welcome to wonder-land

Πως γίνεται ο άνθρωπος που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο να είναι τόσο τοξικός για σένα;

Αν δεν τον αγαπούσες, βέβαια, δεν θα ήταν τοξικός, δεν θα είχε καμιά επίδραση πάνω σου. 

Έτσι δεν είναι; Ναι, έτσι είναι.

Τα νομίσματα έχουν πάντα δύο όψεις. Όλα τα νομίσματα. Ανεξαιρέτως.

Με κουράζουν οι άνθρωποι που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα.

Τα πράγματα δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Τις περισσότερες φορές δεν είναι καν γκρι.

Ο χρόνος είναι σκληρός, ανελέητος, αδίστακτος. Και παίζει μαζί μας.

Οι ώρες δεν περνάνε. Οι μέρες είναι ατελείωτες. Κι όμως τα χρόνια περνάνε τόσο γρήγορα.

Φεύγουν. Γλιστράνε μέσα από τα δάκτυλα προτού προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου.

Τον τελευταίο χρόνο έχω γεράσει 17 χρόνια. Τουλάχιστον.

Μερικές φορές απορώ γιατί τα μαλλιά μου δεν έχουν ασπρίσει. 

Και γιατί το πρόσωπό μου δεν έχει γεμίσει ρυτίδες.

Τα μάτια μου. Τα μάτια μου με προδίδουν. Τα γερασμένα μου μάτια.

Οι τελευταίες βδομάδες ήταν πολύ δύσκολες. Δεν θέλω να γκρινιάζω. Νιώθω πως δεν έχω δικαίωμα στο παράπονο πια. Όλοι τα έχουμε περάσει αυτά. Και δυστυχώς, θα τα ξαναπεράσουμε. Πόνος, κούραση, θάνατος, θέματα υγείας, οικογενειακά προβλήματα, εντάσεις, οικονομικά, απογοήτευση, ψέμα, απώλεια. Αυτά έχει η ζωή. Απλά έτυχε να έρθουν όλα μαζί. Συμπυκνωμένα.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, αγάπη μου. Οι άνθρωποι κάνουν καλά και κακά πράγματα. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν καλά και κακά πράγματα.

Έχω κουραστεί. Έχω στεγνώσει. Δεν αντέχω άλλο. Δεν θέλω να αντέξω άλλο.

Θέλω να ξαπλώσω και όταν ξυπνήσω να έχει ξημερώσει μεθαύριο. Δεν θέλω να υπάρξει το αύριο.

Είναι δύσκολο το αύριο, αγάπη μου.

Δεν κοιμάμαι. Έχω να κοιμηθώ μέρες. Τα βράδια απλά ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και μετράω τις ώρες μέχρι να ξημερώσει. Κυρίως για να μη διαταράξω το πρόγραμμα ύπνου της γάτας μου. Όχι πως έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Δεν μπορώ να διαβάσω, δεν μπορώ να σκεφτώ, δεν μπορώ καν να καπνίσω. Έχω να καπνίσω από τα Χριστούγεννα. Έχω να πιω ποτό πριν από αυτό. Τους τελευταίους μήνες δεν πίνω ούτε καφέ. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Νιώθω αποστροφή για όλα. Ούτε να φάω θέλω. Τίποτα. Έχω συνεχώς την αίσθηση ότι θέλω να κάνω εμετό. Συνεχώς. Θέλω να κάνω εμετό. Και θα είναι μαύρος. Να τα βγάλω όλα από μέσα μου. Και θα βγάζω και θα βγάζω και θα βγάζω. Και μόνο τότε θα ηρεμήσω.

Απόψε όμως δεν μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να μετρήσω τις ώρες μέχρι να ξημερώσει. Κάποιοι κάνουνε σεξ. Οι απο κάτω πιθανότατα. Και βογκάνε και φωνάζουν και γελάνε δυνατά. Και αυτό με ενοχλεί. Πολύ. 

Μερικές μέρες δεν με αναγνωρίζω. Δεν μου αρέσει αυτό που έχω γίνει. Και μισώ το γεγονός ότι έπρεπε να γίνω αυτό για να επιβιώσω. 

