441. Lichtshow

Posted on by
17

Lichtshows zijn helemaal hot tegenwoordig. Niet letterlijk natuurlijk, want ledverlichting wordt in de verste verte niet zo heet als gloeilampen, en voor die lichtshows wordt ook allemaal led gebruikt. Op dit moment is ’s werelds grootste lichtshow Luminiscence te bezoeken in de Oude Kerk in Delft. Op de website waar je toegangskaarten kunt kopen ziet het er spectaculair uit. Minder groot, maar ook indrukwekkend is de Van Gogh tentoonstelling in Utrecht. Met behulp van licht kun je nu in de schilderijen van de beroemde schilder stappen.

Mij leek het ook wel wat. Ik ben inmiddels aardig cultureel gevormd, maar een lichtshow ontbrak nog aan mijn ervaringen. Het vrouwtje begon er eens over met de fietsmevrouw. Maar die was stiekem al zonder ons naar Delft geweest. “Als je het één keer hebt gezien, dan weet je het verder wel”, zei ze. En daarmee was de kous af.

Blijkbaar vond de fietsmevrouw het toch sneu voor me. Want op een dag belde ze het vrouwtje op om te vragen of we zin hadden om mee te gaan naar een lichtshow. “Ja, ja, ja!” riep ik. “Ja”, zei ook het vrouwtje. Zeker toen ze hoorde dat er ook nog een kortingsbon was.

Er was blijkbaar geen tijd te verliezen, want 5 minuten later werden we opgehaald. Plexi was er ook bij, die had er ook wel zin in. Toen we op onze bestemming met de auto voor de deur stonden mochten we niet uitstappen. Maar het kwam wel goed uit, want het was erg nat geworden buiten. Het water droop zo hard van de ruiten, dat Plexi bang was dat het binnen zou komen.

Voorzichtig reed de fietsmevrouw met de kleddernatte auto naar binnen. In plaats van zelf een plekje zoeken, moesten we de aanwijzingen van het personeel volgen. Langzaam reed de fietsmevrouw vooruit. Opeens zag ik Spinoza, die ons wenkte. Hij had vrij moderne kleren aan, maar hij was het onmiskenbaar. Zijn lange zwarte krullen verraadden hem.

Daardoor dacht ik even dat we weer bij het Spinozahuis waren, maar door een fuchsiaroze lichttunnel gingen wij nu kopje onder, tot op de bodem van de oceaan. Ik zag geen vissen, maar wel wonderlijke kleuren. Af en toe gleed er iets groots en zwarts over de voorruit, waardoor het angstig donker werd in de auto. Misschien wel een reuzehaai. Of een walvis. Gelukkig zaten we met zijn allen dicht bij elkaar. Als er wat zou gebeuren in het diepe water, zou het in elk geval met ons vieren zijn.

Plots zag ik het noorderlicht. Tegenwoordig kun je dat in sommige nachten ook al in Nederland zien, maar ik zag het nu voor het eerst. Een wonderlijke groenblauwe gloed omringde ons. Onze vrouwtjes maakten foto’s, want niemand zou ooit geloven dat wij het noorderlicht hadden gezien op 4 km onder water.

We naderden de Marianentrog. Dit is het diepste punt (11 km) op aarde dat de mensen ontdekt hebben en geloof mij, het is er eng. We werden bekogeld met lichtflitsen en toen dat niet hielp om ons weg te jagen kwam er een wezen op ons afgerold, dat leek te bestaan uit honderden gekleurde kwallen. Het kwam met een noodgang onze kant op. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had.

En toen zag ik opeens het daglicht weer. De lichtreis door de wasstraat was ten einde….

En voor wie nieuwsgierig is naar deze lichtshow hebben we deze week een filmpje.

440. De bankzitters

Posted on by
11

Tijdens de plasronde viel het baasje opeens op de grond. Zomaar. En het deed zeer, dat zag ik meteen. Ik stopte spontaan met gromblaffen naar de grote bruine labrador, die toen we elkaar passeerden een onverdraagzame uitval naar mij deed, omdat hij mijn opmerkingen niet kon waarderen. Gelukkig viel het baasje pas daarna, anders had hij mij nooit op tijd kunnen oppakken en redden uit deze benauwde situatie.

Toen hond en baas op veilige afstand waren liet het baasje mij los en stond met moeite op. Met een slakker dan slakgangetje maakte het baasje de plasronde af. Eenmaal thuis werd hij op een stoel gezet met zijn been omhoog en een zak diepvrieserwtjes op zijn voet. Het mocht niet baten. De laatste plasronde liep ik alleen met het vrouwtje.

De volgende dag was er nog niets verbeterd. De voet was niet echt dik, maar zat onder de bloeduitstortingen. Lopen ging nauwelijks. Gelukkig voor het baasje stonden er nog twee Oostenrijkse krukken (zie blog 33). Daardoor kon hij zich toch zelfstandig verplaatsen. Maar wandelen, dat zat er even niet in. Net nu de lente definitief was doorgebroken.

Toen na een paar dagen de ergste pijn eruit was gingen we toch op pad voor een lentewandeling. We reden naar één van onze vaste adressen in Doorn: het Nationaal Bomenmuseum Gimborn. Om het hoekje bij de entree stonden 2 rolstoelen om gratis te lenen. Het baasje zocht de meest comfortabele uit. Hij nodigde me uit om bij hem op schoot te komen. Ik zou dan alles wel beter kunnen zien, maar lopend kan ik beter ruiken. En dat vond ik toch belangrijker. Bovendien moest het baasje de krukken ook nog vasthouden, dus zo lekker zou ik waarschijnlijk toch niet zitten.

We hoefden geen plattegrond, want we kennen hier inmiddels de weg. Elk jaar gaan we wel één of meerdere keren naar deze fijne plek. Het wordt prachtig onderhouden, er heerst altijd een prettige rust en er staan voldoende bankjes om rustig van die pracht te kunnen genieten. En om uit te rusten. Want een rolstoel duwen over halfverharde paden is hard werken als je het niet gewend bent…

Onze eerste stop is meestal de bonte hoek. De heide bloeit er altijd en dat is een prachtig gezicht. Nu bloeiden ook de magnolia’s nog en een enkele vroege azalea stond ook al te pronken met vrolijke bloemetjes. Doe er nog broodjes en brokjes bij en je hebt een heerlijke plek om uit de rolstoel te komen en op het bankje te genieten van het voorjaar. Het hoeft niet altijd groots en indrukwekkend te zijn.

Het was een smakelijke middag, want we hebben de afspraak dat ik een kluifje krijg als we onderweg op een bankje gaan zitten. Ik ben daardoor ontzettend goed geworden in bankjes opspeuren tijdens een wandeling. Maar zelfs als ik ze heel duidelijk aanwijs, presteren ze het soms nog om er voorbij te lopen, zodat ik dan met een rammelende maag verder moet wandelen. Maar nu dus niet. Nu gingen we op alle onbezette zonnige bankjes zitten met onze ogen dicht, net zo lang tot er geen snacks meer in de rugtas zaten en het park dicht ging…

439. Kleurloos

Posted on by
11

Het was grauw en grijs toen ik wakker werd. Een dichte mist hing over het land. Ik draaide me nog eens om. Maar plots stond het vrouwtje op, porde het baasje wakker en gaf mij het sein om de taak af te maken. Ik sprong bovenop het baasje en likte hem in zijn gezicht tot hij overeind kwam en uit bed stapte.

