:

Tuwing dumarating ang mga araw na wala nang ibang magawa si Sigh kundi mapabulong ng *hay* merong tatlong katotohanan siyang naaalala:

1. Kailangan niya ang kabutihan ng iba. Kahit na sabihin pa niyang kaya niyang matulog ng mag-isa.

2. Wala pa rin siyang alam. Tanga-tanga-tanga pa rin siya at ang nakagugulat, eh natutunan na niyang ipagpasalamat iyon.

3. Si Daddy.

-oOo-

Si Daddy (na tinatawag ko ring Tatay, Dadu, Papi, at Papadoods dahil abnormal talaga akong bata) ang numero unong lalaki sa buhay ko. Hindi ko siya ipagpapalit kay Raymond Bagatsing kailanman. Siya ang aking IndianaJones/JamesBond/RockyBalboa. Kahit na ang pinaka-malayo niyang adventure ay tatlong araw na bakasyon lang sa Iloilo. Kahit na lambanog ang iniinom niya at hindi dry martini. Kahit na hindi siya uubra sa boksing. Sapat na ang kapangyarihan ng kanyang pangalan para mapanatag ang aking loob dito sa walang-katiyakang mundo.

Naniniwala akong mayroong superpowers ang Tatay ko. Natutunugan ng kanyang super-radar kapag hinihila na ng gravity ang aking kalooban. Bigla na lang siyang magte-text: Ok ka lang? At sapat na iyon para bumalik sa normal orbit ang aking planeta.

Sa mga panahon na wala na akong ibang masasabi kundi *sigh*, napapatunayan kong ako pa rin ang mahina at iyaking bata na laging nakakatapak ng tae sa daan. At sa mga sandaling iyon, laging dumarating si Daddy. Hinuhugasan niyang muli ang aking paa. Ipinapaalala niya sa akin ang unang depinisyong natutunan ko tungkol sa pag-asa: Lahat ng marumi nahuhugasan.

Lahat, nahuhugasan.

Posted by sigh at 5:20 PM | Permalink | Comments

Alam ba ninyo ‘yung kantang Three Libras ng A Perfect Circle? Naaalala ko ‘run ang taong 2001. Iyon ang taon na roommate ko si Chichay (na dating schoolmate ni Nayasistah). Weird ang pagkakaibigan namin ng babaeng ‘yun. Minsan mapang-alipin siyang kasama. Tipong pinaglilinis niya ako ng banyo kapag meron siyang darating na bisita tapos pinagre-replenish pa ng tubig sa timba kapag late siyang uuwi mula sa gimik. Isang beses pa, ginising niya ako ng alas dos ng umaga para tulungan ko siyang umigib ng tubig. Anak ng tinola talaga.

Pero kahit ganoon, alam kong magkaibigan kami ni Chichay. Nagsimula ang bonding namin sa kantang Three Libras. Parehas namin type ang kantang iyon. Tapos, namalayan ko na lang na madalas na kaming magkasamang kumain sa Brothers Burger at sa Strip. Tapos, napansin ko na lang na kapag nagkakasakit ako binibilhan niya ako ng prutas. Tapos, dumating ang puntong ipinagtatanggol niya ako sa mga WantSapak na nakapaligid.

Nahawa rin ata ako sa katarayan ng babaeng ito. Nakita ko mismo kung paano niya sinindak ang isang taga-cono bench na pinangalanan niyang “Jumper”. Hinarang niya si Jumper tapos tiningnan niya ng taas-kilay mula ulo hanggang paa. At hindi pa siya nakuntento ‘run. Inikutan pa niya ang pobreng babae ng dalawang beses.

Maliit lang si Chichay pero nakapanliliit siyang magtaray.

Bago siya nag-migrate sa Australia, meron siyang ibinilin sa akin. Sigh, huwagnahuwagnahuwag kang magpapa-api.

Uh, ako pa?

-oOo-

Meron tao dito sa office na di ako gusto. Tawagin na lamang natin siyang si Shitzu (Shit you). Sabi ng dating mga alagad ni Shitzu, kung siya ang masusunod, di niya ako tatanggapin dito sa trabaho. Bitch talaga. Malas lang daw talaga nitong si Shitzu at nagustuhan ako ng client. (Arf!)

