Dziecko Królowej Pokoju

Żyjemy w bardzo szczególnym momencie historycznym, w czasie wielkiego antychrześcijańskiego oszustwa. To zjawisko zmienia sytuację po dwóch tysiącach lat historii Kościoła; doszliśmy do punktu, w którym w krajach o dawnym chrześcijaństwie wiara weszła w kryzys, została w pewnym sensie wystawiona na próbę, uznana za alienację, coś nieskutecznego w rozwiązywaniu problemów życiowych. Nowa religia miałaby postawić człowieka na miejscu Boga i wyeliminować Go raz na zawsze, uznając, że człowiek jest Bogiem i dlatego może sam uleczyć zło odziedziczone w historii: mianowicie grzech i śmierć. Grzech to niegodziwość w człowieku, śmierć to coś, co wykracza poza unieważnienie; to deprawacja istoty ludzkiej, to jej przemiana w istotę przewrotną.

My, jako wierzący, znamy pochodzenie tych nieszczęść; nie pochodzą one od Boga. Bóg nie stworzył człowieka ze skłonnością do zła, nie stworzył go śmiertelnym, lecz ukonstytuowanym w łasce. Pierwotna para różniła się od nas; nie byli dotknięci grzechem ani śmiercią. To zło, które przysparza nam tyle cierpienia i tak wielkiej duchowej walki o utrzymanie się na właściwej drodze, jest przekazywane od początku, z pokolenia na pokolenie, tak że dzieci, które się rodzą, mają grzech swoich pierwszych rodziców; to znaczy rodzą się bez łaski uświęcającej, bez przyjaźni z Bogiem i ze skłonnością do zła; doświadczamy tego w miarę dorastania. Taką diagnozę stawia nam Kościół w oparciu o Słowo Boże; sam Bóg objawił nam, dlaczego jesteśmy predysponowani do cierpienia, grzechu i śmierci: odziedziczyliśmy to po Adamie. Ludzie próbowali na różne sposoby wyjaśnić cierpienie ludzkiej natury, co jest analizą stosowaną przez religie i literaturę świata. Grzech i śmierć to rzeczywistości, z którymi mierzymy się każdego dnia, a jednak niszczą one urok życia. Życie jest piękne, egzystencja jest cudowna, ale mając u boku te dwa potwory (grzech i śmierć), nie ma powodu, by odpoczywać. Religie, filozofie i ideologie świata dążą do zbawienia ludzkości, ale jak dotąd nic nie zostało osiągnięte. My, obdarzeni łaską wiary, zrozumieliśmy źródło zła właśnie dlatego, że opisuje je Pismo Święte. Jest to pierwotna katastrofa grzechu pierworodnego, który sprowadził ludzkość do egzystencjalnego stanu nękanego złem i śmiercią. Wszyscy rodzimy się w tym stanie od samego początku dziejów ludzkości i to jest droga ludzkości w czasie.