We reden net zo lang tot de mist het verloor van de zon. Dat was pas bij de poort naar de Achterhoek: het historische stadje Zutphen. Maar dat kwam goed uit, daar wilden we toch al heen. We parkeerden de auto op de grote dagparking bij het Toeristisch Overstappunt en namen de benenwagen naar het oude centrum. De eerste aanblik van de kerktorens achter de oude stadsmuur was meteen al de moeite waard.

Net daarvoor, aan het haventje langs de IJssel, door de hoge kademuur beschut tegen de wind, aten we eerst broodjes en brokjes met wat te drinken erbij. Het was heerlijk in de zon. Toch stonden we vrij snel weer op om op verkenning te gaan. Het vrouwtje stelde voor om eerst een stadswandeling te maken, maar het baasje wilde geen risico nemen. Het zou niet voor het eerst zijn dat we iets interessants missen omdat we ergens verkeerd lopen. We liepen dus meteen door naar de Walburgiskerk, waar een foto-expositie van telescoopbeelden uit het heelal stond opgesteld.

De kerk had uitnodigend welkomstborden en vlaggen neergezet, maar toen we met z’n drieën naar binnen liepen, bleek dat ik toch niet welkom was. Zoals gewoonlijk. “Ga jij maar eerst”, zei het vrouwtje tegen het baasje. “En bel maar als je klaar bent.”

Met grote stappen verlieten wij de kerk. Om de hoek van de kerk vonden we de markering van de ‘stadsrandwandeling’, die we overigens na een paar straatjes alweer kwijt waren. Maar de Walburgiskerk torende overal boven uit; het moest wel heel gek gaan wilden wij het baasje niet meer terug kunnen vinden.

Zutphen was er al in de middeleeuwen en dat kun je ook nu nog zien. Rondom de marktpleinen zijn nauwe straatjes en poortjes, stadsmuren en heel veel oude gebouwen. Wij liepen op ons gemak over de markt, doken het Oude Bornhof in waar in vroeger dagen een oude mannen- en vrouwenhuis was, en maakten lentefoto’s bij de bloeiende krokusjes in de groene Polsbroekpassage. We dachten dat we prinses Juliana nog op de IJsselkade zagen staan, maar volgens schrijfster Ida Gerhardt op de kademuur was het toch echt een kind. Nou ja, ik voel me soms ook nog een pup terwijl ik al 8 ben.

We waren al een uur onderweg en nog had het baasje niet gebeld. Tijd om eens te gaan kijken waar hij bleef. Een kwartier later stonden we weer voor de kerk. Maar van het baasje geen spoor. Toen het vrouwtje hem belde bleek hij nog steeds voor de foto’s te staan.

Op een muurtje bij de haven gingen we zitten. Eindelijk kwam het baasje eraan, en konden ze ruilen. Ik bleef met het baasje alleen achter. Gelukkig had hij geen zin meer om het stadje te verkennen, want ik had tenslotte alles al gezien met het vrouwtje en een tweede keer is het dan toch minder leuk.

Toen het vrouwtje terugkwam liepen we terug naar de auto. Mijn baasjes waren erg onder de indruk van de megagroot afgedrukte foto’s die de James Webb ruimtetelescoop had gemaakt van het groot heelal. Honderden, zo niet duizenden glanzende sterren tussen blauwe en rode nevels en oranjebruine stofwolken. “Die kleuren!” zei het vrouwtje. “Prachtig toch? Jammer dat we zelf niet kunnen gaan kijken”. “Nou”, zei het baasje. “Dat zou je wel tegenvallen, want in de ruimte is geen kleur.”
“Geen kleur? Waar heb ik dan naar staan te kijken? Zijn die foto’s niet echt dan?”

Er ontstond een levendige discussie over de foto’s met als eindresultaat dat het vrouwtje zich in de maling genomen voelde. De foto’s zijn op zich wel echt, maar in de ruimte breekt het licht niet, met als gevolg dat je met het menselijk oog geen kleur kunt waarnemen. Daarom hebben computermodellen die foto’s ingekleurd. Maar in de ruimte zelf is het dus een donkere grauwe bedoening. Dan ben ik maar blij dat ik op de aarde leef, waar nu langzaam maar zeker alle kleuren weer ontwaken uit hun winterslaap. Groene puntjes aan de boomtakken, roze en witte bloesems, gele forsythia’s, bloeiende magnolia’s, bloembollen in uitbundige tinten. De lente is weer begonnen. En die is verre van kleurloos!

De expositie ‘Onbegrensd’ met de ruimtefoto’s duurt nog tot 9 april 2026. Daarna worden de foto’s geveild.

438. Twee jagers

Posted on by
9

“Wat loop jij te snuiven, Scotty? Je lijkt wel een varken, man!” Ik rook iets achter het gordijn en achter de kast, en ik wilde weten wat het was. Het was een sterke lucht en hij zat in mijn geurendatabank, maar ik kon er even niet opkomen wat het was. “Ruik jij dan niets?” vroeg ik aan het vrouwtje. Maar nee, zij rook niets.

’s Nachts rook ik het weer. En ik hoorde het. Ik wist opeens ook wat het was. Een muis! En hij zat achter het nachtkastje van mijn baasje. Ik sprong van bed (ja, ik mag thuis op bed slapen) en dook naar het nachtkastje. Ik hoorde ‘m lachen toen hij merkte dat ik niet bij hem kon komen. Het was ongelofelijk frustrerend.

Maar toen werd het vrouwtje wakker. Nu had ze gelukkig wel meteen door dat we weer een kleine indringer hadden. Snel haalde ze de sokkenla leeg en propte de sokken onder de kamerdeur. Vorige keer dat een muis het had aangedurfd om boven te komen bleek dat een hele effectieve manier om hem te vangen. Blokkeer de vluchtroutes en laat het verder maar aan mij over.

Ze trok het nachtkastje weg, maar de muis vluchtte achter het hoofdbord. Ik moest gewoon even blaffen van teleurstelling. Het vrouwtje trok nu haar eigen nachtkastje weg. Ik trappelde van ongeduld, het duurde allemaal vreselijk lang. Ik wilde die muis gewoon pakken.

Ondanks alle tumult sliep het baasje rustig door, onbewust van het spektakel dat zich om hem heen afspeelde. Het vrouwtje trok het bed met het slapende baasje erin van de kant. Ze zou er een week een zere schouder van hebben, maar ik kon nu tenminste door. Ik roetsjte door de stofplukjes achter het bed, achter de muis aan, die snel de benen had genomen. Langs het nachtkastje, onder het bed door, naar het ladekastje met de lege sokkenla. Alles wat in mijn weg stond schoof mijn vrouwtje aan de kant.

We zagen hem allebei over de muur wegvluchten: een dikke, maar toch vliegensvlugge muis. “Ja!”, riep het vrouwtje. “Pak ‘m, Scotty! Ik weet dat je het kunt!” Voor wie daar nog aan twijfelt, lees gerust mijn blog 241 nog een keertje. Ik rende zo hard ik kon achter de muis aan en het vrouwtje moedigde mij steeds enthousiaster aan. En toen werd het baasje wakker. “Wat is hier aan de hand?” vroeg hij slaperig. Dat was het moment dat ik de muis 1 seconde uit het oog verloor en hij zich in blinde paniek een weg baande door de sokkenblokkade. Van de muis werd sindsdien niets meer vernomen.