Anyway, kapag nagkakasalubong kami ni Shitzu, lagi ko siyang nginingitian at kinukumusta. Hindi kabaitan ang tawag dun. Natutuwa kasi ako dahil napaka-transparent nitong si Shitzu at halatang lalo siyang naiinis kapag “nagpapakabait” ako sa kanya. Hihi. Halata mong nasisira ang araw niya dahil asar siya sa akin pero di naman niya ako magawang tarayan dahil wala akong atraso sa kanya. Ayon, namimilipit tuloy ang kawawang Shitzu sa pagpapaka-plastik tuwing binabati ko siya. Halatang pasmado ang mga muscle niya sa pisngi kapag ngumingiti siya sa akin. (Arf!)

-oOo-

Merong malungkot na balita sa Korean community ngayon. Nagpakamatay ang anak na babae ng may-ari ng Samsung Electronics. Labis niyang ipinagdamdam ang di pagpayag ng mga magulang sa plano nilang magpakasal ni bufra. Sayang. Napakaganda pa naman niya.

Interesado ako sa kalagayan ni pobreng bufra ngayon pero malamang dehins interesado sa kanya ang international press. Ni wala nga siyang larawan sa internet. Kawawang lalaki.

Meron din malungkot na balita ang roommate kong si Vanessa. Sira ang flush sa toilet namin at di niya alam kung paano siya jejebs. Hmn. Tinuruan ko tuloy siyang gumamit ng tabo at timba.

Like that! Yeah!

-oOo-

Bumili ako ng halaman sa UP. Fafrotsky (Fall from the sky) ang pangalan niya. Napulot ko lang ang salitang fafrotsky habang nagre-research tungkol sa dyslexia. Anyway, pupas ang kulay ng mga talulot ni Fafrotsky. Bagay na bagay sa dilaw niyang pollen. Kamukha ni Fafrotsky ang nalanta kong halaman na si Audrey, pero mas malaki ang kanyang mga bulaklak.

Isa pang kuwentong UP: meron akong naka-bonding na mga kaklase ngayon. Sina Christy at Celsius. Parehas silang galing sa UST. Nakikinig si Christy sa The Beatles, nanonood ng Sugo at Encantadia, at mahilig din kumain. Si Celsius naman ay isang adorable na bading na volunteer ngayon sa SEA Games. Malamang katulad ko, interesado rin kayong malaman kung kapatid ni Celsius si Fahrenheit. Puwes, hindi raw.

Pero kapatid niya si FARRAH.

Ngiyah. :)

-oOo-

Mga dude, sana okey kayong lahat. Hindi tayo alipin ng tag-ulan. Alagaan natin ang isa’t isa.

Posted by sigh at 3:30 PM | Permalink | Comments

Batiin natin ng Happy 100 Days sina Vanessa and Tony! :)

Posted by sigh at 9:39 AM | Permalink | Comments

Natutuwa ako dito sa roommate kong Korean. Sobra. She’s a darling. Kahit pinagpapraktisan niya ako lagi ng English at sa kasamaang palad ako pa yata ang nahahawa sa English niya. Ahaha. Halimbawa:


“You know, with my ex-boyfriend, we were related (ibig sabihin, meron silang relasyon) for 2 years but no (acting kinikilig) like that! Yeah! But with Tony (bufra niya ngayon) it was short time but (acting kinikilig) like that! Yeah! Very much!”

Naintindihan n’yo ‘yun? (Like that! Yeah! Very much!)

Paborito niyang “Filipino” song ang “Tell Me Where It Hurts” ng MYMP. Hindi pa niya nasasaulo ang lyrics pero madalas niyang kinakanta. Naisip ko tuloy na gamitin ang musika para tulungan siyang humusay sa Ingles. Kung type mo ang "Tell Me Where It Hurts", malamang type mo rin ang:

1. "Crazy for You" ni Madonna, at
2. "Through the Fire" ni Chaka Khan

Ipinarinig ko iyon sa kanya noong Huwebes at yup, type na type nga niya. Nakapikit pa ‘yung mga mata niya habang nakikinig ng "Through the Fire". Hihi. Kaninang umaga, ang pinaka-una naming ginawa ay kumanta ng "Crazy for You". Biniro ko kasi siya na iyon ang kanta para sa kanya ng ex-bufra niyang iyakin sa Korea.