Jak stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego, po grzechu pierworodnym, stan człowieka na Ziemi był okropny, trudny do zaakceptowania, pod panowaniem zła i śmierci, Szatana. Wraz z grzechem pierworodnym Szatan stał się księciem tego świata, tym, który zabiegał o cześć oddawaną mu przez różne religie, bałwochwalstwo i dążył do przekształcenia świata w piekło. Jednak od samego początku Bóg obiecał Zbawienie; już w trzecim rozdziale Księgi Rodzaju Bóg powiedział do węża: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę” (Rdz 3,15). To obietnica Księgi Rodzaju rzuca światło na historię ludzkości; rozdziały III-IV-V Księgi Rodzaju opisują szerzenie się zła na świecie. Kain zabija Abla, a następnie zło, przemoc, perwersje seksualne i zemsta rozprzestrzeniają się po całym świecie, aż Bóg nie może już tego tolerować i zesłać Wielki Potop. On ratuje Noego i jego potomków, aby mogli rozpocząć nowe życie, ale i to jest zawsze zagrożone przez zło, które nosimy w sobie. Następnie Bóg wybiera Abrahama, a następnie rozpoczyna się Historia Zbawienia, która przygotowuje Tego, który uwalnia nas od zła. Nie jest On człowiekiem, nie prorokiem, nie świętym, lecz Słowem Wcielonym, Synem Bożym, który stał się człowiekiem, przyjął naszą ludzką naturę, wziął na siebie grzechy świata i w swojej Męce zniszczył je swoją miłością i uwolnił nas od zła. Po Męce Chrystus ukazuje się Apostołom w Wieczerniku i mówi: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego! Komu odpuścicie grzechy, są mu odpuszczone, a komu zatrzymacie, są mu zatrzymane”. Duch Święty jest miłością Boga, która nas oczyszcza, umacnia, uwzniośla i przemienia w nowe stworzenia, jednocząc nas ze Zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem w Jego chwale. Dar Ducha Świętego jest zatem lekarstwem, które nas uzdrawia; jest miłością Boga rozlaną w naszych sercach; to jest chrześcijańskie Zbawienie w swoim pięknie, w swojej wielkości; jest czymś boskim, jest boską rzeczywistością. Sam Bóg, Trójca Święta, poruszył się, aby nas wybawić z niewoli diabła: Ojciec posłał Syna, który po rozpoczęciu walki z szatanem i pokonaniu go, pojednał ludzkość z Bogiem. Chrystus stał się Panem, szatan nie jest już panem świata, ale mimo to się nie poddaje, a dziś wkroczyliśmy w fazę historii przewidzianą już przez Pismo Święte: fazę czasów ostatecznych, w której szatan usiłuje odzyskać to, co utracił, a co Chrystus mu odebrał.

Jesteśmy w tej fazie, w której Szatan przejął znaczną część świata, do tego stopnia, że ​​Matka Boża powiedziała w jednym ze swoich orędzi: „Szatan króluje” (25 marca 2020 r.). Weszliśmy w fazę historii, w której Szatan zostaje uwolniony z kajdan i dąży do zniszczenia Dzieła Odkupienia, i który poprzez oszustwo przekonał ludzkość do odrzucenia wiary chrześcijańskiej i Krzyża, do odrzucenia zbawienia, które pochodzi z wiary w Jezusa Chrystusa; Szatan doprowadził ludzkość do odrzucenia Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego i Odkupiciela świata oraz do odrzucenia daru Odkupienia, którym jest miłość Boga. Szatan wprowadził ludzkość na ścieżkę samozbawienia, tego zbawienia, które dajemy sobie naszą inteligencją, naszą władzą, naszymi pieniędzmi, naszą technologią. Ludzkość sama sobie funduje koniec świata. Ludzkość sama sobie funduje samozniszczenie. Ludzkość sama sobie funduje samorozpacz.

Upadek człowieka we współczesnym świecie jest krystalicznie jasny; stajemy w obliczu przerażającego spektaklu, gdy patrzymy na codzienną rzeczywistość historyczną. Na poziomie globalnym i osobistym świat przepełniony jest przemocą, arogancją i niegodziwością. Jeśli wyeliminujemy Chrystusa, który jest jedynym, który może pokonać szatana, jeśli wyeliminujemy moc łaski i modlitwy, diabeł zapuści korzenie i zbuduje piekło, tak jak czyni to dzisiaj. My, chrześcijanie, jesteśmy wezwani do pytania, dokąd zmierzamy. Podczas obchodów Triduum Paschalnego Kościół przeżywa na nowo Mękę i Zmartwychwstanie Chrystusa, ale niestety musimy przyznać, że niewielu weźmie w tym udział. Postawmy Boga na pierwszym miejscu! Postawmy chrześcijańskie zbawienie na pierwszym miejscu! W naszym niepokoju, w naszym cierpieniu, w naszym nieszczęściu uciekamy się do fałszywego szczęścia, fałszywych nadziei i fałszywego blasku, tak jak powiedziała Królowa Pokoju w swoim Orędziu z 18 marca 2026 roku do wizjonerki Mirjany.