…

Na de muis kwam de kat. Hij zat in de lavendel en gluurde naar binnen. “Ga weg, stomme kat. Ik woon hier en je zit op mijn terrein!” riep ik. Maar ik zat aan de ene kant van het triple glas en de kat aan de andere kant, dus hij trok zich weinig van me aan. “Vrouwtje, zie je dat dan niet? Er zit een kat. En hij moet weg!” Maar het vrouwtje stuurde me bij het raam weg. Ze vond het katje leuk.

De volgende dag zat hij er weer. Hij keek me aan of hij zeggen wilde: “Jij maakt me niks. Jij bent een sukkelige huishond en ik ben een vagebond. Ik ben vrij en jij niet”. Ik kon het niet uitstaan. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, waagde de kat zich nog een dag later op het straatje, op amper 30 centimeter bij me vandaan. “Hij zit er weer. Hij zit er weer!” riep ik met overslaande stem. Maar in plaats van hem wegjagen ging mijn vrouwtje hem een stukje koek brengen. Het baasje waarschuwde nog. “Als je hem voert, gaat ie nooit meer weg hier.” “Dat hoeft toch ook niet?” zei het vrouwtje. De volgende dag waren er kattensnoepjes.

Natuurlijk lustte dat kreng ze. Als hij mijn vrouwtje zag liep hij spontaan naar de voordeur en nam zijn snoepjes in ontvangst. Het was niet om aan te zien. Maar toen hij ook nog een schaaltje melk kreeg was het helemaal gedaan met mijn zelfbeheersing. Dit kon ik toch niet zomaar laten gebeuren? Wild gebarend stond ik voor het raam te tetteren.

“Zou hij dakloos zijn?” vroeg het vrouwtje aan het baasje. “Nee”, riep ik erdoorheen. “Hij is niet dakloos! Hij doet of-ie zielig is. Hij profiteert gewoon van je.” “Nee”, zei ook het baasje. “Hij ziet er hartstikke verzorgd uit. Dit is echt geen zwerver. En het is geen hij ook. Lapjeskatten zijn nooit mannelijk. Tenzij ze genetisch mislukt zijn. Dus dit is een poesje.”

Alles goed en wel, of het nou een kater is of een poes, ik vind het een hij. En hij zit nu elke dag in de lavendel te wachten op snoepjes . Als hij die gehad heeft gaat hij niet naar huis, maar weer terug naar de lavendel waar door zijn toedoen inmiddels al een holletje is ontstaan. Diep gefocust staart hij naar de muur en af en toe sluipt hij erheen om dan plots op de muur aan te vallen.

Bij nadere inspectie blijkt er een spleet in de muur te zitten, die vrij is komen te liggen vanwege de verzakkende poldergrond bij ons. Opeens begreep ik het. Behalve mijn territorium en mijn vrouwtje, probeert ie nu ook nog mijn muis in te pikken!

Die kat moet weg hier. En snel een beetje.

437. In het Haagse

Posted on by
8

Je zou zeggen dat we voorlopig wel weer genoeg aan cultuur hadden gedaan in het Spinozahuis, maar het vrouwtje vond blijkbaar dat er nog wel wat bij kon. Ik was een beetje bang dat ik weer meegesleept zou worden naar een museum. Maar het viel mee. We gingen naar de Chinezen. In Den Haag.

Van de zomer was ik daar al geweest met ome Sjaak in de vrachtwagen (zie weblog 407), maar toen was er niet zoveel te beleven. Nu wel, want tegelijk met het nieuwe jaar van mijn vrouwtje was het Chinese nieuwjaar begonnen.

Chinezen geven elk jaar een dierennaam en dit keer is het paard aan de beurt. Volgens Google wordt het jaar van het paard een “doe-jaar” met veel tempo, kansen en een drang naar vrijheid. Nou, dat lijkt me wel wat. Het tempo zie ik bij mijn baasjes elk jaar wat verder afkalven, maar dingen doen, dat lukt ons tot nog toe wel.

Nu stonden we dus na een wandeling van ongeveer 2 kilometer vanaf een gratis parkeerplek in de Jacob Mosselstraat in een daverend kabaal tussen honderden mensen en zagen niets anders dan ruggen. We waren terecht gekomen in de staart van de feestelijke nieuwjaarsoptocht.

Maar met een uitgekiende strategie en een beetje doorstappen lukte het ons om de stoet in te halen en bij het pleintje voor De Nieuwe Kerk (waar trouwens Spinoza bleek begraven te zijn) zelfs een plekje vooraan bij het afzetlint te veroveren. Twee kitscherige draken deden een dansje op de maat van de Chinese trommel, waarna iemand onverwacht een duizendklapper af stak. Ik dacht dat mijn oren ontploften! Tijd om te vertrekken!

We volgden de wegwijzers naar het Binnenhof. Nu staat dat de eerstkomende honderd jaar wel in de steigers, maar in de buurt van het Binnenhof is nog veel meer moois te zien. Het was echt geen straf om kriskras door de hofstad te lopen. Het was alleen een beetje oppassen voor de trams.

“Kijk daar!” riep het vrouwtje. Midden in de drukte van de stad stond een knalgele uitkijktoren. Een ‘kèkstègûh’, op z’n Hagenees. Het baasje droeg mij naar boven, het vrouwtje moest zelf klimmen.

Hoe hoger we kwamen, hoe meer de toren wiebelde. Eenmaal boven waaide het zo hard dat de toren leek om te vallen. Bij sommige kinderen stond de angst op hun gezicht te lezen. De klim bleek de moeite waard. Ondanks het zwaarbewolkte weer hadden we mooi uitzicht over Den Haag en – daarvoor stond deze tijdelijke toren er eigenlijk – op het Binnenhof.

Langs de Hofvijver liepen we terug. Een knulletje stond met een glimmende vinger te wijzen naar de bouwput. Het was Jantje.

In Den Haag daar woont een graaf
En zijn zoon heet Jantje
Als je vraagt: “Waar woont je pa?”
Dan wijst hij met zijn handje
Met zijn vingertjes en zijn duim
Op zijn hoed draagt hij een pluim
Aan zijn arm een mandje
Dag mijn lieve Jantje

Hoewel het een kleine omweg was, sloegen we het statige Lange Voorhout in. Even verderop stonden we voor het Malieveld, een grote kale saaie vlakte zo zonder betogers. Zou er dan echt niets te klagen zijn vandaag?

We pakten nog een stukje van het verrassend mooie Haagse Bos mee en toen stonden we na 8 km dan toch weer bij de auto. Moe en met onwillige voeten, maar in onze nopjes over alles wat we gezien hadden.

436. Cultuur snuiven

Posted on by

Mijn vrouwtje was weer jarig. Dat betekende dat haar jubileumjaar voorbij was. Terug in de normale modus. Dus geen reisje naar Londen of ander spektakel. Gewoon lekker taart eten en ergens wandelen. Dat was het plan. Die taart lukte wonderwel, maar de regen en de wind haalden een dikke streep door de verjaardagswandeling.

Doch mijn vrouwtje is niet voor één gat te vangen. Die verzint dan gewoon iets anders. En nu verzon ze Spinoza. Niet uit buitengewone belangstelling, maar meer omdat het in de buurt was, en wij als huisdier en echtgenote van een Rijnsburger (die zelf trouwens denkt dat hij een Fries is) toch minimaal één keer in ons leven in het Rijnsburgse Spinozahuis geweest horen te zijn. Spoiler: het blijft ook bij één keer….