Pero hindi naman puro kabaduyan ang taste sa music nitong si Vanessa. Gusto rin niya ang The Beatles! Iyon ang pinakikinggan namin ngayon. :) Favorite song niya ang “I Will”.

Ang galing ng The Beatles (di puwedeng mawala ang “The”). Sila lang talaga ang nakapasok sa (halos) lahat ng kultura sa mundo. Hindi kilala ni Vanessa si Kumareng Madonna pero kilala niya ang The Beatles. Isa lang ang ibig sabihin ‘nun. Mabangis talaga ang musika ng Fab Four.

-oOo-

Heto ang nasa listahan ng gagawin namin bago siya bumalik sa Korea:

1. Pumunta sa National Museum
2. Pumunta sa Divisoria
3. Manood ng maraming English films (para makuha niya ang tunog ng Ingles)
4. Mag-videoke (para bumilis siya magbasa ng Ingles)
5. Uminom ng Kapeng Batangas

-oOo-

Isa pang kuwela dito kay Vanessa, marami akong nasasagap na Koreanovela tsismis sa kanya. Halimbawa, hindi pala totoo na bufra ni Song Hye-Gyo (Si Jesse sa Full House) si Rain (Justin—same soap). Wala pang gufra si Lee Dong-Gun (Martin sa Lovers in Paris). Dating gangster si Han Jin-(ack, nalimutan ko) na gumanap bilang Lea sa Sweet 18. AT meron porn film si Kim Song-Soo (yung lonely rich guy sa Full House) na ang title ay TASTY SEX AND LOVE. Hahaha!

Ma-boys din nga pala itong roommate ko. Meron siyang crush dito sa IC na ang pangalan ay BRUCE. So hot body daw kasi. Mahilig din siya sa moreno. Pero kahit hindi moreno o So hot body basta smart-looking, ma-appeal sa kanya. Gusto niya pumunta sa Ateneo kasi ayon sa tsismis ng Korean friends niya marami raw lalaking So hot body at smart-looking doon.

Ahem, totoo ba ‘yun mga ‘tol? ;p

-oOo-

Meron akong natutunan sa karanasang ito: Makikilala mo ang kabutihan saang kultura man iyon nanggaling.

Kahit minsan hirap kaming magkaintindihan nitong si Vanessa, alam kong mabuti siyang tao. Hindi niya ganap na maiintindihan ang mga isyu sa buhay ko, pero ipinagtimpla niya ako ng pineapple flavored Tang ngayong Sabado ng umaga kasi you look so tired. What time did you awake last night?

Like that. Yeah.

Ang galing. :)

Posted by sigh at 9:35 PM | Permalink | Comments

Ito ang unang araw ko sa International Center Dorm ng UP. :)

Ang hirap talaga maglipat. Ang hirap ng buhay dormer. Ang DAMI kong gamit kasi ang TABA TABA na pala ng buhay ko. Inumaga na ako sa pagsisild ng mga gamit sa maraming bag at pagtatapon ng inipong kalat: mga bagay na wala na akong balak dalhin sa bago kong bahay i.e. notebook na ginamit sa DepEd at mga himutok na isinulat sa likod ng resibo dahil desperado akong matauhan. Inabutan pa ako ng mga magulang kong nagde-defrost ng ref. Jusko. Napagsabihan tuloy ako ni Chad: Ate Psy, saan ka ba talaga nakatira?

(Yabadabadoobiedoo.)

Pagkatapos ng nightmare kong pagliligpit/pagtatapon ng gamit, napagdesisyunan kong mula ngayon, itatapon/ibebenta ko na ang mga bagay na di na mahalaga sa akin. Ang luma kong salamin, bolpen na maganda pero wala nang tinta (puwedeng i-refill pero mahal), paboritong sapatos na sinira ng baha sa Ortigas, at ang banner ng Ateneo noong huli akong manood ng AdMU-La Salle game. Marami pang iba.