Έχω χάσει την ικανότητά μου να μεταφέρω αυτά που νιώθω. Είναι τόσα πολλά, τόσο δυνατά, τόσο βαθιά και ταυτόχρονα τόσο ανούσια και γυρνάνε στο μυαλό μου ξανά και ξανά και ξανά και στροβιλίζουν με μεγάλη ταχύτητα και με κουράζουν και με ζαλίζουν και με εξουθενώνουν. Αλλά δεν μπορώ να τα πω. Δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να εκφραστώ. Φοβάμαι ότι θα χάσω και την ικανότητα να σκέφτομαι. 

Το μόνο που μπορώ να πω για όλα όσα έχουν συμβεί και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου και για όλα αυτά που φοβάμαι πως θα συμβούν είναι ότι λυπάμαι.

λυπάμαι

Σκέφτομαι να ξεκινήσω να μαθαίνω την τέχνη του origami. Ξέρεις, αυτό που διπλώνεις τα χαρτάκια και φτιάχνεις ζωάκια. Έχει βιντεάκια στο youtube για αρχάριους. Δεν μπορώ πια να πλέξω. Τα χέρια μου τρέμουν τόσο πολύ πια. Δεν ξέρω αν είναι από την ασθένεια ή από τα χάπια που παίρνω για την ασθένεια. Μερικές φορές τινάζω και τα πόδια μου και τους ώμους μου όταν κοιμάμαι. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται η γάτα μου. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω. Αλλά μάλλον θα αντέξω. Δεν έχω επιλογή.

Σε σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες. Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι ότι χώνομαι στην αγκαλιά σου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα σε σκέφτομαι τις δύσκολες μέρες. Είσαι, ίσως, η πιο ασφαλής μου ανάμνηση. Κάποια βράδια ονειρεύομαι ότι είσαι εδώ μαζί μου και ότι ξυπνάμε μαζί και τρώμε μαζί και γελάμε και τρέχουμε μέσα στο σπίτι και παίζουμε χαρτιά και πίνουμε και λέμε σαχλαμάρες και με κρατάς και με φιλάς και πάμε μαζί στο σουπερμάρκετ και βγαίνουμε τα βράδια και ξενυχτάμε και κάνουμε έρωτα όλο το βράδυ και μερικές φορές σε πάρκα όπως κάναμε παλιά και μιλάμε για τα πάντα και τίποτα και με περιμένεις να έρθω από τη δουλειά για να μου γκρινιάξεις και να τσακωθούμε και μετά να μεθύσουμε και να πάμε στο λόφο τα χαράματα για να δούμε την ανατολή και θα κάνει κρύο και θα με κρατάς σφικτά για να μην κρυώνω και ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνουν όλα αυτά. Είσαι το παρελθόν. 

Κάποιες μέρες είναι καλές. Εκείνες τις μέρες κάνω σχέδια για το πως θα ξαναβρώ τον εαυτό μου. 

Ξέρω ότι κάποια πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ. Ξέρω ότι μερικές φορές δεν μπορούμε να έχουμε αυτά που ονειρευόμαστε, όσο κι αν πολεμήσουμε για αυτά, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Έχω αγωνιστεί πολύ στη ζωή μου. Αλλά έπρεπε να αφήσω τα όνειρά μου να πεθάνουν. Πικρή η συνειδητοποίηση ότι δεν μπορώ να κάνω τα πάντα, δεν μπορώ να έχω όσα θέλω. Μερικές φορές είναι όντως αργά. 

Σήμερα ξύπνησα και πεινάω. Θέλω να φάω μπουγάτσα. Ζεστή. Με κρέμα. Και κανέλα. Έχω χρόνια να φάω μπουγάτσα. Αυτή μου την επιθυμία τουλάχιστον μπορώ να την εκπληρώσω. Κι αυτό μου αρκεί. Για τώρα.

Ζω σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα με τη γάτα μου. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής το ενοίκιο το πληρώνουν οι γονείς μου. Όπως και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μου. Πίστευα πως θα βρω μια δουλειά και θα γίνω ανεξάρτητη. Αλλά δεν έγινε έτσι. Δεν θέλω πολλά λεφτά για να επιβιώσω. Δεν είμαι άνθρωπος σπάταλος, ούτε μου αρέσουν τα ψώνια και τα μεγαλεία. Είμαι κατά βάση ένας πολύ απλός άνθρωπος. Νομίζω. 

Ζω σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα, αλλά τον τελευταίο καιρό μου φαίνεται τεράστιο. Σαν να επιπλέω μέσα. Νιώθω όπως ένιωθα όταν είχα χάσει πολλά κιλά και φόραγα τα παλιά μου ρούχα. Δεν έχω χάσει κιλά. Μάλλον έχω συρρικνωθεί. Και το σπίτι αυτό φαντάζει τεράστιο για μένα πια.

