνω εσπρεσάκια. Ρε συ ημερολόγιο, πας καλά; Η συνεργασία, φαντάζομαι θα είναι του τύπου "Πάρτε ανάσα και κρατήστε την" ή "Μην αναπνέετε" και τέτοια… 

Ημερολόγιο: Ααα, κατάλαβα… Και αν όλα πάνε καλά με την κατάλυση του όγκου; 

Αρτίστα: Κοίτα, αν δεν υπάρξει κάποια επιπλοκή, όπως π.χ. εσωτερική αιμορραγία, την επόμενη μέρα θα πάρω εξιτήριο και θα γυρίσω σπίτι, θα πιώ καφέ και θα σου πω ότι μια Bosniak τύπου ΙΙΙ προσπάθησε να αγοράσει οικόπεδο στον αριστερό μου νεφρό, αλλά το πολεοδομικό σχέδιο δεν της το επέτρεψε. 

Ημερολόγιο: Καλή τύχη αύριο. 

Αρτίστα: Δεν θέλω τύχη. Καλή στόχευση στη βελόνα θέλω. 

...τείνει να πέσει κάτω από το μηδέν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη όρεξη να την ανεβάσω με ανθρώπους, σκέφτηκα να έρθω εδώ πέρα μέσα και να βάλω μια σπάνια ποικιλία ντοματιάς, την Cherokee Purple, μήπως και αποφορτίσω λίγο την κατάσταση. 

Η Cherokee Purple είναι μια ιστορική ποικιλία, με σκούρο μωβ-καφέ χρώμα και πολύπλοκη καπνιστή γεύση. 

Λένε πως καλλιεργείται από τον 19ο αιώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει επιβιώσει από πολέμους, κακές σοδειές, οικονομικές κρίσεις και γενικά την ανθρώπινη ιστορία, που, μεταξύ μας, δεν είναι και το πιο ελπιδοφόρο περιβάλλον για να ζεις. 

Κι αν τελικά δεν ανέβει η διάθεσή μου, τουλάχιστον θα ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τη φωτογραφία μιας ντοματιάς με προσωπικότητα. 

...ο Gavin Burrell (The Reborn Identity) και εκεί που έπινε το πρωινό του τσάι, τσιμπολογώντας παράλληλα μικρά μπισκότα με γλάσο φράουλας, του ήρθε μια ιδέα και αναφώνησε: Δεν παίρνω τρία τραγούδια από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, να τα πετάξω μέσα σε ένα μπλέντερ και να φτιάξω ένα mashup, να μου βρίσκεται στις δύσκολες ώρες; 

Ένωσε λοιπόν τρία κομμάτια που κανονικά δεν θα έπρεπε να συναντηθούν ποτέ. 

Το σκοτεινό "Street Spirit (Fade Out)" των Radiohead,

   

 το "Gained the World" των Morcheeba με τη φωνή της Amanda Zamolo

   

και το ηλεκτρονικό "Taken Away" των Digitalism.

   

Και έφτιαξε το "Spirit World".

   

Αυτό το mashup, ενάντια σε κάθε λογική, δουλεύει πάρα πολύ καλά, επειδή τα τραγούδια έχουν παρόμοιο tempo και μελαγχολικό mood. 

Δηλαδή ο παραγωγός Gavin Burrell πήρε τρία εντελώς άσχετα κομμάτια και τα έκανε να ακούγονται σαν να γράφτηκαν ως ένα αυτόνομο. 

Η υπνωτική μελαγχολία των Radiohead συναντά το trip-hop ύφος των Morcheeba και από κάτω γλιστρά ένα ηλεκτρονικό στρώμα που κάνει το κομμάτι να μοιάζει σχεδόν κινηματογραφικό. 

Οι στίχοι στο "Spirit World" προέρχονται από τα αρχικά τραγούδια, αλλά μέσα στο mashup αποκτούν άλλη ροή, σαν να γράφτηκαν εξαρχής γι αυτό. 

