Ο Αεροπόρος είδε επιτέλους την πολυαναμενόμενη ταινία του Gus Van Sant. Και κει όπως περίμενα στο ταμείο, πετάγεται μια ηλικιωμένη κυρία και λέει: "Δύο εισιτήρια για το Γάλα παρακαλώ!!" Ποιό γάλα κυρία μου!!! ... Harvey Milk τον έλεγαν τον άνθρωπο!! Τώρα αν ήταν και γαλατάς δεν το ξέρω..
Άλλη μια gay ταινία του (gay) -αγαπημένου- σκηνοθέτη Gus Van Sant. Και κει που έκρυβε εντέχνως σε άλλες ταινίες του gay στοιχεία, είπε να τα συγκεντρώσει όλα μαζί και να τα δείξει μια και καλή σε αυτή την ταινία. Μόνο να λάβετε υπόψιν οτι το Milk είναι η μόνη ταινία στην ιστορία του σινεμά, όπου η λέξη "gay" ακούγεται τόσο συχνά. Για την ακρίβεια ακούγεται 265.743 φορές.
Στο πρώτο μισό της ταινίας δεν μπορώ να πω οτι ενθουσιάστηκα. Μετά το διάλειμμα όμως... λίγο η αυτοκτονία, λίγο οι δολοφονίες, λίγο η αλλαγή του casting και της μουσικής.. σα να μου χτύπησαν κάποια καμπανάκια.. Για να τα δούμε όμως πιο αναλυτικά.
Τα υπέρ:
01. Ερμηνεία. Ουσιαστικά όλη η επιτυχία της ταινίας βασίζεται στην ερμηνεία του Sean Penn, κακά τα ψέμματα. Η ερμηνεία πάει για oscar και μάλλον θα το πάρει. Ο Milk ήταν όντως ένας ηγέτης, όπως τον περιγράφει η ταινία, μπορούσε να εμπνεύσει και να ανατρέψει. Η παρουσία του ταρακούνησε την συντηρητική κοινωνία του San Francisco και αυτό είναι κάτι που απέδειξε και η ταινία. Μπράβο του λοιπόν. Διασκεδαστικός, δραματικός εκεί που χρειάζεται, χιουμοριστικός, ανθρώπινος.
02. Feeling. Ας μην ξεχνούμε οτι η ταινία αναφέρεται στην δεκαετία του '70 - '80. Ο σκηνοθέτης μπορώ να πω οτι σε αυτό τα έδωσε όλα. Λίγο τα πλάνα, λίγο η φωτογραφία, λίγο τα σκηνικά, κοστούμια, styling, κλπ.. το έχει τελοσπάντων. Είναι μια επιτυχής αναβίωση εκείνων των χρόνων και σε αυτό φυσικά βοήθησαν τα αμέτρητα flashback, πλάνα απο την τηλεόραση, αποσπάσματα κλπ.
03. Μουσική. Πολύ καλές επιλογές για μουσική, με τραγούδια εποχής αλλά και ορχηστρικά, χορωδιακά κομμάτια - αναπόσπαστα στοιχεία του σκηνοθέτη - που δίνουν μια διαφορετική διάσταση στο έργο. Θα μπορούσε όμως να παραθέσει κι άλλα τραγούδια εποχής πιο δημοφιλή, αλλά και αποσπάσματα απο συμφωνίες του Μπετόβεν όπως πολύ εύστοχα παραθέτει και σε άλλες ταινίες.
04. Σκηνές. Είναι κάποιες σκηνές που.. πως να το πω. Όλα τα λεφτά. Έχουμε την ανεπανάληπτη σκηνή της δολοφονίας λίγο πριν το τέλος της ταινίας. Τα λόγια περιττά. Έχουμε την σκηνή της αυτοκτονίας. Χαρακτηριστική και έντονη. Έχουμε τις σκηνές με τα debate - καταπληκτικές ατάκες - αλλά και τις σκηνές με τις πορείες. Επίσης μια χαρακτηριστική σκηνή αυτή της όπερας, για την τραγική ειρωνεία και την δραματουργική εξέλιξη του έργου.
Τα κατά:01. Casting: Είπαμε είναι ο Sean Penn που φυσάει σαν ερμηνεία, αλλά απο κει και πέρα το χάος. Χάος, δηλαδή όχι απόλυτο χάος, αλλά δεν με έπεισαν εμένα προσωπικά σαν χαρακτήρες. Ο Josh Brolin (Dan White) μπορώ να πω οτι τα καταφέρνει μια χαρά αλλά αυτή τη λεσβία πώς την παρουσιάζει έτσι ρε παιδί μου.. άσε που είναι και η μόνη γυναίκα που εμφανίζεται στο έργο, μαζί με την Ανίτα.