-oOo-

Heto ang sinabi ni Daddy nang makita niya ang U.P. I.C.: “Diyan ka ba titira sa nililibag na building?” Opo, Dad.

-oOo-

Sa totoo lang, ayos na sa akin itong International Center. Maluwag ang kuwarto, mataas ang kisame, at meron akong sariling study table. Malaki at maluwag din ang cabinet. Kasyang-kasya ang matabang buhay ko.

Ayos din ang roommate kong Korean. “Vanessa” ang English name niya. Pinili raw niya ito kasi “Big Flower” ang ibig sabihin. (Ah, okay.) Nakakapag-usap naman kami. Ang galing nga, eh. Nakakapagkuwentuhan kami at nagkakaintindihan kahit bungi ang aming Ingles. Tantya ko okay nga siyang tao at siguro kung sa Korea ako lumaki malamang katropa ko siya. Malamang tulad ako ng mga kaibigan niyang sina Luvi (lovey?) at Zeny na madalas daw tumambay sa aming kuwarto.

Pangamba ko dati ang maging taga-outer space dito sa kuwarto kasi puro taga- Northeast Asia ang kasama ko. Kanina nga, nang bumisita sa kuwarto sina Luvi, di nila maiwasan mag-Korean. Pero taliwas sa inaasahan ko, hindi ako nailang. Sinabi kasi ng pandama ko na okey silang mga tao. Isa pa, pakiramdam ko lumuluwag ang espasyo ko kapag nagko-Korean sila. Parang merong sikretong kuwarto na nabubuksan kung saan puwede ka ulit mapag-isa kahit meron kang mga kasama.

Nakilala ko na rin kanina ang boyfriend ni Vanessa na si Tony. Korean din. Nag-aral ng English sa Canada at ngayon exchange student naman sa English Dept. ng U.P. Mukhang kuwela naman. :p At dahil parehas kaming mahilig ni Vanessa sa pasta, magdi-dinner kami mamaya sa TOSH. Ngayon, mag-me-memorize muna sila ni Tony ng 200 English words at ako naman, ibo-boy abunda ang araw ko sa bloglandia.

-oOo-

Nagsimula na noong Sabado ang aking klase. Shocked ang lola ninyo sa U.P. Nasanay ako sa Ateneo na unang araw pa lang ng klase meron nang course outline at reading list na naka-envelope sa Reserve Section. Dito, WALA. Matapos ang informal lecture na walang structure, nagsabi lang siya in passing ng mga theorists na puwede namin basahin. Tapos, tapos na. Ina-ni-Paking! Sa Nob. 26 na kami magkikita ulit para pag-usapan ang mga nabasa namin. Kung paano namin tatalakaying ang “paksa”, hindi ko alam.

Buti na lang at puwede na akong humiram ng libro sa Ateneo. Dito sa UP kalat-kalat-kalat ang mga libro. Palibhasa napakaraming libro at napakalaki pa ng campus, hindi na kayang isilid lahat sa iisang library. Ayun, bawat college merong library. Malas ka nga lang kung nasa kabilang dulo ng university ang kelangan mong libro. Na madalas daw mangyari.

Mabuti na rin at meron pa akong mga kilalang guro sa SA Dept. Puwede kong ikonsulta kay Arce o Doc Z. ang mga theorists na ito at humingi na rin ng reading list para magkaroon naman ng direksyon ang pinag-aaralan ko. Maliligaw ako dito sa U.P. kapag di ako marunong magtanong.

Hindi ako nagsisisi sa desisyong magbalik-paaralan. Masaya rin ako sa desisyon na tumira dito sa IC. Ikinalulungkot ko lang na di ko mapapanood ang katapusan ng Encantadia at masusubaybayan ang kuwento ng Sugo. Mahiya naman akong tumambay sa t.v. room at mang-away ng mga intsikoreanjapanese (magkakamukha sila halos) na nanonood ng BBC at CNN.