Toen de fietsmevrouw kwam voorrijden in haar bolide was het net even 5 minuten droog. Met z’n vieren (want Plexi kon natuurlijk ook wel wat culturele vorming gebruiken) reden we naar Rijnsburg. In de regen en voortgedreven door een gure wind kwamen we aan.

Met de nodige ohh’s en ahhh’s werden we ontvangen. De hondenrugtassen die onze vrouwtjes voor de zekerheid hadden meegenomen mochten dan ook in de hal blijven. Blijkbaar kon niemand zich voorstellen dat wij de boel op stelten zouden zetten.

Een vrijwilliger leidde ons door alle kamers van het huis en praatte ons bij over Spinoza. Baruch Spinoza was een intelligente joodse jongen, van wie iedereen dacht dat hij wel rabbijn zou worden. Maar Spinoza dacht over veel dingen heel anders en ging steeds meer uit de pas lopen. Tegenwoordig denken veel mensen juist zoals Spinoza, maar in de 17e eeuw niet. Uiteindelijk kwam het zover dat hij uit de joodse gemeenschap verbannen werd. Nog weer later verhuisde hij van zijn geboortestad Amsterdam naar Rijnsburg, omdat daar meer ruimte was voor zijn ideeën.

Onze vrouwtjes kregen een audio-apparaatje, waarmee ze op hun gemak zelf door het Spinozahuis konden dwalen. Plexi en ik sjokten gewillig mee. Het eerste fragment vond ik nog wel oké, maar het tweede fragment duurde best wel lang. Ik zag dat Plexi zich ook begon te vervelen. “Duurt het nog lang?” vroeg ik aan het vrouwtje. Ze negeerde me. Of misschien hoorde ze me echt niet, ze had tenslotte dat apparaatje aan haar oor. “Schiet eens op”, zei ik, nu iets harder. “Stil Scotty”, zei ze een beetje verschrikt. Maar dat maakte me niet uit, we hadden tenminste weer contact.

Ze mocht van mij ook nog het boek bekijken met daarin een kopie van de ban over Spinoza, maar toen ze daar ook weer naar een audiofragment wilde luisteren greep ik in. De rest van de fragmenten werden dus niet beluisterd. En zeg nou zelf, er staan toch niet voor niets bordjes in een museum? Die kun je toch ook gewoon lezen? Ik heb nu eenmaal een aversie tegen mobiele telefoons en alles wat er op lijkt. Kost alleen maar tijd, die ook aan mij besteed kan worden.

Via een steile trap met hele smalle treetjes kwamen we op de zolder. In een hoek lag onder plexiglas een gastenboek opengeslagen. We traden steeds verder in de voetsporen van de groten uit de geschiedenis. Albert Einstein had een eeuw geleden (in 1920) net als wij kleine vlinders dit museum bezocht en op dezelfde plek gestaan als waar wij nu stonden. Plexi raakte in extase van het idee en lag zonder gêne op zijn rug over het tapijt te raggen voor het oog van de beroemde filosoof.

De vriendinnen deden nog een laatste poging om iets op te steken van het bezoek. Ze gingen zitten bij de televisieschermen voor een paar korte fragmenten over Spinoza. Met het eerder gekregen apparaatje konden ze het bijbehorende geluid horen. Niet dat ze voor elkaar kregen dat het geluid synchroon liep met de beelden, maar het ging om het idee.

Het leukste was het spel. We zaten met z’n allen aan een tafel en zonder de spelregels te lezen begonnen onze vrouwtjes aan het vragenspel. Mijn vrouwtje deed maar wat en won het spel. Wat de fietsmevrouw dan weer niet goed kon uitstaan. “Jij speelt vals”, riep ze uit. Mijn vrouwtje lachte om de aantijging. Misschien had ze inderdaad vals gespeeld, maar niet eens expres.

We bestudeerden het zwarte pak dat Spinoza altijd droeg met grote schoenen en een grote hoed erbij. “Zwart is een ascetische kleur”, zei de fietsmevrouw, die zich duidelijk beter dan wij had voorbereid op ons museumbezoek. “Daarom draag ik ook een zwarte jas vandaag, in de geest van Spinoza”, voegde ze eraan toe. En priemend naar mijn vrouwtje: “Jij bent echt totaal niet passend gekleed met je knalrode vest.” Blijkbaar zat het haar echt hoog dat het vrouwtje het Spinozaspel had gewonnen…

De laatste kamer was de bibliotheek. Omdat Spinoza altijd een karig bestaan geleid had. waren zijn weinige spullen verkocht om zijn begrafenis te kunnen bekostigen. De notaris had alle bezittingen die in de uitverkoop gingen uitgebreid beschreven. Dus ook alle boeken, waarvan hij er dan wel vrij veel had. Daardoor konden sinds de oprichting van het museum bijna alle boeken van toen aangekocht en weer teruggezet worden in de boekenkast van het Spinozahuis.

Met een ganzenveer schreven de vriendinnen onze namen in het gastenboek ter herinnering aan ons bezoek. Wie weet staat er over 100 jaar dan ook wel iemand gebogen over het plexiglas en zegt: “Kijk, die Scotty van de snuffelt weblog was hier in 2026”.

435. Koud geluk

Posted on by

De zon scheen weer uitbundig, maar het was geen lenteweer. Integendeel. Er stond een ijzige wind uit het noorden die ons het gevoel gaf dat het minstens een paar graden vroor.

Volgens de weermannen was het nergens in Nederland warmer dan bij ons. Een goede reden om weer eens een wandeling dicht bij huis te maken. We liepen de wijk uit richting het graffititunneltje. Een verflucht kwam ons tegemoet; er was net iemand bezig aan een kunstwerk. We zeiden gedag en liepen weer door.

Ik liep voorop. Toen we de Kruiskade naderden, sloeg ik af naar dit smalle strookje natuurgebied. “Laten we de leider maar volgen”, hoorde ik het vrouwtje zeggen.

De Kruiskade is een oude houtwal, naar men zegt uit de tijd van de Romeinen. Die gingen dan vast niet op de bankjes in de zon zitten zoals wij, want in hun tijd was ons dorpje dat graag een stad wil zijn, nogal moerassig, dus het was hard werken om de boel een beetje leefbaar te houden.

Ik kom graag op de Kruiskade. Het is niet ver van huis en je bent toch helemaal in de natuur. Vrijwilligers waren alweer druk bezig geweest om de dikke knotwilgen te snoeien en de struiken wat uit te dunnen. Kale stammen van andere bomen (ik weet even niet welke) stonden te glimmen in de zon. En overal langs het schelpenpad stonden plukjes sneeuwklokjes. Toen we ook nog wilgenkatjes zagen, die als witte parels aan de takken hingen en mooi contrasteerden met de heldere blauwe lucht erboven, wist ik dat de lente onderweg is. Het is bijna onwerkelijk hoe de Kruiskade in de komende weken zal transformeren naar een groene oase. We kijken er alledrie naar uit.

Bij het laatste bankje gingen we zitten. We zaten uit de wind, terwijl de lage winterzon onze gezichten bescheen. En alsof dat nog niet heerlijk genoeg was, toverde het vrouwtje een chocoladereep en een eendensnack uit haar jaszak! Geluk zit in kleine dingen.