Κάτι έχει με το γυναικείο πρότυπο γιατί κάτι παρόμοιο είχε κάνει και στο Elephant. Ένα πιο όμορφο κορίτσι χάθηκε ο κόσμος να βρει? Και εντάξει είναι άσχημη, ας τη βάλει σε ένα πλάνο. By the way στις gay ταινίες απο gay σκηνοθέτες, οι λεσβίες παρουσιάζονται με τον πιο άθλιο τρόπο (βλ. Shortbus), με ατημέλητα μαλλιά, μεγάλα γυαλιά κλπ.. ενώ οι άντρες μοντέλα! Αυτά για το casting.
02. Ροή: Ομολογώ οτι σε κάποια σημεία η ταινία έκανε κοιλιά. Κάπου το έχανε. Και εννοώ όλες αυτές τις σκηνές με τα γραφεία, τις χαρτούρες και όλο αυτό το συνδικαλιστικο-οργανωτικό που με τις πολλές επαναλήψεις άρχισε να με κουράζει.
Προτάσεις, άρθρα, πορείες, δικαιώματα (δεν ακούσαμε και κανένα - γιατί καλά για εκείνους που ξέρουν, αλλά ας γίνει μια παράθεση βρε αδερφέ. Για ποιό πράγμα πολεμάς και τρέχεις..).. πολλά λόγια και φασαρία αλλά σα να έλλειπε η ουσία. Οκ με τη συνδικαλιστική δράση, αλλά η ταινία αφορά τη ζωή του. Πού είναι η ζωή του Harvey? OEO?
03. Αντιφάσεις. Υπάρχει μια σκηνή αυτοκτονίας, που απο άποψη μοντάζ και σκηνοθεσίας, δεν φαίνεται να συμβαδίζει πλήρως με το όλο feeling της ταινίας. Τύπου "ας τη βάλουμε κι αυτή να υπάρχει". Εκτός αυτού, φαίνεται να περνά απαρατήρητη και απο τον ίδιο τον Milk, ο οποίος τα πρώτα λεπτά είναι όντως συντετριμμένος, αλλά μετά ως δια μαγείας το έχει ξεπεράσει και ασχολείται πωρωμένος πάλι με τη συνδικαλιστική δράση και το πώς θα κερδίσει (...) Τώρα θα μου πείτε τί να κάνει κι αυτός.. να κάθεται σπίτι να κλαίει τη μοίρα του?
Αυτό ήταν και κάτι που με ενόχλησε είναι η αλήθεια. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι τόσο απορροφημένος απο μια πολιτική δράση, που να έχει φτάσει σε σημείο απάθειας για θέματα που αφορούν την προσωπική του ζωή? Ο ίδιος μάλιστα ομολογεί οτι όλοι οι εραστές που είχε στο τέλος αυτοκτόνησαν, το λέει δε σα να μην ήταν τίποτα το τραγικό..
04. Χαρακτήρας & Ύφος. Η ταινία κάνει απόπειρα να φτάσει το επίπεδο ενός δραματικού ντοκιμαντέρ αλλά δεν τα καταφέρνει απόλυτα. Κάπου γίνεται δραματική (έως βαριά θα έλεγα για το τέλος) κάπου γίνεται κομεντί, κάπου κοινωνική. Καλό θα ήταν κάποιες ισορροπίες να είχαν μελετηθεί περισσότερο. Γιατί στο τέλος το κοινό δεν ξέρει τί να κάνει.
Κάποιοι συγκινήθηκαν, όπως και γω φυσικά, αλλά δεν ήταν το ιδανικότερο point που θα μπορούσε να έχει. Υπάρχουν ταινίες δραματικές, όπου ο κορμός τους είναι όντως βασισμένος σε κάτι τέτοιο, όπως το Philadelphia. Επομένως απο αυτή την άποψη ο σκηνοθέτης είχε λίγη δουλίτσα παραπάνω, αν και τα κατάφερε μια χαρά να μας χαλάσει τη διάθεση για το βράδυ..
Conclusion:Αξίζει να τη δείτε. Μπορεί να έχει 2-3 μείον, αλλά αντικειμενικά θεωρείται πολύ καλή επιλογή. Ο κολλητός σας είναι μια καλή επιλογή για παρέα, ή str8 φίλοι όπως έκανα εγώ για περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος.
Περιμένω εντυπώσεις.
