In de weer

 

De keuzecommissie heeft voor het filmfestival met ontbijt 2026 dit jaar gekozen voor films met als thema: A Happy Sunday Morning. Wij kozen uit de vijf films ZWEI ZU EINS, een film uit 2024 onder regie van Natja Brunckhorst. Genre, Komedie, land, Duitsland, Frankrijk en de VS, met Ronald Zehrfeld, Sandra Hüller en Peter Kurth. Duur 116 minuten.

In de zomer van1990, wanneer de Oost-Duitse burgers slechts zes dagen krijgen om hun Ostmarken om te wisselen voor West-Duitse marken, besluiten jeugdvrienden en geliefden Maren, Robert en Volker een fortuin aan bijna waardeloos geld te stelen uit een ondergrondse bunker. Samen met famillie, vrienden en b uren bedenken ze een creatief plan om het geld zo snel mogelijk om te zetten in waardevolle spullen en zo de kapitalisten te slim af te zijn. Regisseur Natja Brunckhorst brengt met Zwei zu eins een luchtige DDR-komedie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met een Duitse sterrencast is het een verhaal over liefde en loyaliteit. over geld en gerechtigheid. De film toont een nostalgisch verlangen naar de oude DDR, vermengd met de vrolijk gestoorde chaos van een wereld in overgang.

 

Zwart - wit is de creatieve opdracht die Conny deze week voor ons had bedacht en bij haar zie je een lijstje met de andere deelnemers. Manlief en ik dachten alletwee hetzelfde bij het zien van de twee woorden, lekkere snoepjes waren dat vroeger, zouden die er nog steeds zijn ? Zeker zijn er nog zwart witjes, maar in onze beleving waren ze toen wat anders van vorm en ook van smaak. Misschien heeft men dat door de jaren heen veranderd, maar het kan ook aan ons liggen. Wij zijn ook niet meer hetzelfde als zo'n 70 jaar geleden.

Maar goed, hier laat ik het natuurlijk niet bij. Ik wou steeds bij deze opdrachten een atc'tje maken, maar kreeg dat niet voor elkaar, maar hoera deze keer lukte het.

Eerst zwarte stof uitgerafeld, daarna het witte kant erop gestikt en daar tussen nog wat versierseltjes met kleine glazen bolletjes genaaid. De grote witte knoop paste er ook nog op en die heb ik vast gezet met vier zwarte kraaltjes van een gebroken ketting. 

Uniek bij de filmliga Oss: voor de eerste maal in het 57-jarig bestaan een voorpremière. Aardig om te weten, maar het maakt voor mij niks uit, de film wordt er niet anders door.

TKT volgt het verhaal van Emma, een zestienjarig meisje, dat verstrikt raakt in een spiraal van pestgedrag. TKT is ontleend aan het door tieners afgekorte tínquiète, wat  'maak je geen zorgen betekent.

Deze Belgische dramafilm TKT ('t komt goed) maakt pijnlijk inzichtelijk waar cyberpesten toe kan leiden, vaak bijna onopgemerkt door de buitenwereld.

TKT laat zien wat (online) pesten en sociale uitsluiting doet met het slachtoffer, maar ook met vrienden, klasgenoten, ouders en leerkrachten. Met de komst van social media dreigt online pesten op school epidemische vormen aan te nemen. Steeds meer experts slaan alarm omdat bullying (pesten) op school tegenwoordig 24/7 doorgaat.

De film overdrijft de zaak niet, geeft geen lesje, maar biedt wel aanknopingspunten om de situatie te begrijpen. Het is een film van algemeen nut. Zoveel mogelijk tieners, (groot-)ouders en anderen zouden deze film moeten zien. De boodschap van de film is als je getuige bent van pesterijen, spreek er dan over, het kan een verschil maken in het pestgedrag van jongeren, al is het maar voor één jong mens.

Deze film is op een heel mooie en aparte manier opgenomen, maar ik wil er niet méér over vertellen, want dan verklap ik teveel. Een ding wil ik nog wel kwijt, als je de kans hebt, ga er naar toe !

De film wordt vanaf 9 april 2026 vertoond in de Nederlandse bioscopen.
 

 

Vandaag heerlijk gefietst, toen we vertrokken scheen de zon al.

