Vandaag een zeer lang blogbericht om jullie ook even weer bij te praten (kentekenplaatwissel) ;-)
Zoals ik in mijn vorige blogbericht al aangaf word Denise rond 20 mei mama van een zoon en koste het me enorm veel moeite inspiratie te vinden...tot ik in de Marianne (magazine) keek...en dacht: Hey het kaartje van Chantal wat zij maakte voor een verjaardag kan ik mijn eigen draai aan geven voor de geboorte van Denise haar zoon...en dit is het resultaat.
Manlief vond dat ik de ooievaar aan de voorkant moest inkleuren en hij ging direct op internet op zoek voor me. Dit is het resultaat...is hij niet mooi geworden?
Aan de binnenkant heb ik gewoon volledig Chantal's voorbeeld gevolgd met de spullen die ik heb en oh wat was dit leuk om te maken.
De papierkeuze is niet hetzelfde omdat ik gewoonweg niet hetzelfde papier heb als Chantal maar ik ben ontzettend tevreden over dit vreselijk leuke resultaat en ben blij verrast hoe leuk de papiersoorten bij elkaar passen.
Eigenlijk had ik met dit kaartje mee moeten doen bij de MD challenge maar hey...ik had het vorige kaartje al mee laten doen..
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden.
Gebruikt heb ik:
PB7041 Eline's Sweet Baby!
PK9065 Sweet Papers
PK9079 Dutch Design
PK9114 Craft
DF3414 Leaves
COL13314 Tab NL
COL1381 Stork
COL1399 Monkey
LR0135 Ijspegel (gebruikt voor de grasrand)
LR0203 Tree
LR0204 Grass
CR1244 Tiny's Swirls & Leaves2
CR1351 Heart (basic shape)
JU0840 Card Making Twine
JU0922 Silk Lace Pale Blue
JU0924 Tule Ribbon
JU0940 Little Bells Blue
De tag heb ik zelf gemaakt
Dan rest mij natuurlijk nog te vertellen hoe het met de kentekenplaatwissel afliep.
Wij kwamen al één van de eerste aan (na autopech) en ik riep Claudia al bij me om haar even apart te nemen en haar het eigen gemaakte kadootje te geven. Ze was ontroerd en er liep zelf een traantje op haar wang. Ze vond het wel zo leuk en attent..en ik ben zo ontzettend trots op haar hoe ze hiermee omging. De kentekenplaatwissel was wat lastiger omdat we Ulf wilde verrassen en zijn bus stond achter de onze en hij bleef 'm maar in de gaten houden..tot wij een klein kansje zagen en dit ook direct benutte.
We (schat ongeveer een man of 15!) hebben een kampvuur gemaakt en niemand had gezien dat wij het kenteken ervoor gehangen hadden (foto is van de dag erna)...we hebben het gesprek natuurlijk een beetje gestuurd en tot onze stomme verbasing had Ulf niet door dat hij het andersom (witte auto- geel kenteken en gele auto- wit kenteken) had als ons. Wij dachten dat hij het door had. Toen wij dus vertelde dat hij het andersom had...hahaha..hij wist niet wat hij zeggen moest en giechelde maar een beetje...toen hebben we gezegd dat hij zonder het te weten echt een Nederlands kenteken had.
Dat gezicht..oh zo geweldig..want oh..daar had dan toch echt iemand aan zijn bus gezeten en dat had hij niet gezien. We liepen met z'n 4-en (zij beide en wij beide) naar hun bus en hij was toch zo blij verrast! Ze vlogen me beide om de hals want wat vonden ze dat toch leuk en bedankte me. De dag erna, onze zou gerepareerd worden en daarna een proefrit of we zo ook wel naar huis konden en "Leonie" zou op het offroad terrein gaan rijden.
Wat schetst mijn verbazing....onze bus opeens ook in het offroad terrein om proef te rijden. Hahaha (zie foto hierboven)
Ik lach er nu wel om maar toen kon ik echt niet erom lachen. Jessy was namelijk gebeten door een andere hond en ik had met haar bij een duitse dierenarts gezeten om de wond dicht te laten maken. Omdat Jessy een ruis in haar hartje had kon ze niet verdoofd worden om het te hechten en werd het dicht geniet. Ik had ondertussen wel honger gekregen en wilde Jessy lekker in bed stoppen zodat we wat bij kon komen...en daar ging mijn lunch...het offroad terrein op want ja...bij een camper heb je alles in de auto.
