Καίτη Βασιλάκου

 

Μπορεί όμως

και να είμαστε φιγούρες

ενός κακού μυθιστορήματος

που τρέχουμε με αγωνία

επάνω κάτω στις σελίδες του.

 

Πια να αγαπήσω δεν μπορώ

την πόλη που γεννήθηκα,

τώρα που μεταλλάχθηκε σε πόρνη

τόσο πολύ φτιασιδωμένη,

που αναζητά πελάτες,

που ξένοι τη βατεύουν

κι αυτή τους παραδίνεται κολακευμένη,

βέβαιη για τα κάλλη της.

 

 

 

 

Αυτές τις μέρες

δεν έχω ενδορφίνες.

Είμαι χαμένη

μέσα σε θολό τοπίο.

Λειτουργώ μηχανικά.

 

*

Αυτές τις μέρες

μια απειλή

στέκεται

πάνω απ’ το κεφάλι μου.

Θα περάσει άραγε

σαν σύννεφο κακό

ή θα έρθει καταιγίδα;

 

Και δεν έχω ενδορφίνες.

*

Αυτές τις μέρες

δείχνω απαθής,

ο φόβος πάει κι έρχεται

και δεν έχω ενδορφίνες.

 

*

Αυτές τις μέρες

το σπίτι μου

παραείναι σιωπηλό.

 

Δεν έχω ενδορφίνες.

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως μια πέτρα στην έρημο.

Ποιος την πέταξε εκεί,

ποιος την παράτησε;

Γιατί κουβάλησε μια πέτρα ως εδώ

και ύστερα  την έριξε

να μείνει ολομόναχη στην ερημιά;

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως το χορτάρι ενός κήπου

που έχει καιρό να ποτιστεί.

Ποιος εγκατέλειψε τον κήπο

κι άφησε το ανέμελο χορτάρι του

να γείρει και να ξεραθεί;

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως ένα χαρτί ριγμένο

στο πεζοδρόμιο.

Ποιος το πέταξε κάτω αδιάφορος,

ποιον βάραινε ένα τόσο δα χαρτάκι

με δυο λόγια αγάπης πάνω του;