Καίτη Βασιλάκου

 

Μπορεί όμως

και να είμαστε φιγούρες

ενός κακού μυθιστορήματος

που τρέχουμε με αγωνία

επάνω κάτω στις σελίδες του.

 

Πια να αγαπήσω δεν μπορώ

την πόλη που γεννήθηκα,

τώρα που μεταλλάχθηκε σε πόρνη

τόσο πολύ φτιασιδωμένη,

που αναζητά πελάτες,

που ξένοι τη βατεύουν

κι αυτή τους παραδίνεται κολακευμένη,

βέβαιη για τα κάλλη της.

 

 

 

 

Αυτές τις μέρες

δεν έχω ενδορφίνες.

Είμαι χαμένη

μέσα σε θολό τοπίο.

Λειτουργώ μηχανικά.

 

*

Αυτές τις μέρες

μια απειλή

στέκεται

πάνω απ’ το κεφάλι μου.

Θα περάσει άραγε

σαν σύννεφο κακό

ή θα έρθει καταιγίδα;

 

Και δεν έχω ενδορφίνες.

*

Αυτές τις μέρες

δείχνω απαθής,

ο φόβος πάει κι έρχεται

και δεν έχω ενδορφίνες.

 

*

Αυτές τις μέρες

το σπίτι μου

παραείναι σιωπηλό.

 

Δεν έχω ενδορφίνες.

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως μια πέτρα στην έρημο.

Ποιος την πέταξε εκεί,

ποιος την παράτησε;

Γιατί κουβάλησε μια πέτρα ως εδώ

και ύστερα  την έριξε

να μείνει ολομόναχη στην ερημιά;

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως το χορτάρι ενός κήπου

που έχει καιρό να ποτιστεί.

Ποιος εγκατέλειψε τον κήπο

κι άφησε το ανέμελο χορτάρι του

να γείρει και να ξεραθεί;

 

Είμαι ξεχασμένη

όπως ένα χαρτί ριγμένο

στο πεζοδρόμιο.

Ποιος το πέταξε κάτω αδιάφορος,

ποιον βάραινε ένα τόσο δα χαρτάκι

με δυο λόγια αγάπης πάνω του;

 

 

Δεν έχει τίποτε τελειώσει

και το παιχνίδι συνεχίζεται,

μου ψιθυρίζει μια φωνή.

 

Θα τη μισήσω κάποτε,

μα τώρα δεν μπορώ,

με έχει μαγέψει.

 

 

 

Μια άδεια τρύπα

που ξεκινά απ’ το κεφάλι μου

και κατεβαίνει

ως τα έγκατα της Γης,

εκεί που οι δαίμονες χοροπηδούν

και με καλωσορίζουν.

 

Άπιστη! Μου φωνάζουν

με ενθουσιασμό

και με φιλούν στο στόμα,

πόσο καιρό σε περιμέναμε!

Το ξέραμε πως θα’ ρθεις,

ήμασταν βέβαιοι γι’ αυτό,

άπιστη,

γλυκιά μας άπιστη,

κοίτα φωτιές

που ετοιμάσαμε για σένα,

κοίτα τις καυτές λαβίδες,

τα σύρματα τα αγκάθινα

που θα τυλίξουν το κορμί σου.

 

Άπιστη,

πόσο σε αγαπάμε

κι εσύ μας ξέχασες.

Αναζητάμε τις φωνές σου,

τα νευρικά σπαράγματά σου…

Έλα τώρα

να ενώσουμε τις ευτυχίες μας,

γλυκιά και μετανοημένη άπιστη.

 

Μόνο εμείς σε αγαπάμε

και το ξέρεις.

 

Να πούμε κάτι άλλο;

Να πούμε ένα "γεια", "καλησπέρα", "είσαι καλά;", 

"όχι, φοβάμαι", 

"τι φοβάσαι;" ,

"δεν μπορώ να σου πω, απλά φοβάμαι για αύριο" ,

"τι είναι αύριο;" ,

""θα σου πω αύριο, όταν θα ξέρω", 

"δεν μ' αγαπάς πια;" ,

"άσε τώρα τις αγάπες", 

"θα μου πεις αύριο;" ,

"θα σου πω", 

"εγώ σ' αγαπώ πάντως" ,

"σ΄ ευχαριστώ, κάπως σαν να χαλάρωσα τώρα", 

"θέλεις να σου το ξαναπώ;", 

"όχι, καταλαβαίνω ότι σε δυσκολεύει που μου το λες,

 μου φτάνει μια φορά", 

"θα μου πεις αύριο τι συμβαίνει;", 

"θα σου πω, καληνύχτα τώρα" 

"καληνύχτα".

 

 

Δώσε μου

λίγο ακόμα δηλητήριο.

Διψώ πολύ.

 

Περίμενε.

Ακόμα δεν ξεκίνησαν

τα θαύματα.

 

Το Σάββατο λοιπόν,

το Σάββατο,

το Σάββατο…

Δεν ξέρω τι άλλο

να γράψω…

 

Το Σάββατο,

το Σάββατο,

θα σε δω το Σάββατο,

δηλαδή

μεθαύριο,

δηλαδή

το Σάββατο,

πάλι τα έχω χαμένα,

πάλι σταμάτησε

ο νους μου.

 

Με θέλεις;

Ή θα μου ζητήσεις

να πάψω,

να σ’ αφήσω ήσυχο…

 

Φοβάμαι λίγο.

 

Το Σάββατο,

αυτό το Σάββατο,

σε λίγες ώρες δηλαδή,

αν σκεφτείς

πόσους μήνες

με παιδεύεις.

 

Γιατί σε λατρεύω;

Γιατί έχω τρελαθεί;

Γιατί χάνω το μυαλό μου,

όταν σε σκέφτομαι;

Τι έχω πάθει;

 

Το Σάββατο

και πόσο σ’ αγαπώ

και πόσο σε θέλω

και πόση ζάλη νιώθω

και λέω «ναι»

σ’ αυτή τη ζωή

που τόσο

έχω απαξιώσει.

 

Λέω «ναι»,

λέω «ναι»,

ναι σε σένα,

ναι σε όλα,

πάλι παραληρώ.

 

Το Σάββατο,

το Σάββατο,

σε λατρεύω,

το Σάββατο,

σε λατρεύω,

σ’ έχω κάνει θεό μου,

το Σάββατο,

το Σάββατο…

 

(Πάλι μια ώρα θα μου χαρίσεις

σε κάποιο παγωμένο καφέ).