Lise yıllarında aram çok iyiydi Hayat Amca ile. Üniversite konusunda çok cömert davranmıştı bana nitekim. Çok istediğim İTÜ'yü getirmişti süslü paketlerle. Ben de o paketlerin albenisi ile  vuruldum kendisine. Ah dedim, hem de Matematik Mühendisliği, çok istediğimdi. Şuursuzca ve aslında öylesine. Üniversitede ilk vizede tökezleyince, kayboldu Hayat Amca iyiden iyiye. İki üniversite bitirircesine devirdiğim yıllar boyunca hep ümitsiz, hep memnuniyetsizdim alabildiğine.  Üstelik okulu zar zor bitirdiğimde, iki kriz geçiren ülke ile kronik işsizdim bir de. Arada bir rastladım Hayat Amca'ya bu evrede, yorgun, bitkin, kamburlaşmış sırtı ile pek yakınlaşmak istemedi benimle. Ben de aldırmadım kendisine.

Selim olumsuz bir durumda ruhen çarçabuk düşme huyu edindi. Son bir yılda oluşmaya başlayan ve giderek artan bir ivmeyle çoğalan, süresi de uzayan bir hal bu. En küçük bir negatiflikte dakikalarca olayın etkisinden çıkmıyor ve devamlı değişik cümlelerle aynı olayı tekrar edip duruyor. Algıları ziyadesiyle açık olduğundan, ufacık bir uyaran onda büyük bir etkiye dönüşebiliyor, ardından da duygusal yanı bu olayı büyüttükçe büyütüyor. Benimse pek hazzetmediğim bir halettir bu. Buradaki bunalımsal yazılarıma aldanmasın kimse, olumsuz düşünce, olumsuz insanlar devamlı kaçtığım ve kaçmak istediklerimdir aslında. Bence bir tür veba gibi sarmalar insanı olumsuz düşünce, olduğu yerden mutlaka kaçmak gerek. Haliyle Selim'i erken yaşta bu halden çıkarmak, çıkarmaya çalışmak en büyük çabam oldu.