Heel anders dan gisteren, mistig dat was het en die trok maar niet op. 

Maar daar bleven we niet voor thuis.

Heel veel mensen wel, want we kwamen heel af en toe maar iemand tegen.

Niet heel erg, lekker rustig.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

Toch heeft het wel wat die mist.

Mooi die wazige bomen in de verte.

Maar de dichtbij boom mag er ook zijn. 

Het lijkt wel of hij ons nakijkt. 

Vind ze altijd wel grappig en sommigen hebben ogen van boven tot aan beneden. 

We hadden besloten om een halve ronde te fietsen en dan thuis te lunchen. 

Zo gezegd zo gedaan en toen we hadden gegeten.....

Niet te geloven, een stralende zon. 

Hup op de fiets voor een tweede rondje.

Dat scheelde een jas en de handschoenen waren ook niet meer nodig. 

Wat een verschil !

De dertiende opdracht van de creatieve kronkels die CONNY voor ons heeft bedacht. Als we naar de zee gaan en over het strand lopen kan ik het écht niet laten om schelpen te zoeken. Nou ja zoeken hoeft niet natuurlijk, want ze liggen voor het oprapen. Een grote pot vol staat er hier op de vensterbank en sommige kon ik gebruiken op mijn werkstukje. Was weer van plan om een Atc-tje en weer lukte het niet. 

Ik gebruikte deze keer een zandkleurig stukje stof, deed daar een zachte fleece stof achter en naaide met de naaimachine wat kronkelige lijnen op het strand. daar zijn de schelpen blijven liggen, na het terugtrekken van het water. Dat is de bovenste rand, die is van zand en wat donkerder omdat daar de zee begint, maar die moet je er maar bij denken. De twee stukjes hout moeten de paaltjes voorstellen die vaak ook op het strand te zien zijn. Dat alles is om een stuk dik karton gespannen en dat is het voor deze keer. 

Bij Conny kun je zien wie de andere deelnemers zijn.

 

 

Deze Social Sofa zagen we vanmorgen op een plein in Vinkel. Joost mag weten hoe vaak we hier al langs zijn gefietst en nog nooit gezien. Nou moet ik er wel bij vertellen dat deze bank helemaal aan de andere kant van het plein staat, maar omdat we hier even moesten stoppen zag ik hem.

 

Na enkele weken van regen en kou, gelukkig waren er wel de Olympische Winterspelen, hadden we woensdag en donderdag heerlijk weer. Een mooie blauwe winterlucht en weinig wind. Laten we maar weer eens fietsen voordat we het afleren. Koffie gedronken bij een van onze favoriete stopplaatsen en daarna iets lekkers gekocht bij een bakker en opgegeten op een bankje recht tegenover deze poort.

We zijn hier al vaak langs gekomen, ook al weleens gestopt, maar geen foto's genomen. DIT MUSEUM vindt je in een eeuwenoud en deels door zusters Birgittinessen bewoond abdijcomplex.

Hier is een van de mooiste collecties religieuze kunst van Nederland te zien. Unieke laatmiddeleeuwse beelden, een verzameling iconen, zilver, maar ook moderne en hedendaagse kunst. Men kan er ook wandelen in een, naar middeleeuws voorbeeld aangelegde kruidentuin en genieten van de geuren en kleuren van meer dan 150 soorten verschillende planten.

heb je alles bekeken, neem dan plaats in of op het terras van het museumcafé met de toepasselijke naam de Refter met uitzicht op de kruidentuin en onder het genot van iets lekkers. 

Een refter is de eetzaal in collectieve voorzieningen zoals internaten, kazernes, abdijen of kloosters. Nou heb ik het woord refter nooit gehoord m.b.t kazernes en mijn man zei, wij noemden het altijd eetschuur. Het woord refter is afkomstig van het Latijnse woord reficere dat herstellen betekent. In deze ruimte kon men dus door het eten lichamelijk herstellen.

Even wat dichterbij en nu is het beter te zien dat het tegels zijn en geen schilderwerk.In de poort is een ingang voor de zusters die er nog wonen, hoeven ze niet door het museum.Mooie ramen sieren de gevels.Met daaronder ook weer mooie tableaus met tegels.Aan de zijkant nog een deur, maar voor wie da weet ik nie ! MR zagen we wel staan, verder niks. Maar wie of wat is MR.