Ang hirap maging jologs. :(

Posted by sigh at 5:10 PM | Permalink | Comments

At dahil sa anonymous comment, natuklasan kong oks na pala sa akin na ibahagi sa iba ang mga ipinagsususulat ko rito.

Merong sinabi sa akin si Chad (a.k.a. Cy1) tungkol sa pagsusulat sa journal. Kung lihim ang kuwento, dapat hindi ko na iyon isinusulat. Kasi oras na isulat ko iyon, gumagawa na ako ng ebidensya.

Ang wais ng Kuya ko 'no?

Tama siya. Sa bloggerland nag-iiwan ako ng bakas. Katulad nung mga suso (as in snail, hindi boobs) na gumagapang sa kalsada sa pamamagitan ng dila. Kung meron ka mang ebidensyang mapupulot dito, 'yun eh ang pagiging ordinaryong tao ko: minsan tsampiyon, minsan sablay. Laging clueless.

HETO NA. Walang ka-aray-aray. Bukas na ang blog ng babaeng makahiya. (At pipilitin niyang hindi tumiklop sa pagkakataong ito.)

Posted by sigh at 10:30 PM | Permalink | Comments

Meron akong realisasyon matapos mabasa ang napakagandang testimonial ni Egay. Kung meron akong mga kaibigang pambihira tulad niya, kung meron akong sistah, samwise, lizziehunny, lolens, queen macopa, nanay abi, atsi, akelberi, at marami pang iba, ibig sabihin meron akong ginagawang tama sa buhay ko. Maski papaano.

:)

Ang tsampiyon ng pakiramdam!

:)

Isa sa mga kuwentong kasalukuyan: Nag-email sa akin si Jourds. Meron kasi kaming kasunduan na magkikita kami ulit sa bundok after 10 years. Ginawa namin ang kasunduan na yun sa Big Bus isang hapon na tinopak akong sumabay papuntang UP. Nakasaad sa kasunduan na iyon na manlilibre ng mamahaling lunch ang taong hindi masaya at matagumpay sa kanyang napiling propesyon. Tapos ikukuwento namin ang lahat ng nangyari sa sampung taon na hindi kami nagkita.

Nag-email si Kapatid na Jourds. Limang taon na lang ang natitira sa sampung taon na iyon. Sa balita ko, piyanista na sa Italy si Kapatid. Nag-aaral pa rin daw pero sa pagkakakilala ko sa kanya, tiyak na maraming raket 'yun.

Ikino-confirm na ni Kapatid kung anong oras at saan sa bundok kami magkikita. Excited yata. Shit, mukhang ako ang manlilibre, ah. Kelangan ko nang pag-ipunan ang tanghalian namin. Ano na kayang halaga ng piso sa 2010?

-oOo-

Ano pa bang bago? Ah, eto. Morning shift na ako sa trabaho simula Lunes. Pumayag si bossing Noam. Eto pang isang bago: lilipat na ako sa UP International Center Dormitory sa Linggo. Makikilala ko na ang roommate kong Korean. Sana okay siya. Dalawang Chinese ang makakahati namin sa banyo, ref, at kitchen. Hala! Para akong nasa ibang planeta pag nagkataon. Oh well, at least hindi boring. At saka mas mura ang renta: Php 800 lang kada-buwan. Napakasuwerte ng mga foreigner na ito.

Magsisimula na rin ang klase ko sa Sabado. 8:30 a.m. hanggang 3:30 p.m. At dahil suwangit ang library ng UP (di ako magugulat kung merong ipis dito), kukuha na ako ng OBE (Order of the Blue Eagles) card sa Ateneo. Hello, free internet access! Hello, books!

(Hello, midterms! Finals! Grades!-- Tangina, nasira ang jolly mood ko.)

Ganyan talaga an buhay. Totoo ang yin at yang. Totoo ang balanse ng mundo. Tinatanggap ko na ito.