Het klinkt allemaal vreselijk en voor ons viel dat best mee. De autopech gebeurde met een van onze duitse vrienden erbij en voor we aankwamen op het Mammut Park had hij al in een whatsapp groep om hulp gevraagd aan de andere mensen die ook nog zouden komen. Resultaat: Toen wij daar uit onze auto stapte vertelde hij dat de onderdelen meegebracht zouden worden en ter plekke gerepareerd. Nou ja zeg...we stonden er echt met de mond vol tanden en waren blij verrast dat we zulke lieve mensen om ons heen hadden.
Het bijtincident met Jessy. Jessy (onze bejaarde Jack Russell) en ik liepen voorbij een hond (Golden Retriever) die ook aangelijnd was..en mogelijk wat gestrest was. Hij sprong aan de riem uit de auto want zijn lijn was lang genoeg en greep zijn kans Jessy, terwijl zij al direct op de rug ging liggen, om haar in de buik te bijten. Gelukkig alleen maar de huid en niet dieper. De eigenaar was ook ontzettend geschrokken en bood gelijk aan naar een dierenarts te gaan op zijn kosten want dat vond hij niet meer dan redelijk.
Ik ben zelf na de autopech onhandig gevallen en heb mijn enkel en knie verdraaid. Manlief liep op een gegeven moment daar rond: auto-kapot, vrouw-kapot en hond-kapot...wat kan mij nu nog verder gebeuren?
Zoals ik al zei klinkt het allemaal vreselijker dan wij het beleefde en mogelijk ook omdat de auto daar zelfs nog gerepareerd zou worden (hiermee was die zorg al weg) en met Jessy die eigenaar van de andere hond ook gelijk zei dat de kosten voor hem waren.
Helaas hebben we Jessy 3 dagen laten moeten laten inslapen en dat staat los van het bijt-incident. Ze was al op leeftijd en de laatste dagen ging ze wel heel hard achteruit. Maandag belde ik onze dierenarts om een afspraak te maken voor de week erna de nietjes eruit te laten halen en terwijl ik de telefoon op leg zeg ik tegen manlief: hebben we het volgende week over haar gezondheid of wachten we niet meer zo lang?
Op dat moment hebben we de knoop doorgehakt en gezegd dat we maximaal 24 uur samen zouden kijken hoe of wat en het was ons maandagavond al duidelijk dat we haar beter konden laten inslapen. Ik had een aantal afspraken op dinsdagochtend die ik niet (meer) kon afbellen en ben naar beide afspraken huilend gegaan en vertelde daar ook dat we Jessy zouden laten inslapen. Na de afspraken kon ik pas de dierenarts bellen en dinsdagmiddag konden we gelijk bij hem terecht. Hij zag het ook en zei ook dat dit het beste voor haar was. Ik geloof ook dat dit mij het meeste heeft geraakt want dat kon niemand verzachten.
Al met al een flink lang blogbericht en zoals ik beloofd had heb ik het verloop van de kentekenwissel met jullie gedeeld.
Er gaat nog een kentekenwissel plaats vinden...met Ulli die het laatste stuk op weg naar het Mammut Park samen met ons reed en zijn hulplijnen gebruikte om ons toch een supergaaf weekend te bezorgen. We zien hem pas weer aan het einde van onze vakantie bij een treffen in Denemarken maar dat geeft niet...komt allemaal goed ;-)
Claudia en Ulf (van het kadootje dat ik zelf maakte en de kentekenwissel) zijn tegelijk met ons in Rovanimi als mijn man 65 word. Ze komen op zijn feestje...leuk hé? Al met al een leuk weekend met de nodige pechjes maar we zijn er goed doorheen gekomen ;-)
Lieve groet, Petra
PS: Heb je, of heeft iemand mijn verjaardagscandy gemist? Hij is hier te vinden en mijn emailadres vinden jullie op deze pagina.