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω τους στίχους όσο κι αν έψαξα, γιατί κάποιες εταιρείες νομίζουν ότι οι στίχοι είναι πυρηνικός κώδικας και δεν τους δίνουν (βλέπε copyright και άλλες τέτοιες τρίχες), αλλά βρήκα στο SonicHits ένα video του mashup, που έχει επάνω του τα lyrics, οπότε όλα καλά. 

I heard I lost it on the grapevine 

I must admit I had a great time

There are words for people like me

But I don't think there's very many

All these things into position

All these things we'll one day swallow whole

Fade out again

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

All the people that I know

There's no persuasion that I'm into

I've made some sense of what we've been through

We sould form a new foundation

If we could find the right location

Be a world child, from a circle

Before we all go under

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

All the people that I know

Have gained the world then lost their souls

We are gonna take you out on and to cross the border

I've gained the world then lost my soul

It's not that we don't care but we will take it a bit further

Maybe it's cause I'm getting old

We can't be arsed turning around

You've come with us we've got the sound

Cracked eggs, dead birds

Scream as they fight for life

I can feel death can see it's beady eyes

All these things into position

All these things we'll one day swallow whole

We're not heading home now

We ain't going back

Fade out again

We ain't going back

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

We ain't going back

All the people that I know

Have gained the world then lost their souls

Immerse your soul in love

We ain't going back

IMMERSE YOUR SOUL IN LOVE

Και όπως αντιλαμβάνεται κανείς, είναι ένα από τα κομμάτια που δεν βαριέμαι να τα ακούω, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. 

Γι' αυτό και η ανάλυση… 

Όσο για την επικείμενη κατάλυση του όγκου, θα γράψω όταν έρθει η ώρα.

...ήταν ένας κύριος και μία κυρία που είχαν ένα παιδάκι. Είχαν κι ένα κουτάβι, που ζύγιζε μόλις 1400 γραμμάρια. 

Ο κύριος πήρε μετάθεση. Στον νέο τόπο δεν χωρούσε το κουτάβι. Χώρεσαν όμως η κυρία και το παιδάκι. 

Οι προτεραιότητες είναι κάτι πολύ ευέλικτο τελικά. 

Και κάπως έτσι το κουτάβι, 5 μηνών τότε, βρέθηκε στα χέρια μου. 

Και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

 

Και γιατί να το μετανιώσει; Τι θέλει άλλωστε ένα κουτάβι για να είναι ευτυχισμένο, πέρα από αγάπη, φιλιά στη μουσούδα, αγκαλιές, παιχνίδια, καλής ποιότητας κροκέτες, ατελείωτες βόλτες και καθαριότητα; Εντάξει, το μπάνιο δεν του αρέσει και τόσο και κάνει νεύρα μετά, αλλά δεν γίνεται να μείνει άπλυτος. 

Ακόμα θυμάμαι τα νεύρα του μετά το πρώτο του μπάνιο...

Το κουτάβι μεγάλωσε και όταν συμπλήρωσε έναν χρόνο ζωής του έκανα τα πρώτα του γενέθλια. 

Πλέον ζύγιζε 2200 γραμμάρια. 

Ήταν λίγο καμπούρης και είχε τα αυτιά πεσμένα. 

Όμως τον αγάπησα τρελά. 

Και τον αγαπώ ακόμα, παρά το γεγονός ότι είναι εγωκεντρικός, χειριστικός, ισχυρογνώμων, κακομαθημένος, αναιδής, γκρινιάρης, σνομπαρία του αισχίστου είδους, ψωνάρα του κερατά και τελειωμένη drama queen. 

Με λίγα λόγια, συγγενής πρώτου βαθμού. 

Σήμερα συμπληρώνει τα 14 χρόνια ζωής στον πλανήτη. 

Δόντια δεν έχει. 

Η ακοή του είναι επιλεκτική. Κυρίως επιλέγει να μην ακούει.

Παθαίνει μικρές κρίσεις άνοιας. 

Έχει χάσει 400 γραμμάρια, λόγω γήρατος, ήτοι πλέον ζυγίζει 1800 γραμμάρια, αλλά προσφάτως κατάφερε να σηκώσει τα αυτιά του. 