Na een half uurtje stonden we op om weer naar huis te gaan. Over hetzelfde pad liepen we terug. Bij het tunneltje stond de graffitispuiter van een afstandje naar zijn kunstwerk te kijken. “Is het af?” vroeg het vrouwtje. Het was inderdaad klaar. Wat het precies was konden we eigenlijk niet zien, dus het vrouwtje vroeg wat het voorstelde. De man had in kunstzinnige, maar onleesbare letters zijn naam geschreven op een roze ondergrond. “Ik hou eigenlijk meer van tekeningen”, zei het vrouwtje nu. De man knikte. Hij begreep het wel. Een vogel, een auto, of een kerstboom zoals verderop in het tunneltje, spreken nu eenmaal wat meer tot de verbeelding. “Vind je het geen frustrerend idee dat er morgen misschien iemand komt, die zijn eigen naam over de jouwe heen spuit?” vroeg het vrouwtje vervolgens.

Ze begrijpt het dus echt niet. Het gaat toch om nu? Ik plas ook over andere plasjes heen en ik weet heel goed dat daarna die onuitstaanbare golden retriever van 2 straten verderop daar dan weer overheen plast. Zit ik daar mee? Welnee! Ik heb mijn ding gedaan en dat lucht lekker op. Morgen zie (en ruik) ik wel weer verder. En dat was ook precies wat de man zei. Zijn hoofd werd lekker leeg van het creatief bezig zijn. En hoe lang het er dan op zit is van minder belang. Bovendien, zei hij, maakte hij er natuurlijk wel een foto van voor zijn archief. Wij niet trouwens. Dan had hij maar leuk vlinderhondje met sneeuwklokjes op de muur moeten spuiten….

434. De jeneverstad

Posted on by

Ook als je niet van jenever houdt kun je prima naar Schiedam. Het is dan wel de bakermat van de jeneverbeschaving (mits er niet teveel van genuttigd wordt, want dan is die beschaving ver te zoeken), maar Schiedam heeft veel meer te bieden dan alleen sterke drank. Chocolade van de Bonte Koe, bijvoorbeeld.

Maar laat ik bij het begin beginnen. En dat was dat er lente in de lucht hing. Niet overal, maar wel in onze contreien. En hoe dat kan vanaf hun stikdonkere plekje weet ik niet, maar dan is het net of de wandelschoenen van mijn baasjes vanuit de meterkast roepen dat ze eruit willen, de paden op, de lanen in. Ik voelde datzelfde verlangen in mij opwellen. Mijn baasjes konden er evenmin weerstand aan bieden.

En zo reden wij met de zon op de voorruit naar Schiedam. Op de Maasboulevard was ontzettend veel plek om te parkeren en het kostte niets. Tweede meevaller was het prachtige uitzicht dat we vanaf hier hadden op de skyline van Rotterdam.

Maasboulevard in Schiedam, met uitzicht op Rotterdam

Langs het water van de Voorhaven en de Buitenhaven wandelden wij richting het centrum. In de winkelstraat was het behoorlijk druk. Iedereen leek op zoek naar dat ene geweldige koopje. Plotseling werden mijn baasjes met FOMO bevangen (Fear Of Missing Out, een hippe term voor de angst om iets te missen), maar het aanbod bleek niet veel anders dan bij ons: outletshops, leegstaande pandjes, en veel chinees plastic. We vluchtten het eerste het beste steegje in om op de fotogenieke Lange Haven aan het gelijknamige water uit te komen. Met mooie ophaalbruggetjes kon je het water oversteken voor nog beter uitzicht op de oude pakhuizen en een voormalige jeneverdistilleerderij waar met de hand chocola wordt gemaakt door De Bonte Koe. Maar hoe lekker chocola ook is, ik krijg het nooit, want het is dodelijk slecht voor mijn soort.

Lange Haven

Over de Beursbrug stapten wij uiteindelijk naar de andere kant van het water. We liepen hier een rondje om de bibliotheek en daarna via een schattig straatje naar het Zakkendragershuisje. In vroeger tijden verzamelden zich hier de sjouwers die hun geld verdienden met het leegsjouwen van schepen vol graan en steenkool; allebei onmisbare benodigdheden voor de jeneverstokerij.

Over de Schie naar het Zakkendragershuisje

Na de hoge stellingmolen De Drie Koornbloemen wandelden we via het groen (voor zover het buiten groen is in de winter) achter de Vlaardingendijk langzaam maar zeker weer richting de auto. Omdat het toch wat fris werd sneden we een stukje af door een saaie woonwijk om in het verrassend statige Volkspark uit te komen. De vele loslopende honden nam ik op de koop toe. Bovendien ben ik verbaal heel sterk. En anders hijsen mijn baasjes me op hun schouder om pijnlijke confrontaties te voorkomen.

De Havendijk kwam in zicht en daarmee ook weer de Maasboulevard. Zo ongemerkt hadden we toch nog een flink rondje van 7,3 km gewandeld. We hadden zelfs niet eens gepauzeerd. Wel getreuzeld natuurlijk, maar helaas nergens snacks genuttigd op een idyllisch plekje. Maar gelukkig, op 10 meter van de auto stond een bankje met uitzicht op de Maas en dat was een fantastische plek voor een smaakvolle beloning….

433. Red flags

Posted on by

Onze Nederlandse taal bevat inmiddels zoveel Engelse woorden en termen dan we amper nog door hebben dat we ze gebruiken. Red flags is zo’n term. Het betekent natuurlijk gewoon rode vlaggen, maar dan klinkt het opeens zo alledaags. Een tikje formeel. Red flags zijn veel hysterischer. Red flags horen bij de dramaqueens en -kings van nu. En dat op zich is al een red flag, een alarmsignaal, als je zelf hyper wordt van al dat kabaal.

Tot zover de theorie achter de hysterische red flags. Nu de praktijk.

Mijn plasrondes voeren vaak over het schelpenpad. Daar laat iedereen uit de buurt zijn hond uit en daarom is het een heerlijke route. Er is altijd wat te ruiken en als ik geluk heb (en niemand kijkt) ook wat te sabbelen en te kauwen. Wat dat betreft is gras erg veelzijdig.

Er wordt ook gepoept naast het schelpenpad. En dat mag, maar je baasje moet het wel opruimen. Om baasjes daarbij te helpen staat er halverwege het schelpenpad een poepzakjesdispenser die goed wordt bijgehouden door een zakkenvuller uit de wijk. En nog een stukje verder staat een grote gele vuilnisbak. Leuker kan de gemeente het niet maken. Makkelijker ook niet. Toch presteert iemand het sinds kort om enorme bruine hopen naast (en soms ook op) het pad achter te laten.

Het moet van een grote hond zijn. Want hoe groter de hond, hoe groter de hoop op de grond. Waar ik een week over doe, produceert deze partypooper in een paar seconden. Ik verdenk een Sint-Bernhard, alleen zie ik die nooit lopen. Een Deense dog zou het ook makkelijk kunnen zijn.

Ik ga nu geen pleidooi houden dat het lekker is. Want dat is het niet. Het is eigenlijk te vies om naar te kijken. En nu staan er ook nog rode vlaggen in! Nooit lang trouwens, want na elke regenbui verandert het stinkende goedje in een smeuïge blubber en zakt de red flag in elkaar en waait met of zonder satéprikker in het gras. Het wordt er allemaal niet fraaier op.