W obliczu prawdziwego szczęścia, prawdziwego zbawienia i prawdziwego blasku Zmartwychwstałego Chrystusa, wolimy wszystko inne – fałszywe szczęście, fałszywą nadzieję, fałszywy blask. Ten, kto sam sobie wyrządził nieszczęście, powinien płakać tylko nad sobą. W dniach poprzedzających Wielkanoc nie ma nic piękniejszego, wspanialszego, bardziej boskiego, bardziej interesującego, bardziej angażującego niż rozważanie Męki Pańskiej, czytanie Ewangelii i jej internalizowanie. Jest też piękny film Mela Gibsona, „Pasja” , który poruszył świat i na nowo zaproponował chrześcijańskie zbawienie – zbawienie Chrystusa, który na drodze na Golgotę wziął na siebie grzechy świata, odkupując je za nas i z miłości do nas. To jest chrześcijańskie zbawienie, nad którym musimy medytować. Musimy uzyskać odpuszczenie grzechów poprzez nawrócenie, postanowienie, by już więcej nie grzeszyć, Komunię Świętą i dar pokoju. Matka Boża powiedziała, że ​​kiedy otwieramy się na Chrystusa, przyjmujemy Jego łaskę, czujemy w sobie Jego miłość i błogosławieństwo. Wiara nie jest iluzją ani konstrukcją mentalną, ponieważ jeśli modlimy się sercem, jeśli ufamy Jezusowi w chwilach trudności, cierpienia, zmagań duchowych, prześladowań i nieporozumień, odczuwamy pokój, który nie jest iluzją, ale boskim dobrobytem, ​​który został nam dany, czymś, co daje przedsmak Nieba. Ateiści i ci, którzy pozostają w tyle na ścieżce duchowej, nie rozumieją, że ci, którzy rozmawiają z Bogiem, zdają sobie sprawę z tego, że rozmawiali z Bogiem; ci, którzy proszą Boga o przebaczenie sercem, czują przebaczenie, ponieważ ich sumienie aprobuje po spowiedzi; czują Bożą aprobatę w sercu i czują się szczęśliwi, czują się już w Niebie, stają się nowymi ludźmi. Chrześcijańskie zbawienie doświadcza się w życiu, w boskim dobrobycie, który odczuwamy w sobie, który następnie, jak mówi Pismo Święte, daje nam sen sprawiedliwych, tych, którzy są w pokoju z Bogiem.

Tylko Chrystus nas zbawia; On jest jedynym prawdziwym Zbawicielem i Odkupicielem świata. Jezus chodzi wśród ludzi, a demony są przerażone i uciekają, ponieważ zbawienie to przede wszystkim ratunek Chrystusa z rąk diabła, zerwanie łańcuchów niewoli, którymi szatan nas zniewala. Ci, którzy grzeszą, są niewolnikami grzechu i diabła; są skuci łańcuchami. Któż może nas uwolnić od mocy zła, które w nas tkwi, jeśli nie Jezus Chrystus, modlitwa i wiara?

Kiedy Jezus przechodzi, demony uciekają; kiedy szarlatani obiecujący fałszywe zbawienie przechodzą, demony zacierają ręce. Wszyscy ci pseudointelektualni naciągacze – którzy w ostatnich stuleciach opracowali alternatywę dla chrześcijaństwa i twierdzą, że religia jest chorobą duszy – są narzędziami, którymi szatan nas zaciemnia i oślepia. Wiem doskonale, że to rzadki język, ponieważ dziś nie mówimy już o szatanie; to zwycięstwo diabła, ponieważ udało mu się dać do zrozumienia, że ​​nie istnieje; osiągnął maksimum, aby móc działać swobodnie.