Νομίζω ότι έχω αφυδατωθεί και έχω συρρικνωθεί κι έχω γίνει σταφίδα. Ξινή σταφίδα.

Fuck. Who am I kidding?

I am a mess.

Μετά από μία διάσειση, ένα ταξίδι-αστραπή επιτακτικής ανάγκης στο εξωτερικό και μια κηδεία, επιστρέφω στη κανονική ροή της ανούσιας και πλήρως προβλέψιμης καθημερινότητάς μου. Και αυτό με ανακουφίζει. Γιατί δεν μπορώ να βρω νόημα σε τίποτα πια. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Η ρουτίνα με αποσυμφορίζει. Δεν χρειάζεται να σκεφτώ, ούτε να προσπαθήσω να καταλάβω. Απλά συνεχίζω, ως έχει. Και προς το παρόν δεν έχω δύναμη για τίποτα περισσότερο από αυτό.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι σήμερα δεν σε σκέφτηκα. Ούτε και χθες σε σκέφτηκα. Και νομίζω πως ούτε και προχθές σε σκέφτηκα. Πότε σταμάτησα να σε σκέφτομαι; Μου πέρασες; Δεν θα σε σκέφτομαι πια; Και το γεγονός ότι σκέφτομαι πως δεν σε σκέφτηκα, δεν είναι σαν να σε σκέφτομαι, κατά κάποιο τρόπο;

Μόλις ενημερώθηκα για τη βράβευσή μου από τη γλυκιά To love life for what it is, πήρα αμέσως τηλέφωνο την κυρία Ελένη, τη ράφτρα μου, να μου ετοιμάσει απαστράπτουσα τουαλέτα για την τόσο ξεχωριστή περίσταση κι έδωσα σαφείς οδηγίες για κρυστάλλους και διαμάντια και φουρό και κορδέλες και μαργαριτάρια και κεντήματα και όλα τα καλά.
[Παρένθεση: πολύ την εκτιμώ την κυρία Ελένη, πολύ καλή στη δουλειά της, μεγάλο ταλέντο στα χέρια, και πολύ καλός άνθρωπος, ευγενική ψυχή, όλα τα καλά τα χει, μόνο σαν προξενήτρα δεν το χει, γιατί μια φορά αποφάσισε να μου κάνει κονέ με τον Ιορδάνη (ο οποίος με είδε μια μέρα στο μαγαζί της) καλλιτέχνης κομμωτής στο επάγγελμα, πολύ καλό παιδί κατά τα λεγόμενα της κυρίας Ελένης, αλλά της έδωσα μια ωραιότατη ζεστή χυλόπιτα να του πάει (με αγάπη πάντα) και που ποτέ αυτός δεν ξεπέρασε (κατά τα λεγόμενα της κυρίας Ελένης πάντα), γεγονός που η κυρία Ελένη δεν με αφήνει να ξεχάσω δύο χρόνια τώρα και θέλει να μου υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία, πως ο Ιορδάνης ήτανε το τυχερό μου κι εγώ πέταξα την τύχη μου στα σκουπίδια. Κλείνει η παρένθεση.]

Αφού φόρεσα το υπέροχο υπέρλαμπρο καινούριο μου φόρεμα, έφτιαξα και τα μαλλιά μου, βάφτηκα φτιάχτηκα, φόρεσα και τις γόβες μου και είμαι έτοιμη για την παραλαβή του βραβείου μου!

Νοκ, νοκ, νοκ (κτυπηματάκια -με χάρη πάντα- στο μικρόφωνο για να βεβαιωθώ πως είναι ανοικτό). Θα ήθελα να ευχαριστήσω την To love life for what it is για την τόσο μεγάλη τιμή που μου έκανε και να της υποσχεθώ πως θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να φανώ αντάξια της επιλογής της και να απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια στις ερωτήσεις που ακολουθούν.

1. Πείτε μας τι σας ενθουσιάζει
   Με ενθουσιάζουν τα γατάκια. Όλα τα ζωάκια, αλλά κυρίως τα γατάκια. Και με ενθουσιάζει ένα καλό βιβλίο. ΄Εχω καιρό να διαβάσω βιβλίο που να με ενθουσιάσει όμως.

2. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;
   Νομίζω πως οι συζητήσεις στο blog ή οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας μέσω αυτού, μας δίνουν την ικανοποίηση της ανθρώπινης επαφής και κυρίως την ανατροφοδότηση που αποζητούμε σχετικά με τις σκέψεις μας. Ένα σχόλιο στο blog θα έλεγα πως αντιστοιχεί με τη συμβουλή ενός φίλου στον 'πραγματικό κόσμο', κατά κάποιο τρόπο.
Όταν πρωτοξεκίνησα το blog πριν από 4 και βάλε χρόνια, δεν είχα αναγνώστες και σχόλια για αρκετό καιρό και θυμάμαι πως όταν έλαβα το πρώτο σχόλιο από blogger σε ένα post μου, τρόμαξα!

3. Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;
    Για αυτά που σκέφτομαι, αυτά που νιώθω, αυτά που θέλω, αυτά που με προβληματίζουν, αυτά που αγαπώ και αυτά που με πληγώνουν. Γενικά, όλα όσα περνούν από το κεφάλι και την καρδιά μου (μερικές φορές και το στομάχι μου).

4. Πως φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/να αλλάζει και με ποιο τρόπο;
    Κανείς δεν ξέρει ο χρόνος τι θα φέρει! Το blog μου έχει αλλάξει τόσο πολύ και τόσες πολλές φορές (κι εγώ μαζί του), από το 2010 που το ξεκίνησα. Είμαι σίγουρη πως θα αλλάξει ξανά και ξανά. Δεν ξέρω πότε, και πως, αλλά ανυπομονώ να μάθω που θα με πάει.

5. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;
    Δεν μου αρέσει αυτή η ερώτηση.

6. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
  Εξαρτάται από τη φάση στην οποία βρίσκομαι. Έχω περάσει περιόδους που δεν ασχολήθηκα καθόλου για βδομάδες (και δεν διάβαζα ούτε άλλους bloggers), έχω περάσει φάση που δεν έγραφα αλλά διάβαζα αναρτήσεις άλλων bloggers και φυσικά έχω περάσει και περιόδους που ασχολούμαι καθημερινά (γράφοντας ή διαβάζοντας blogs). Σε αυτή τη φάση, τώρα, νομίζω 3-4 φορές την εβδομάδα θα μπω να διαβάσω αναρτήσεις άλλων bloggers και θα γράψω ανάρτηση 2 φορές την εβδομάδα. Συνήθως οι αναρτήσεις μου βγαίνουν αυθόρμητα και δεν αφιερώνω πολύ χρόνο για να τις ετοιμάσω.

7. Πως γεννιούνται τα posts σας;
    Τα φέρνει ο πελαργός :)

8. Ευχές για τον αναγνώστη.
    Παγκόσμια ειρήνη (πάντα ήθελα να το πω αυτό). Ευχαριστώ (εκθαμβωτικό χαμόγελο).

Νομίζω πως οι περισσότεροι έχουν ήδη βραβευτεί και γιαυτό θα ήθελα να δώσω αυτό το βραβείο στην Pippi, μια blogger που 'γνώρισα' πρόσφατα και θα ήθελα να μάθω περισσότερα για αυτή!