Volgens mij moeten we de strijd groter aanpakken. Geen kleine rode vlaggetjes, maar grote strandvlaggen. Met windrichting en alles erop en eraan. Zodat je al van honderd meter afstand ziet: hier ligt geen ongelukje, maar een ernstig moreel vergrijp. Dan verandert het schelpenpad vanzelf in een openluchtmuseum voor moderne communicatie, met als vaste tentoonstelling: Dit had u kunnen opruimen.

Of heeft iemand een beter idee?

432. Luchtkasteel

Posted on by

Soms, heel soms, twijfel ik of mijn baasjes ze nog wel allemaal op een rijtje hebben. Of het ze niet in de kop geslagen is van al die dagen op kantoor, starend naar een beeldscherm. Want wie rijdt er nu 100 km om in de tuin van een luchtkasteel op een bankje te gaan zitten?

Nou heb ik niets tegen luchtkastelen. Het is heerlijk wegdromen in zo’n luchtkasteel. Alles wat je maar bedenken kunt is er mogelijk. En het mooiste is, zo’n luchtkasteel heb je zo gebouwd. Geen ingewikkelde procedures nodig, een luchtkasteel is vergunningsvrij. Zelfs de plek kun je zelf kiezen. Dus je hoeft echt niet naar Ravenstein.

Ravenstein is een piepklein vestingstadje op de grens van Noord-Brabant en Gelderland. Gezien de rood-wit geblokte vlaggen in sommige tuinen denk ik dat het net ietsje meer in Brabant ligt dan in Gelderland, trouwens. Ravenstein is onderdeel van de Zuiderwaterlinie, en het is net als de andere stadjes langs de linie heerlijk om doorheen te dwalen.

Te voet weliswaar. Mijn baasjes reden per ongeluk met de auto het stadje in, wat op zich wel mag, maar omdat je nergens kunt parkeren als toerist, word je er dwars doorheen ook weer uitgestuurd. En dat valt nog niet mee, want niet alleen de straten zijn smal. Ook de oude stadspoort is zo nauw dat zelfs de koetsier in vroeger dagen bezorgd moet zijn geweest of zijn koets wel zonder beschadigingen door de poort kwam.

Er is een ANWB-route door Ravenstein, maar je kunt net zo goed zonder route op stap. Je kunt gewoon niet verdwalen. Van de voor vestingsteden kenmerkende puntenvorm uit de 17e eeuw zie je niet zoveel meer. De grachten zijn veranderd in gras. Maar bij professor Van Mourik in de tuin zie je opeens nog iets van de oude glorie terug. Een bolwerk zat eeuwenlang verstopt onder de grond en kwam tevoorschijn toen de professor zijn tuin ging opknappen.

Aan het einde van de Landpoortstraat stond de deur van een oude schuur op een kier en was een man bezig met het smeren van een antieke zaagmachine. Heb ik daar dan ook al verstand van? Dat niet. Maar het was een elektrische smederij en het vrouwtje was gewoon benieuwd hoe elektrisch smeden dan gaat. De man, vrijwilliger in deze historische smederij, was blij met alle domme vragen die mijn vrouwtje stelde, want zoveel te meer kon hij vertellen. Ze zijn elke zaterdag open en de ene week plegen ze onderhoud aan de machines en de andere week smeden ze boven het open vuur. Want elektrisch smeden, dat bestond vroeger dus helemaal nog niet. Dat elektrisch bleek te slaan op de ooit hypermoderne aandrijving van alle machines in de smederij.

Toen we alles bekeken hadden en op weg waren naar de auto kwam ons aan de overkant van een bruggetje een vrouw tegemoet met 3 hazewindhonden. Ze waren mager als brandhout en ondanks dat ze met zijn drieën waren, dacht ik dat ik ze wel aan zou kunnen. Maar het vrouwtje had geen zin in een confrontatie op het smalle bruggetje en bleef wachten tot ze voorbij zouden zijn. Hazewindhonden zijn vlug als hazen en snel als de wind -daarom heten ze ook zo- maar hun bazin dacht dat wij sneller over het bruggetje zouden zijn dan zij, dus wij mochten eerst. Ik kon het niet laten om even tegen die hazewindjes te zeggen dat hun vrouwtje hen slome duikelaars vond. “Je bent een raar vlinderhondje”, zei de vrouw. “Je lijkt wel een startende auto!” Pfff. Al dat commentaar altijd. Volgens mij leven we in een vrij land waar ik mag zeggen wat ik wil.

“Nou”, zei het vrouwtje, “soms kun je echt beter even je waffel houden, hoor.” Maar dat deden die bonenstaken toch zeker ook niet! Je had ze moeten horen toen ik voorbij liep. Daar krijg je nu de grootste bonje van, van al die onverdraagzaamheid en al die anderen die altijd alles maar zeggen wat ze voor de mond komt…

Op een bankje van 17e eeuws hardsteen, afkomstig uit de ophaalbrug naar het ravelijn
(dat er net als het kasteel niet meer is)

431. Rond Warmond

Posted on by

Misschien hadden we de krantenbezorger toch meer fooi moeten geven met Oud & Nieuw. Het eerste weekend bracht hij helemaal geen krant en de week erop drie verschillende, maar niet één daarvan was onze eigen krant. Behalve geen krant hadden we ook geen weekendbijlage met een wandeltip. Nu gaan we zo’n wandeling meestal toch niet meteen lopen, maar we krijgen er wel altijd inspiratie van.

De fietsmevrouw, die nog minder fooi gegeven had dan wij, had voor straf ook geen krant. Daardoor had ze genoeg tijd om het internet af te speuren naar een leuke wandeling voor ons. Toch besteedde ze dit klusje uit aan de kunstmatige intelligentie.

Nu stelde het vrouwtje ook wel veel eisen. Niet teveel kilometers, een mix van stad en natuur, een beetje bij ons in de buurt en vooral niet in de wolvenzone. En dan stuurt AI je dus naar Warmond. De plek van ‘the rich en niet zo famous’.

Volgens de chatbot kon je er ook nog een geweldige blog over schrijven, vanwege de schilderachtige Anton Pieckstraatjes en het mystieke bos bij Huys te Warmond. Ik was dolenthousiast, dat begrijpt u wel.

Het vrouwtje temperde de verwachtingen een beetje. Chatbots laten zich doorgaans nogal juichend uit over van alles en nog wat, zelfs als ze er compleet naast zitten met hun informatie. En als je er dan wat van ‘zegt’ roepen ze in grote vreugde uit: “Je hebt gelijk, wat een geweldige aanvulling!” Geen excuus, geen schaamte, geen belofte om voortaan beter op te letten.

We parkeerden bij de Gemeentehaven waar de weekmarkt stond opgesteld (2 kramen 😀). Vanaf daar liepen we de Dorpsstraat in. Aan meerdere gevels hingen schilderijafbeeldingen op triplexplaten. Maar niet van Anton Pieck. Van wie dan wel was niet duidelijk, maar misschien zouden we er nog achter komen.

Een zijstraatje bracht ons bij een mooie theekoepel in een klein parkje aan het water. Op een bankje in de zon genoten we van de onverwachte lentetemperaturen en het uitzicht op de Kaag.

Voort gingen wij weer; op naar het mystieke bos. Het hoge toegangsbruggetje was alvast weinig mysterieus. En het rook naar plas. Nu vind ik dat niet erg, maar het helpt niet erg voor de mystieke beleving.