Podczas trzech dni Męki Pańskiej istniała obecność, której imienia nie wymieniono, lecz która została przepowiedziana. Kiedy Jezus zmierzył się z Szatanem na pustyni i pokonał go, zmuszając do ucieczki, Ewangeliści twierdzą, że prawdziwa bitwa nastąpi w chwili Męki. W chwili Męki szatan skrupulatnie zaplanował śmierć Chrystusa. Trzy dni Męki Pańskiej wskazują na spisek, który nie pozostawiał ucieczki; czytając Passio , widzimy, że siły zostały skoncentrowane, ponownie się zwołały, a syn Heroda, Piłat, i Sanhedryn sprzymierzyli się, by wyeliminować Jezusa Chrystusa. W Passio widzimy doskonały plan, w którym władza religijna, władza polityczna i tłum są starannie kierowane przez Szatana, którego imienia nie wymieniono, ale który jest bardzo obecny. Jest to jego zemsta za klęskę, którą poniósł na pustyni, gdy próbował uwieść Jezusa trzema pokusami. Szatan doskonale zrozumiał, że Jezus nie był prorokiem; zrozumiał, że Jezus jest Synem Bożym.

Mękę Chrystusa zorganizował sam Lucyfer, który poruszył swoimi pionkami (synem Heroda, Piłatem i Sanhedrynem), a następnie uwiódł lud. W Jerozolimie, w dniach Męki, władzę sprawował diabeł; Piłat zażądał od ludu wyboru między uwolnieniem Jezusa a Barabasza. Tłum krzyczał: „Barabasz!” – był złodziejem, złoczyńcą – i postanowił skazać Jezusa Chrystusa na śmierć.

Naturalne jest zastanawianie się, gdzie byli w tym momencie wszyscy ci, którzy podążali za Jezusem przez całe Jego życie, ci, którzy słuchali Jego cudownych słów życia wiecznego, wszyscy ci, których Jezus uwolnił od demonów lub uzdrowił. Gdzie byli wszyscy ci ludzie? Dobrzy mężczyźni wspomniani w Męce Pańskiej są bardzo nieliczni, nie więcej niż pięć lub sześć osób. Oprócz Marii i Jana jest żona Piłata, Weronika, pobożne kobiety, dobry łotr i setnik. Spektakl przedstawia wyjący tłum doświadczający zbiorowego opętania przez demona. To próba Szatana, by zniszczyć Jezusa i każdy ślad tego, co powiedział i zrobił, knując zniesławiające polityczne potępienie, tak jakby Jezus był ziemskim mesjanizmem. Apostołowie pozostali uwięzieni w grząskim piasku ziemskiego mesjanizmu do samego końca i walczyli o pierwsze miejsca. Pokusa, którą szatan chciał obalić Chrystusa, skupiła się na tablicy umieszczonej na krzyżu: Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum (Jezus z Nazaretu, Król Żydowski). Nie napisano, że Jezus został zabity, ponieważ ogłosił się Synem Bożym, a zatem z transcendentnego powodu, ale Piłat kazał napisać, że Jezus został skazany na śmierć, ponieważ ogłosił się Królem Żydowskim, a zatem ziemskim mesjaszem. To ostateczne kłamstwo wdrożone przez szeroko rozpowszechnioną organizację, którą mogły urzeczywistnić jedynie bramy piekielne. W ten sposób szatan przegrał.

Przez trzy dni męki Jezus był niezdobytą twierdzą. Wszelkie próby podważenia Jego potęgi były daremne. Po pierwszej porażce Szatana na pustyni, w chwili męki Szatan objawił całą swoją moc zniszczenia, nienawiści i śmierci, podporządkowując ludzi swojej bezlitosnej grze niczym marionetki. Czytając Passio , boskość Chrystusa objawia się wyraźnie na Jego twarzy w chwili męki; to ta sama twarz na Całunie. To boska twarz, w której cierpienie zostaje uświęcone, wywyższone. Każde słowo, każdy gest Jezusa podczas męki jest czymś boskim; żaden człowiek nie będzie w stanie odtworzyć tego, czego Jezus doświadczył i jak tego doświadczył podczas męki. Widzimy człowieczeństwo, które nie istnieje; nigdy nie było i nigdy nie będzie człowieczeństwa takiego jak człowieczeństwo Jezusa podczas męki. Nawet święci i męczennicy nie są w stanie choćby w przybliżeniu odzwierciedlić boskiej chwały objawionej w milczeniu Jezusa, w Jego słowach, w odwadze, z jaką znosił upokorzenie. Wszystko w Nim, Jego słowa, Jego gesty są nadludzkie; nie ma nic wspanialszego, głębszego, piękniejszego, bardziej poruszającego do medytacji niż Męka Pańska. Musimy prosić Ducha Świętego o łaskę odczytania, zrozumienia i zrozumienia chwały Bożej objawionej podczas Męki.