 Toen ik de tere bloemen zag in de begonia, kreeg ik opeens zin om weer eens een Mandala te gaan leggen. Ik knipte wat takjes van de Hulst want de bolletjes kon ik wel gebruiken, maar daar hield het dan ook mee op. Het blad van de hulst was te springerig en verder was er niet echt iets naar mijn zin. Dan maar zoeken bij gedroogd spul wat hier her en der nog hangt. Ik gebruikte de gedroogde zaaddozen van de papavers. Enkele grote en enkele kleine en ik knipte ook de kroontjes van sommige af, wat een leuk effect geeft. Het was lang geleden dat ik Mandala's had gelegd en dat was wel te merken. Maar ik ben tevreden hoor, ga het weer eens vaker doen, want oefening baart kunst. 

 

Zet een stuk groente of fruit in een officiële baan aan het werk was de opdracht van deze week. Ik ben er in ieder geval lekker mee aan de slag gegaan. Je ziet hier al waar ik voor heb gekozen, rode kool. Mijn bedoeling was om deze keer een Atc'tje te maken, maar dat is mislukt. Ik kwam niet verder met het kaartje en heb het maar gebruikt als middelpunt in mijn "collage". Ik had de kool ook kunnen inzetten op een bowlingbaan, of in een baan rond de aarde, maar ik koos voor een baan als fotomodel. Die zijn hard nodig bij het maken van foto's bij lekkere recepten in kook bladen, in artikelen over land en tuinbouw, of een reportage over volkstuintjes. Genoeg werk dus voor zo'n rode kool of wat voor groente of fruit dan ook. 

Opdracht volbracht en bij CONNY kun je zien wie er nog meer mee deden.

Ik was bezig met tijdschriften opruimen, uitknippen en weg ermee ! 
Dat schiet meestal niet op omdat ik regelmatig ook weer wat ga lezen, maar dat is niet erg, heb er geen hekel aan. Zo kwam ik dit stukje poëzie in het tijdschrift LFK, oftewel LIEFKE tegen en aangezien ik regelmatig mensen hoor zeggen dat ze zó genoeg hebben van het sombere en grijze weer (ik gelukkig niet hoor) en naar de lente verlangen, is dit wel aardig. Jammer genoeg bestaat dit tijdschrift niet meer.

De wereld van Fien

 

Deze keer hadden we bij CONNY de keuze om wat te doen met de woorden vintage/retro of je kunt ze natuurlijk beide gebruiken. Vintage is iets wat daadwerkelijk gemaakt is in een eerdere periode (meestal 20-100 jaar oud) en retro zijn nieuwe producten die de stijl van vroeger nabootsen. Ik koos voor mode en wat je hier ziet is echt in die tijd gemaakt. Ik heb de foto's geknipt uit een oude libelle die ik al die jaren zorgvuldig heb bewaard. In die tijd kon je je trouwfoto insturen en als je geluk had werd je gekozen tot bruidspaar van de maand en kreeg je een cadeau. Nou wij hadden dat geluk en daarom heb ik dit blad nog. Helemaal nog intact tot nu toe dan. 

Vanaf deze Libelle koos de moderedactie voortaan een model uit dat de titel ,,patroon van de maand" meekreeg. Het moest om daarvoor te worden uitgekozen, aan de hoogste mode-eisen voldoen. Dat wil zeggen dat zo'n model niet alleen volledig bij de tijd moet zijn, maar ook praktisch, draagbaar voor grote en kleine maten en extra mooi van lijn. Dit blauw geruite model werd zo'n patroon. Ideaal voor de twijfelaars, die nog wat aarzelend stonden tegenover de lange rok en het kleed slank af dankzij het lange mouwloze vest en de in banen geknipte ruime rok. Op het middelste plaatje kun je zien dat het mouwloze vest net iets langer is dan de rok. In de Libelle stond nog wel een duidelijkere foto, maar die was zo groot dat ie hier niet op paste.

Heb toch wat kunnen maken ondanks dat we een drukke periode hadden en in het weekend is manlief 80 jaar geworden. Hij kreeg een mooi eerbetoon van dochter en schoonzoon en dat eindigde zo. 