Statige oude eikenlanen en zanderige kronkelpaadjes met taxusbomen en moerascipressen leidden ons over het landgoed van Huys te Warmont. De nu nog kale pergola’s fluisterden beloftes vol kleur. Mijn vacht zat vol zand, takjes en dode blaadjes toen we het landgoed verlieten.

De Oude Toren was ooit onderdeel van een grote kerk, maar in 1573 staken bezorgde Leidenaren de kerk in brand, omdat ze bang waren dat de Spanjaarden het gebouw anders zouden gebruiken om van daaruit Leiden in te nemen. De toren werd later hersteld, maar voor de rest was geen geld meer. En crowdfunding bestond toen nog niet.

Zo’n kerktoren te midden van de ruïnes wekte de inspiratie op van de schoonvader van schilder Jan Steen. Hij maakte er tenminste een schilderij van dat vlakbij de toren hing. We wisten nu ook meteen van wie die andere schilderijen in het dorp waren. Jan Steen woonde 2 jaar in Warmond en schilderde diverse plekjes met gewone mensen en ondeugende hondjes. Die AI van de fietsmevrouw zat gewoon te hallucineren met z’n Anton Pieck…

Bij Albert Heijn stond een grote beschilderde bloembol als parodie op het beroemde schilderij ‘In weelde siet toe’ dat wat verborgen achter de bloembol aan de gevel hing. Die schildering is een typisch Jan Steen tafereel. Vol verborgen boodschappen en lekker chaotisch. Iedereen doet waar hij zin in heeft en de (kooiker)hond staat op tafel. Hij leek wel wat op mij, qua uitstraling dan. Op tafel klimmen en de borden aflikken zou ik natuurlijk nooit doen.

Het huis van de grote schilder vonden we trouwens niet. Het is ook niet zeker of het er nog staat. Maar dat was niet erg. Als ik wil weten hoe het huishouden van Jan Steen eruit heeft gezien, hoef ik thuis maar om me heen te kijken…

430. Met een lege accu kom je niet ver

Posted on by

Het was nog voor sneeuw en ijs hun intrede deden in Nederland, toen het weer zo’n zachte dag was met temperaturen die uitzonderlijk zijn voor de winter (maar desondanks best vaak voorkomen tegenwoordig. Maar ik klaag niet, want met zulk weer gaan wij wandelen en daar hou ik van).

Toch stonden mijn baasjes niet erg vroeg op. Het vrouwtje bleef zelfs nog liggen, toen de zon op haar hoofdkussen scheen. “Kom op, vrouwtje! Zie je niet dat het prachtig weer is buiten?”

Maar het had geen nut om vroeg op te staan. Het baasje moest eerst op zoek naar een garage die deze zaterdagmorgen de accu van onze auto zou kunnen vervangen. Toen ze een dag eerder boodschappen wilden gaan doen had de accu accuut geweigerd dienst te doen. Autorijden zat er echt niet in.

Nu kunnen we op zich ook wel gaan wandelen zonder auto, maar het is geen fijn idee om een auto te hebben die het niet doet. Tante Renate gaf ons een beetje stroom uit haar accu, zodat het baasje naar de gevonden garage kon rijden.

Het was al kwart voor twee toen we eindelijk op pad konden, dus we bleven een beetje in de buurt. In Haastrecht had het vrouwtje een wandeling door de oude kern en de groene polder gevonden. Het was maar vier kilometer, dus we voegden er zelf nog een kilometer aan toe door de Overtuin Paulina Bisdom van Vliet. Dat is een leuk aangelegd park op een strook grond tussen stad en polder.

Er liepen wat honden en die kafferde ik allemaal uit. Sommige baasjes vonden het grappig. Sommige niet. We wandelden over mooie bruggetjes. Bij een paar struiken, schuin tegenover een chinees aandoend koepeltje lag een gedenksteen in het gras voor Nora, een hond die pak ‘m beet 125 jaar geleden hier had rondgesnuffeld. Er kwamen 100 vragen in me op, maar er was geen bordje bij. (Twee weken na onze wandeling is in de tuin een standbeeld onthuld van hond Nora en haar vrouwtje Paulina Bisdom van Vliet. Ze woonden in het grote huis tegenover het park.)

We verlieten het parkje om via een woonwijk uit te komen op de Bredeweg, vanwaar we even later de Vlist overstaken. Dit riviertje kronkelt gemoedelijk door de Krimpenerwaard tot het in Schoonhoven uitmondt in de Lek. En als de waterstand te hoog is, dan maalt de Boezemmolen waar wij langs liepen het water zo de boezem in die naast het wandelpad ligt. Er waren nu alleen wat kleine plasjes tussen het gras. Ze glinsterden in de zon. Een mooie plek voor vogels. Wij zagen er niet zoveel, maar wij hadden dan ook geen telelenzen en verrekijkers mee, zoals veel andere wandelaars.

We sloegen bij de molen linksaf en een stuk verderop weer. Het pad was onverhard en behoorlijk drassig. Het baasje banjert overal door met zijn hoge wandelschoenen, maar het vrouwtje vond dat niet zo aantrekkelijk. We besloten een paar meter terug te lopen naar het pad dat parallel liep aan het modderpad.

Langs een bouwvallig hek dat op half zeven hing kwamen we op het andere graspad. Het was niet zo drassig, maar wel een beetje hobbelig. En er stonden prikplantjes. Dapper liep ik mee, maar het deed echt zeer aan mijn poten. Het vrouwtje zuchtte, dacht aan haar schone jas, maar tilde me toen toch op. Het was een verademing. Voor mij dan.

Aan het eind van het pad was weer een hek, maar deze stond overeind. Het baasje knoopte het touw los, zodat wij er door konden. Het vrouwtje zette mij op de grond. En zag toen het bordje….

We gingen maar snel verder. Langs de weilanden met schapen naderden we de bebouwde kom van Haastrecht. De route ging nog een kilometer door het oude centrum. Wij houden daar wel van. Die in oude luister herstelde historische panden zijn altijd leuk om te zien. Vooral het oude raadhuis met de kleine raampjes en blauwgekleurde luiken. Zo bouwen ze ze tegenwoordig niet meer. Dat geldt ook zeker voor de vier huisjes in het hofje Van Zijl van den Ham. Hoewel… het zijn eigenlijk gewoon tiny houses. Zo wordt iets ouds weer hip.

Voor de eeuwenoude hervormde kerk met de bloeiende prunussen dronken we nog wat op een bankje en liepen toen terug naar de auto, die ons dankzij de nieuwe accu probleemloos terug naar huis bracht.

429. Sneeuwschoenen

Posted on by

De sneeuw, waarvan veel mensen hadden gehoopt dat het tijdens de kerstdagen zou vallen, kwam uiteindelijk aan het eind van de kerstvakantie en er kwam elke dag een laagje bij. Ons kleine landje was meteen van slag. Treinen reden niet, vliegtuigen bleven aan de grond, de anwb draaide overuren en in het noorden stond een file van Drenthe tot aan de Waddenzee.

Ik lag op mijn kussen voor het raam en keek naar buiten. De sneeuwvlokken vielen als grote snippers papier uit de lucht. De kindertjes, die in het weekend vrolijk gillend buiten rondgerend hadden en sneeuwpoppen en een glijbaantje op de trap naar het parkje hadden gemaakt, waren nu allemaal naar school. De sneeuw lag er vrijwel ongerept bij.