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου (κυρίως επειδή τα δάκτυλά μου είναι χοντρά και κοντά και στραβά -πολύ ταλαντούχα πάραυτα- και δεν μ' αρέσει να τα επιδεικνύω). Και επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το κοντόχοντρο δάκτυλό μου, θα σας αποκαλύψω την αλήθεια. Είμαι, που λέτε, μια drama queen. Υπέρτατη drama queen! Εγώ, το δράμα μου το ζω και μάλιστα το ζω σε όλο του το μεγαλείο. Γιατί αν είναι να κάνεις κάτι, κάν' το σωστά έλεγε η γιαγιά μου (δεν νομίζω να εννοούσε αυτό, αλλά μια φορά εγώ τη συμβουλή της την τήρησα). Η φωτογραφία στην ταυτότητά μου, θα έπρεπε να είναι με το κεφάλι πίσω και το χέρι ακουμπισμένο με απόγνωση στο κούτελο (να έτσι ένα πράμα)! Και όπως κάθε drama queen που σέβεται τον εαυτό της, σε κάθε φάση της ζωής μου έκλαιγα κι ένα γκόμενο. Εκτός από τις φάσεις που ήμουνα σε σχέση δηλαδή. Γιατί όταν είμαι σε σχέση, είμαι εκεί, δεν κλαίω άλλους. Απλά θα κλαίω αυτούς μετά. Έχω κλάψει γκόμενους εγώ.. ουουουουουου (χέρι σε στροφική κίνηση). Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, εδώ και αρκετό καιρό για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κλαίω, χτυπιέμαι και οδύρομαι για τον Ρους. Έχω μιλήσει ξανά γι' αυτόν, αλλά προφανώς η ανάρτηση έχει αυτοκαταστραφεί μαζι με όλες τις άλλες. Αυτόν τον Ρους που λέτε, δεν μπορώ να τον ξεχάσω, δεν μπορώ. Τον θέλω, τον αγαπώ! Τον αγαπώ, σας λέω (κεφάλι προς τα πίσω και χέρι με απόγνωση στο κούτελο)!
Και γιατί το θυμήθηκα εγώ όλο αυτό θα μου πείτε. θα σας απαντήσω ευθύς αμέσως.
Προχθές, που είχα ραντεβού με το γιατρό μου (όταν λέω γιατρό ΜΟΥ, εννοώ πάντοτε τον ψυχίατρό μου - όλοι οι υπόλοιποι είναι σκέτο γιατροί), μπερδεύτηκα κάπως και ξέχασα την ακριβή ώρα του ραντεβού και έφτασα νωρίτερα. Κάθισα, λοιπόν, στην αίθουσα αναμονής και έκανα πως διάβαζα ένα άσχετο και βαρετό περιοδικό, αλλά στην ουσία άκουγα την κυρία που ήταν μέσα στο ιατρείο και προφανώς είχε ραντεβού πριν από μένα. Δεν ήθελα κρυφακούω, δεν το έκανα επίτηδες, αλλά δεν είχα και επιλογή, αφού αυτή φώναζε και κτυπιόταν. Και φώναζε και κτυπιόταν κι έκλαιγε κι έλεγε πως αγαπάει τον Τάδε (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, καλά οκ Τάκη τον λέγανε), φώναζε ότι τον θέλει τον Τάκη και μόνο τον Τάκη και ότι για πάντα θα είναι ερωτευμένη με τον Τάκη. Κι έλεγε πως οκ ανά φάσεις κάνει σχέσεις, ενίοτε και σεξ με διάφορους (σε αυτό το σημείο δεν φώναζε, δεν άκουσα λεπτομέρειες), αλλά δεν θα αγαπήσει ποτέ κανέναν όπως αγάπησε τον Τάκη  (η ένταση της φωνής άρχισε να αυξάνεται) και κανείς δεν θα την αγαπήσει ποτέ όπως την αγάπησε ο Τάκης (εδώ κτυπήσαμε κρεσέντο). Κι εγώ αμέσως μια ταύτιση την ένιωσα, ομοιοπαθούσα λέω, σαν κι εμένα το κορίτσι. Και ένιωσα μέσα στο στομάχι μου τον πόνο της και σκεφτόμουνα πόσα κοινά είχαμε με την κοπελιά. Ποια κοπελιά, όμως; Βγαίνοντας από το γραφείο του γιατρού, της έριξα μια κλεφτή ματιά. Κι έπαθα σοκ! ήταν μια γυναίκα τουλάχιστον με τα διπλάσιά μου χρόνια, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι γιαγιά μου!!! Και όχι ότι έχω πρόβλημα με την κυρία, ζωή της είναι και δικαίωμά της να νιώθει όπως θέλει και να κάνει ό,τι θέλει. Αλλά η ταύτιση που ένιωσα μαζί της και ο φόβος ότι σαν αυτή θα είμαι κι εγώ σε τριάντα χρόνια, ήταν μεγάλη σφαλιάρα. Δεν θέλω να είμαι μια γρια drama queen. Το δράμα δεν ταιριάζει στη ρυτίδα. Και ως drama queen που είμαι, άρχισα να θρηνώ το drama queen μέλλον μου. Ζω ένα δράμα σας λέω.

υγ: κέρδισα βραβείο από την To love life for what it is και πολύ την ευχαριστώ. Θα το παραλάβω μέσα στις επόμενες μέρες. Περιμένω τη ράφτρα να τελειώσει το φόρεμά μου. Τι έτσι θα παραλάβω το βραβείο μου; Είμαι για γκράντε καταστάσεις εγώ (λέμε τώρα).