Van een goede kennis die op visite kwam, kreeg ik begin november een Amaryllisbol. Nog niks aan te zien natuurlijk, maar ik hoopte zo dat de bol met kerstmis in bloei zou staan. In het begin gebeurde er niet veel, maar toen er eenmaal een knop verscheen ging het snel. Mooi om bij te houden en precies in de kerstweek stond hij in volle bloei. Vijf bloemen kwamen erin en ik probeer hem over te houden. Het is me ooit eerder gelukt.

Van onze dochter, die ik hielp met planten verpotten,  kreeg ik vorig jaar twee grote stukken van volgens mij een begonia. Die groeide best snel en een gedeelte gaf ik aan onze buurvrouw. Bij haar deed de plant het zó goed dat er bloemen in kwamen. Bij mij toen nog niks.Natuurlijk keek ik regelmatig  tussen de bladeren en jawel hoor er kwam ook wat tevoorschijn. Nu zitten er drie takken in en ik geniet er elke dag van. Het zijn zo'n mooie fragile bloemen. Eerst waren ze wit, maar nu zit er een roze tintje in. Het is dan wel koud buiten, maar binnen lekker warm en met een mooi boek erbij is het best vol te houden.

 Het woord dat CONNY deze keer had bedacht is ZELFPORTRET, en dat probeer ik hier, middels een collage, te laten zien.

Een gedeelte van dingen waar ik van houd. Kleding maken was mijn passie en links laat ik een stuk zachtgroene zijde zien van de bruidsjurk  die ik maakte voor onze dochter. Een stuk kant moest op het bovenlijf worden genaaid met palletjes en kraaltjes. Een heel werk dat met de hand moest gebeuren. Het andere stukje kant is van mijn eigen jurk, ook zelf gemaakt. Negen heb ik er gemaakt voor familie en vrienden. Ontzettend leuk om te doen.

De creatieve uitdaging die CONNY'S QUILTS deze week had bedacht is: Vreemde vogels. Ik had het natuurlijk ook met mensen kunnen doen, want soms kom je weleens personen tegen waarvan je denkt, dat is wel héél vreemd. Maar ja, wat is vreemd ? Voor degene die er dan buitenissig uitziet is het waarschijnlijk gewoon zijn of haar stijl, dus heb ik me maar gehouden aan het letterlijke woord.

Jaren geleden heb ik ook al eens zitten knippen en plakken, samen met onze kleindochter die toen nog op de basisschool zat, om zulke vreemde vogels te creëren en ik moet zeggen dat ik er toen heel veel plezier in had en nu weer.

Het was wel zo dat ik toen heel wat meer tijdschriften en knipsels in huis had dan tegenwoordig. Ben nu meer van het opruimen/weggooien. Toentertijd werd er hier meer geknutseld, maar goed het is gelukt en ik maakte deze drie ansichtkaarten, nog nuttig ook.

Dit idee kwam toen van Helmi Coenders, maar zij blogt niet meer.

 

 

Telefoon van onze schoonzoon, of ik zin had om mee te gaan naar Biddinghuizen. Er was een kaartje over, want onze dochter was ziek geworden. Sneu voor haar, geluk voor mij. Het ijssculpturen festival was daar weer begonnen. Het festival heeft als thema deze keer Let's go to de movies: IJsbeelden van het witte doek. Onze kleinkinderen kenden ze zowat allemaal, ik niet hoor, maar genieten deed ik toch wel. Er werd aangeraden om je goed warm aan te kleden en je muts en handschoenen mee te nemen. Duh, dat hadden we zelf ook al bedacht. Jaren geleden zijn we ook eens naar ijsbeelden gaan kijken, maar dat was toen in Zwolle. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren dat het zó koud was. Min 10º, maar misschien komt dat ook wel omdat we nu ouder zijn. Het was in elk geval weer de moeite waard. Op het eind kon je ook nog een film bekijken over hoe men te werk gaat. Vanaf het aanvoeren van de materialen en de gigantische ijsblokken en natuurlijk hoe de kunstenaars bezig zijn. Ik vond dat een meerwaarde hebben. 

Het festival duurt nog t/m 8 maart.

 

 

Toen we de graansilo's (vorig blog) hadden gefotografeerd, had mijn man ook van deze oude fabriek een foto genomen. Omdat hij er vroeger ontelbare keren is langs gefietst.