Dat bracht het vrouwtje op het idee dat wij dan nu maar eens moesten gaan ronddartelen in de sneeuw. Van mij hoefde het niet per se. Het was aangenaam warm binnen en het kussen lag heerlijk zacht. Bovendien wist ik precies hoe het zou gaan. Zij zou met haar waterdichte bergschoenen en dikke winterjas aan naar buiten gaan en ik weer in mijn blootje. Zoals mijn vriend Marrie pas al opmerkte toen ik in winters Duitsland was geweest: ik zou wel dood kunnen vriezen.

Dit was bij de eerste plasronde, toen ik nog geen sneeuwschoenen aan had.

“Weet je wat, dan vragen we Philou ook”, zei het vrouwtje. Net alsof het dan minder koud is aan je poten. Maar daar had het vrouwtje wel een oplossing voor, zei ze.

Inmiddels was Philou gearriveerd. Die is nog jong en onbesuisd en stond te dansen van plezier bij het vooruitzicht van een sneeuwwandeling. Maar dat werd wel een beetje getemperd toen ze mijn sneeuwschoenen zag en tante Renate zei dat ze ook heel geschikt waren voor Philou.

We stonden op het aanrecht en kregen onze voetbescherming aangemeten. Een pluk wol onder onze voetzooltjes, een plastic zak eroverheen en tape erom tegen het verliezen. Het helpt inderdaad tegen sneeuwklonters tussen je tenen, maar je hebt ook geen grip meer. En dat is toch wel een dingetje.

Maar daar had tante Renate dan weer wat op bedacht. Een hondenslee. Klinkt leuk. Was het niet. Tenminste, ik vond het niks. Philou vond het geweldig. Maar die is dan ook niets gewend.

Jong en oud in een koude krat…

Het vrouwtje vond het hilarisch. Er zaten namelijk geen ijzers onder deze geïmproviseerde slee, dus in plaats van dat wij door de sneeuw gleden, sleepten wij een steeds grotere berg sneeuw als een sneeuwschuiver met ons mee. We gingen dus toch maar zelf lopen. En eerlijk is eerlijk, nu waren die handgemaakte sneeuwschoenen toch wel heel handig. Ik had maar één koude poot; precies die waarvan ik de sneeuwschoen stiekem had weten uit te sjorren.

Het plan was dat we een winterwandeling gingen maken, maar dat was geen doen. De sneeuw joeg ons steeds harder in het gezicht. Om foto’s te maken was het eigenlijk ook te koud. En ik werd horendol van Philou die onvermoeibaar rondjes om me heen bleef rennen, terwijl ik me probeerde te concentreren op de beste plasplekken.

Uiteindelijk bleven we een beetje in het parkje hangen en toen onze jasjes doorweekt waren en ik in al de franjes aan mijn poten grote sneeuwballen had hangen, gingen we weer lekker naar binnen. En als de sneeuw volgende week weer weg is, gaan we lekker aftellen naar het voorjaar. Ik heb er nu al zin in.

428. Minimensjes

Posted on by

De kerstdagen waren zonnig, maar ijzig koud. Niemand had ons uitgenodigd voor een kerstdiner en wij hadden ook niemand gevraagd. We konden dus lekker binnen blijven bij de verwarming en de kerstpakketten leeg eten.

Na de kerst was de blauwe lucht weg, maar de ergste kou ook. Dus we stapten in de auto voor een wandeling ergens in het land. We stopten in Oudenbosch met de grote basiliek die je vanaf de snelweg al ziet staan, alleen nu even niet. De enorme koepel was gehuld in flarden mist.

Vanaf de parkeerplaats bij het nu gesloten arboretum (alleen tijdens de kerstdagen is het ’s winters open) begonnen we onze wandeling langs de miniatuurmensjes. Mijn baasjes hadden alleen op de telefoon een kaartje met rode stipjes en een beschrijving bij zich, wat best onhandig was, want dan moesten ze na elke stap op de telefoon kijken waarheen nu verder. “Joh, dan lopen we gewoon op de bonnefooi en kijken we goed om ons heen of we de poppetjes zien”, zei het vrouwtje. Onze wandeling van vandaag was namelijk eigenlijk een soort speurtocht naar miniatuurmensjes, die een verhaal vertellen over de plek waar ze staan. Soms is dat een bijzonder gebouw, soms heeft er een interessante persoon gewoond of is er gewoon iets wetenswaardigs te melden.

De eerste mensjes zouden we niet kunnen zien, omdat ze achter bouwhekken stonden. Maar de wildplassers bij de kapel van het jongensinternaat Saint-Louis zouden we toch moeten kunnen vinden. Terwijl het baasje een kijkje nam in de kapel slenterde ik met het vrouwtje over het plein, op zoek naar de mensjes. En dat viel nog niet mee. Het vrouwtje pakte de telefoon er nog eens bij en las dat er 7 poppetjes in een tunneltje zaten. De tunnel was gelukkig wel makkelijk te vinden en na enig speuren vonden we ook 3 van de 7 minimensjes.

Toen het baasje zich weer bij ons had gevoegd vroeg hij of we al een poppetje hadden gevonden. “Ja”, zei het vrouwtje. “Wel drie”. Het baasje keek om zich heen, maar zag niets. Maar ja, de poppetjes waren dan ook wel heel erg mini.

Er was dus geen sprake van dat wij een beetje op goed geluk die poppetjes zouden gaan zoeken. Ze zaten op 57 plekken en we zouden al onze zintuigen nodig hebben om ze te vinden.

Tegenover de kapel bij de ingang van een groen hofje vonden we het volgende mensje en even verderop nog eentje. Deze zaten in een glazen kubus, zo groot als een dobbelsteen. Daardoor vonden we ze wel iets makkelijker, maar was het ook wel wat moeilijker om het poppetje te zien. Desondanks herkende het baasje meteen de miniversie van cabaretier Youp van ’t Hek, wiens opa had gestudeerd aan het jongensinternaat.

We vonden de orgelman, de paraplu, de trommelslager en nog vele andere. Sommige misten we ook, omdat we de straat niet konden vinden, er bouwhekken voor stonden, het poppetje gejat was (Vincent van Gogh bijv.) of gewoon omdat we niet goed keken. Natuurlijk jammer dat we daardoor het kauwgommeisje niet vonden, maar we zagen dan wel weer het schaarsgeklede poppetje van de ondergoedwinkel.

En we vonden een banketbakker met grote witte bokkenpoten. Nee, niet zijn eigen onderstel, maar van die lekkere om op te knabbelen. Met aardbei-, kiwi-, of bananenroom ertussen. We konden alle drie een andere kleur nemen en dan van elkaar proeven. Ware het niet dat ik geen bokkenpoot kreeg. Deze nooit eerder gesignaleerde lekkernij ging aan mijn neus voorbij. Gelukkig heb ik nog een voorraadje snacks van Sinterklaas.

Na zo’n 2,5 kilometer kwamen we uit bij de 19e eeuwse basiliek, die is geïnspireerd op (o.a.) de Sint Pieter in Rome. Als je ervoor staat voel je je net zo klein als de minimensjes in de kubusjes. Toen het baasje de kerk bekeken had en het vrouwtje en ik half verkleumd waren door het buiten wachten gingen we op zoek naar de laatste poppetjes. De lichten sprongen al aan toen we de laatste gevonden hadden. Mooi moment om weer naar huis te gaan.

Ook op zoek naar de minimensjes? Hier vind je er alles over.