Όμως η αγάπη μας παραμένει ζωντανή και τεράστια. Εκατέρωθεν. Είμαι σίγουρη γι' αυτό. 

Σε αυτό το σημείο και επειδή βαριέμαι να γράψω άλλο, θέλω να του ευχηθώ να ζήσει χρόνια πολλά ακόμα, όχι όμως πιο πολλά από εμένα, γιατί δεν θέλω να τον αφήσω ορφανό από μάνα. 

...με μια ανεξήγητα καλή διάθεση, λες και κάποιος μου έκανε update στον εγκέφαλο την ώρα που κοιμόμουν. Ένιωσα γεμάτη ενέργεια για αλλαγές, για ανανεώσεις, για νέα ξεκινήματα. 

Και μέσα στη φούρια μου, είπα το αδιανόητο: "Δεν καθαρίζω τη βιβλιοθήκη;". 

Εκείνη τη βιβλιοθήκη που την κοιτάω εδώ και πολύ καιρό με το ύφος "ναι καλά, άσε μας, θα σε καθαρίσω άλλη μέρα". 

Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι πρόκειται να κάνω, έχω αραδιάσει όλα τα βιβλία στο πάτωμα. Όλα όμως. 

Βιβλία για αυτοβελτίωση που απέτυχαν παταγωδώς να με βελτιώσουν, κάτι ποιητικές συλλογές που θυμίζουν παλιές κακές αποφάσεις, λογοτεχνικά σχεδόν από όλο τον πλανήτη, manual συσκευών που απεβίωσαν πριν δύο μετακομίσεις, ένα λεξικό που σίγουρα δεν έχω ανοίξει από τότε που ανακάλυψα το "ask Google" και ένα ημερολόγιο του 2011 που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τότε είχα πιο οργανωμένη ζωή. Ή τουλάχιστον έλεγα περισσότερα ψέματα στον εαυτό μου. 

Με μια λέξη: Χαμός.

Εισπνέω... 

Εκπνέω... 

Και με την εκπνοή φεύγει κι η τελευταία σταγόνα ενέργειας που είχα πάνω μου. Σαν να πάτησε κάποιος το κουμπί "τερματισμός λειτουργίας". 

Και εκεί ήταν η στιγμή που άρχισα να προσεύχομαι για ένα θαύμα. Όχι μεγάλο θαύμα. Ένα μικρό. Ένα πολύ μικρό, του τύπου να μαζευτούν μόνα τους τα βιβλία. 

Αλλά όχι. Τα βιβλία εκεί. Στο πάτωμα. Να με κοιτούν με την απόλυτη σιγουριά ότι δεν θα τα ξαναβάλω στη θέση τους ποτέ. 

Κι εγώ; Εγώ απλά κάθομαι συνεχίζοντας το iqos. 

Και τώρα; Θα τα μαζέψω; 

Φυσικά. Όταν ωριμάσω. 

Ή όταν τα πατήσω και πέσω. 

Ό,τι έρθει πρώτο! 

Εκτός κι αν τα συνηθίσω... 

Και η συνήθεια μια μορφή οργάνωσης είναι. Όχι; 

...και μου 'πες πως το Μάρτη, 

σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει.

 

...φωνή που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει. 

Δεν σε διατάζει, απλώς σε κοιτάει. 

Και σου λέει πως ό,τι αποφεύγεις, δεν σκοπεύει να φύγει.

Η φωτογραφία είναι απλώς το άλλοθι. 

Η μουσική είναι η αλήθεια. 

Κι εγώ κάνω πως δεν άκουσα τίποτα. 

Αλλά άκουσα.  

You look all around you but nobody's there 

It's been a long time now since you've been aware 

That someone is watching you... (he's gonna get you)

Sooner or later when your big chances come 

You'll look for the catches but there will be none 

Remember before you grab the money and run 

That someone is watching you... (he's gonna get you) 

 Before you run and hide 

He's gonna get you 

You got no choice 

Because you can't escape the voice

   

...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η Metamorphosis Two του Philip Glass. 

Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται). 

Μια εσωτερική παλινδρόμηση. Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο". 

Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...

Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια. 

Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή. 

Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα. Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο. 

Το θετικό; Έχω soundtrack. 

Το αρνητικό; Δεν αλλάζει τόνο. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω: "Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή". 

Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!

   

Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί. 

...τα κότσια σου, μην κάνεις τον γκιουλέκα,

προτίμα ένα και γερό, παρά σπασμένα δέκα 

και μην πιστεύεις θηλυκό, μακριά από τη γυναίκα, 

εκτός πια αν στην τσέπη σου, υπάρχει μια ΜΠΕΜΠΕΚΑ.

...στην κάπνα, αφήνοντας μακριά τον ρομαντισμό.

...που τα βάζεις να παίζουν για παρέα, υπάρχουν άλμπουμ που τα βάζεις για να σφουγγαρίσεις, υπάρχουν άλμπουμ που τα βάζεις για να νιώσεις κάπως sophisticated. 

Και υπάρχει και το Spirit of Eden, το άλμπουμ που σε κοιτάει από μακριά με την ηρεμία του σοφού γέροντα και σου λέει: "Μην κάνεις θόρυβο. Εγώ θα κάνω τη δουλειά. Εσύ μόνον άκου και σώπα". 

Οι Talk Talk, εκεί στα ένδοξα ’80s, αντί να συνεχίσουν να βγάζουν pop ύμνους, πράγμα κερδοφόρο, εύκολο και πρακτικό, αποφάσισαν να κάνουν την απόλυτη cult τσαχπινιά: Να γράψουν κάτι που μοιάζει με λειτουργία, παράκληση, ambient έκσταση και jazz νευρικό κλονισμό ταυτόχρονα. 

Γιατί; Επειδή μπορούσαν. Και επειδή βαρέθηκαν την εποχή τους πριν η εποχή να βαρεθεί εκείνους. 

Το Spirit of Eden δεν είναι απλώς τραγούδια. Είναι διαδρομές. Σιγά-σιγά σε τραβάνε μέσα τους κάτι ψίθυροι, κάτι νότες που δεν παίζονται αλλά είναι σαν ανάσα, και κάπου στο βάθος η φωνή του Mark Hollis μοιάζει να κάνει εξομολόγηση σε σκοτεινή εκκλησία χωρίς παπά. 

Το άλμπουμ δεν χτίζεται πάνω στον ρυθμό, χτίζεται πάνω στη σιωπή. Και πάνω στο νεύρο. Και πάνω σε εκείνο το "κάτι πολύ σημαντικό συμβαίνει εδώ, αλλά δεν θα σου εξηγήσω τι". 

Αν το ακούσεις τη λάθος ημέρα, σε κάνει να κοιτάς τον τοίχο και να αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις συναισθήματα. 

Αν το ακούσεις τη σωστή ημέρα, σου ανοίγει μια μυστική πόρτα στο μυαλό, που δεν ξέρεις καν αν ήθελες να ανοίξει, αλλά τώρα είναι αργά. Η πόρτα αυτή άνοιξε. 

Κι όμως, παρόλο που είναι τόσο ατμοσφαιρικό και υπερβατικό, έχει μια παράξενη γείωση. Σαν να σου λέει: "Η ζωή σου είναι ένα κουβάρι από δυσκολίες και παράλογα. Άκουσε αυτό το άλμπουμ. Τα προβλήματα θα συνεχίσουν να είναι στη θέση τους, αλλά εσύ θα ανασαίνεις καλύτερα". 

Δεν είναι άλμπουμ για όλους. Αλλά είναι άλμπουμ για όσους έχουν λίγο παραπάνω μέσα τους από αυτό που δείχνουν. 

Και σίγουρα είναι για ανθρώπους που γράφουν σε δημόσιο προσωπικό ημερολόγιο, έχοντας τα σχόλια κλειστά από ιδιοτροπία, και αποφασίζουν ότι σήμερα θα είναι λίγο πιο ευαίσθητοι, απ’ όσο είναι πρόθυμοι να παραδεχτούν.

 

...κι εγώ με τη σειρά μου τον Φεβρουάριο.