Podczas Męki Pańskiej widzimy, jak Szatan objawia, kim jest – nienawiścią, zniszczeniem, przemocą, oszustwem i śmiercią – i czyni to za pośrednictwem swoich zwolenników, którymi manipuluje jak marionetkami. To manifestacja piekła, jakiej nigdy wcześniej nie widziano, odkąd Syn Boży został ukrzyżowany. Musimy uświadomić sobie, że Męka Pańska jest czymś boskim; gesty i słowa Jezusa zasługują na medytację. Pomyślmy o Jezusie, który podnosi żołnierza, któremu Piotr odciął ucho, i zakłada mu ją z powrotem; pomyślmy o Weronice, która ociera twarz chustą, wchodząc na Golgotę, i na której Jezus pozostawia odciśnięty ślad swojej twarzy; pomyślmy o dobrym łotrze, który prosi o łaskę i przebaczenie, a Jezus odpowiada: „Dziś będziesz ze mną w raju”. Nic takiego nigdy wcześniej się nie wydarzyło i nigdy się nie wydarzy. We wszystkim, co Jezus mówi, we wszystkim, czym Jezus jest, we wszystkim, co Jezus czyni, poprzez swoje święte człowieczeństwo, objawia się boskość, Boża łagodność, pokora i miłość. Jego męstwo jest również widoczne, ponieważ nigdy się nie ugina, nigdy się nie chwieje; upada trzy razy na drodze na Golgotę, ale podnosi się i podnosi, ponownie obejmuje krzyż i niesie go na szczyt. Nie wydaje ani jednego krzyku podczas biczowania ani podczas koronowania cierniami. W Męce Pańskiej jest tylko jeden krzyk, i jest to krzyk ostatniej chwili, kiedy Jezus recytuje Psalm 22, mówiąc: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” ( Eli, Eli, lama sabachthani? ). Podczas biczowania, które jest czymś strasznym, Jezus nie krzyczał, milczał. Podczas koronowania cierniami, które przebiły Jego głowę, nie krzyczał, nie narzekał, milczał. Z tych rzeczy widzimy boskość, majestat, pokorę, wielkość, miłość Boga.

Pomyślmy o chwili, gdy gwoździe wbijano w Jego dłonie i stopy. Jezus milczy, nie wije się. Podtrzymuje Go Boska siła, siła pełni łaski, którą Jezus jest przepełniony. Z tą miłością i pokorą, z jaką przyjął i zniósł to wszystko, dał odpowiedź, która unicestwiła Szatana: Jezus zniszczył zło dobrem, miłością zniszczył nienawiść, prawdą zniszczył kłamstwo, szczerością i łagodnością zniszczył niegodziwość i przemoc ludzi. To właśnie musimy zobaczyć. Tak człowiek został uzdrowiony.

Walczymy z mocą zła, tak jak Jezus, powierzając się Jemu, pokładając w Nim nadzieję, przywierając do Niego. To jest siła, którą musimy znaleźć nawet w czasie prób, które nadejdą dla nas, gdy Kościół zostanie wystawiony na próbę. My również, jak Jezus, nie możemy się chwiać, musimy pozostać przywiązani do Boga, nie możemy się chwiać, nie możemy się odwracać, nie możemy upaść na twarz. Nigdy nie poddawajmy się złu z żadnego powodu! Diabeł to okrutna bestia; jeśli nas opęta, nie chce nas opuścić. Wbija gwoździe w nasze szyje tylko po to, by nas powstrzymać i zniszczyć. Otwórzmy oczy. Spójrzmy na Tego, który nas zbawił, na Tego, który cierpiał za nas, na Tego, który swoją miłością kochał nawet za nas, na Tego, który dał świadectwo za nas. Pijmy z tego źródła łaski, którym jest Jego Serce, przebite podczas Męki.