Posted by sigh at 5:00 AM | Permalink | Comments

Verse:
Zephyr in the sky at night I wonder
Do my tears of mourning sink beneath the sun
She’s got herself a universe gone quickly
For the call of thunder threatens everyone

Chorus:

And I feel like I just got home
And I feel
And I feel like I just got home
And I feel

Faster than the speeding light she’s flying
Trying to remember where it all began
She’s got herself a little piece of heaven
Waiting for the time when earth shall be as one

(chorus)

Quicker than a ray of light
Quicker than a ray of light
Quicker than a ray of light

(verse)

And I feel
Quicker than a ray of light
Then gone for
Someone else shall be there
Through the endless years

She’s got herself a universe
She’s got herself a universe
She’s got herself a universe

And I feel
And I feel
And I feel like I just got home
And I feel

Quicker than a ray of light she’s flying
Quicker than a ray of light I’m flying


--Eto naman ang "Ray of Light" ni Madonna. Ang kanta sa utak ko ngayong umaga.

Nakow, bangag na naman.

Posted by sigh at 4:30 AM | Permalink | Comments

Wait for Sleep

Standing by the window
eyes upon you
Hoping that the memory
will leave her spirit soon

She shuts the doors and lights
and lays her body on the bed
where images and words are
running deep
She has too much pride to pull
the sheets above her head
So quietly she lays and
waits for sleep

She stares at the ceiling
and tries not to think
and pictures the chain
shes been trying to link again
but the feeling is gone

And water can't cover her memory
and ashes can't answer her pain
God give me the power to take a
breath from a breeze
And call life from a cold
metal frame

In with the ashes
Or up with the smoke from the fire
With wings up in heaven
or here, lying in bed
palm of her hand to my head
Now and forever curled in my heart
and the heart of the world.


Sabi ni F (officemate na porn writer), isa ito sa mga paborito niyang kanta. Maganda nga. Medyo korningpusongbigo ang lyrics pero maganda ang tunog. Gusto ko yung pinakabaduy na stanza, 'yung nasa dulo.

Posted by sigh at 4:00 AM | Permalink | Comments

Hindi naman ako galit. Nagugulat lang ako at nainis ng konti kasi hindi ko alam kung ano ang gusto niyang sabihin (Kung meron ngang gustong sabihin-- baka naman kasi ganoon lang talaga siya mag-isip. Baka 'yung negatibo ang normal para sa kanya.). Iginagalang ko naman ang pananaw ng ibang tao tungkol sa akin. Sige lang, di ba? Tutal, hindi naman sa akin umiikot ang kuwento ng mundo.

Ang gusto ko lang sabihin, ganito talaga ako. Kung paano ako makitungo sa iyo, ganoon talaga ako. Normal sa akin ang ibigay sa kaibigan ang hikaw ko kung type niyang ibigay iyon sa girlfriend niya. Hikaw lang kasi 'yun. Hindi ako nagpapakabait kapag ginagawa ko iyon o nagpapaka-martir. Ang totoo, maliit na halaga lang ang hikaw (o anuman) lalo pa kung magpapasaya ito ng ibang tao.

Ako ang pinaka-unang taong magsasabi na hindi ako mabait. Marami akong sinusungitan at marami na akong inaway na hanggang ngayon hindi ko kinakausap. Ganoon kalalim ang aking poot.

Ayaw na ayaw ko na binibigyan ng maling kahulugan ang kilos ko. Ayaw ko sana mahusgahan. Pero ngayon, tanggap ko nang lagi at laging merong huhusga. Parang pagsulat ng tula ang buhay. Lagi at laging wino-workshop. Depende na lang sa iyo kung paano mo ito tatanggapin at depende na lang sa humuhusga kung gusto ka ba niya talagang tulungan o malisyoso lang talaga siya.

Tantya ko hindi naman siya malisyoso. Hindi lang niya ako kilala.

Hindi niya talaga ako kilala.

Posted by sigh at 6:30 PM | Permalink | Comments

(Nobyembre 2 ko na ito isinusulat. Isipin na lang ninyo Noyembre 1 pa rin.)

Kung gising na kayo at nasa labas ng bahay kaninang 8:30 ng umaga, malamang naabutan n'yo rin ang pinakamalambot na ambong naranasan (at mararanasan) ko sa tanang-buhay ko. Alam ko ngayon pa lang na wala nang tatalo sa ambon na iyon.

