Vanochtend blijken mijn traanbuizen zomaar ineens behoorlijk overgevoelig te zijn, ik snotter dan ook even flink. Maar na het drogen van mijn tranen en even flink de neus te snuiten zucht ik eens diep en kijk ik de dag toch weer met vertrouwen tegemoet. Het lucht soms ook even op zo’n huilbui. Moet wel even zeggen dat een lief Whatsappje mij werkelijk warm omarmde en dat hielp. Dank schrijfster!
Rouwen, het valt soms rauw op mijn dak. Zomaar onverwachts kan het gemis van Hoss mij zo overvallen. Het is er eigenlijk altijd, maar de meeste tijd suddert het wat op de achtergrond. Maar dan ineens welt soms het verdriet naar buiten, het hoort er allemaal bij. Het is inmiddels 3 maanden, 12 weken ofwel precies 90 dagen dat we hem moeten missen. Het lijkt op het tellen van de dagen na de komst van je kinderen, maar dan in gemis. Eerst tel je in dagen, dan in weken, dan in maanden en uiteindelijk in jaren. Alweer drie maanden? Pas drie maanden? Het lijkt wel gisteren! Tijdsgevoel is toch iets vreemds bij ingrijpende belevenissen in je leven. De tijd verstrijkt, gaat geen seconde sneller. En toch lijkt het in mijn gevoel zo kort en tegelijkertijd ook zo lang geleden dat ik hem nog dichtbij me had. Kun je het nog volgen?
Maar buiten is het lente, de roze bloesemboom in onze tuin staat er weer stralend bij. de vogeltjes zijn de vogelhuisjes weer aan het inspecteren en het zonnetje lonkte vandaag. Morgen is het Pasen, dan komt ons gezin brunchen, we hebben er zin in. Ik heb Lenneke vanochtend opgehaald, ze is tot maandagmiddag bij mij. Vanmiddag ben ik met haar naar een nieuwe kapper geweest, deze is een stuk dichter bij huis. Was even spannend na meer dan 30 jaar bij dezelfde kapsalon. Maar ze is prachtig geknipt en de jonge kapster die haar hielp reageerde superlief op Lenneke haar vragen en verhalen. Het ijs was in no-time gesmolten. We hebben gelijk maar een nieuwe afspraak gemaakt voor over zes weken. Dan krijgt ze weer een kleurtje, want ze wil haar grijze haren tussen het zwart nog maar even verbergen. Gaat geregeld worden. Ik voel er weer de ruimte voor om er een paar uur de tijd voor uit te trekken. En ik denk dat ik nu zelf ook naar deze kapsalon durf te gaan.
Terwijl ik hier zit te typen rijgt Lenneke een paar armbandjes in elkaar voor mensen die ze kent, een begeleider en een stagiaire. Ze kan zo lekker zitten knutselen met die kraaltjes. Wat brengt ze toch een hoop gezelligheid met zich mee, daar kan ik erg van genieten. Ze mist haar papa ook heel erg, dan kan ze ineens ook zo verdrietig zijn, maar we praten samen ook over veel fijne herinneringen. Zo gaan we de paasdagen wel weer doorkomen, Hoss zal er in gedachten en in ons hart zeker bij zijn. Ook jullie fijne paasdagen toegewenst, ook namens Lenneke.
GOLVEN IN ZEE 