Tak dokonało się ludzkie zbawienie. Ojciec jest nieskończoną miłością; stworzył nas na swój obraz, ale Szatan nas zwiódł, a tych uczynił swoimi. Bóg nie porzucił swoich stworzeń; posłał swego Syna, aby uczynić nas ludźmi. Pośród ludzkiej niegodziwości, pośród piekła, które Szatan zbudował na Ziemi, Syn Boży zasiał miłość, prawdę, pokój, współczucie i przebaczenie; zniszczył moc ciemności i nas wyzwolił. Jezus wyzwolił nas przez całe swoje życie, ale szczególnie w Wielki Piątek, ponieważ swoją miłością zniszczył zło, którym Szatan wypełnił świat. To zwycięstwo trwa wiecznie, sprawiając, że obecna próba Szatana stała się również porażką, największym antychrześcijańskim oszustwem, które odwróciło nasze oczy i serca od Jezusa Chrystusa.

Należeliśmy do Jezusa Chrystusa, a staliśmy się własnością Lucyfera. Prawdziwie odrzuciliśmy prawdziwe zbawienie, które pochodzi z Krzyża. Czas Tajemnic jest ważnym momentem, ponieważ nastąpi selekcja; każdy z nas będzie wezwany do wyboru, komu wierzyć: Szatanowi i jego przedstawicielom, czy Chrystusowi i jego przedstawicielom, Maryi i Kościołowi. Będziemy musieli dokonać wyboru. Otwórzmy oczy, póki jeszcze mamy czas. Jeśli umrzemy bez Chrystusa i bez wiary, będziemy wiecznie zgubieni. Ci, którzy wierzą, zostaną zbawieni; ci, którzy nie wierzą, będą zgubieni. To są ważne wybory w życiu. Ci, którzy wierzą i umrą w wierze, będą wiecznie szczęśliwi z Bogiem; ci, którzy nie wierzą i odrzucają wiarę, będą wiecznie nieszczęśliwi z Szatanem.

Dojdźmy do sedna sprawy. Weźmy Krucyfiks w dłonie i medytujmy nad Jezusem podczas Męki, nad Jego królewską godnością, nad Jego milczeniem, nad Jego słowami, nad Jego znoszeniem bólu, nad Jego pokorą w buncie, nad Jego współczuciem dla rozwścieczonego tłumu, który Go uśmiercił, nad Jego przebaczeniem dla Jego oprawców. To najwznioślejsze rzeczy, jakie kiedykolwiek pojawiły się na ziemi, i znajdujemy je w Ewangeliach, Słowie Bożym. Powróćmy, by karmić się Słowami życia wiecznego. Jezus odkupił całą ludzkość z mocy zła swoim życiem, swoim świadectwem prawdy, swoją pokorą, swoim współczuciem, swoją bezgraniczną miłością.

Swoją bolesną męką i chwalebnym zmartwychwstaniem Syn Boży zwyciężył grzech i śmierć, wyzwalając nas z niewoli mocy piekielnych. Jak to możliwe, że nasi współcześni porzucili swojego Zbawiciela, by powrócić do dawnej niewoli pradawnego węża? Najświętsza Maryja Panna, Stolica Mądrości, przez lata uczyła nas, że ludzkość zdradziła Chrystusa i powróciła pod władzę szatana. Odrzuciliśmy Chrystusa i zbawienie płynące z Krzyża, wybierając różne formy pogaństwa. Odrzucając Chrystusa i podążając za obecnym pogaństwem, skończymy „przeklęci w ogniu wiecznym”. U kresu naszego życia będziemy sądzeni za dobro i zło, za to, czy poszliśmy za Chrystusem, czy za szatanem. Stoimy na rozdrożu; wybierzmy. Wybierzmy Tego, który z miłości do nas niósł krzyż na ramionach, pozwolił się do niego przybić i z krzyża prosił Ojca o przebaczenie dla całej ludzkości, a następnie chwalebnie zmartwychwstał.