Habang hinahabol ang mga patong naglalamyerda sa payapang damuhan ng Greenbelt (Okay lang magmukhang tanga sa umaga. Wala namang importanteng makakakita.), biglang dumating ang Pinakamalambot na Ambon. Napatigil ako at napatingala sa langit.

Suwabe ang pakiramdam.

Para akong minamahal sa unang pagkakataon. Korni, pero wala na akong maisip na pagtutulad. Mas malambot pa ang ulan na iyon sa first kiss (Kunsabagay, olats naman humalik si Bangus.). Hindi ako nanlamig kaninang umaga habang naglalakad sa ulan. Kinilig ako.

Ang guwapo ng mundo. :)

-oOo-

Eto pang-Nobyembre 2 na talaga.

Nag-costume na nga ako ng Valentina para sa "Halloween Party" ng office. Gawa ang ahas ko sa mga gummy worms na itinali sa hairnet. Masaya naman mag-costume, di ba? Ang siste nga lang, bukod sa akin wala nang ibang nag-costume sa floor ko. Putsa, mukha akong naglalakad na fish-bait. Ewan ko kung mananalo ako. Sa 18th floor meron nag-Darth Vader costume. Sa kasamaang palad hindi siya cute. Meron din na nag-costume ng Where-Is-Waldo. Pero mataba.

-oOo-

Wala rin patutunguhan ang blog entry na ito. Gusto ko lang mag-post dahil tapos ko na ang article tungkol sa dyslexia at alas-singko pa lang ng umaga.

-oOo-

Meron daw multo sa CR ng babae dito sa aming floor. At dahil ako lang ang babae dito, ako lang ang gumagamit 'nun. Kapag umiihi ako, tumatayo ang buhok ko sa likod. Sumasakit ang lalamunan ko sa katatawag kay St. Michael the Archangel (Patron na panangga sa masasamang espiritu, hindi patron ng mga umiihi). Pambihira.

Tangina, naiihi na naman ako.

Posted by sigh at 5:30 AM | Permalink | Comments

Mga Dude.

Maligayang Araw ng Lagim! (Ahwooooo!) Isa lang ang kahilingan ko para sa ating lahat:

Mag-Rest In Peace (R.I.P.) na sana ang mga multo sa buhay natin.

-oOo-

Happy Halloween, Samwise! Alam kong paborito mong araw ito. Ikaw pa lang ang nakikilala kong mas gusto ang Halloween sa Pasko (teka, di mo nga pala masyado trip ang Pasko). Palibhasa ang pagkakakilala ko lang sa Halloween noong bata ako eh yung mga MagandangGabiBayan Specials tungkol sa rapist na kapre (ouch), white lady sa school, mga sinapian ng itim na duwende, at mga kinulam sa probinsiya. Ang tindi pala ng psychological trauma ko sa mga MGB Specials na yan.

Huwag ninyong ipanood sa mga anak ninyo ang MGB Halloween Specials!

-oOo-

"Impressed" ang boss kong si Noam sa mga articles ko. Di ko alam kung matutuwa ako o maiinis. Sige, matuwa na lang. Dati wala akong narinig sa boss kong kakambal ni Gollum kundi mga puna. Pero noon, natututo ako kasi merong puna. Merong espasyo para mas maging mahusay. 'Yun nga lang, mental+emotional+physical torture ang makasama siya. Ngayon, puro positibo ang feedback ni Noam. Noong una, ayos. Pero ngayon, naiisip ko, napakadali naman niyang ma-impress. Pambihira. Wala na bang ibang hamon sa akin ang trabahong ito?

Ang totoo, ayokong umabot dito ng Disyembre. Hinihintay ko lang na magkaroon ng ibang opportunities sa ibang lugar. Masaya ang trabaho dito pero lubhang madali. Hindi rin pala mainam ang ganoon. Alam kong mas marami pa akong magagawa sa ibang lugar. Meron pa akong ibang kayang gawin.

Tatapusin ko lang itong 8 natitirang articles na ipinapagawa niya sa akin tapos sisibat na ako. Kapag naganap sa Biyernes ang ipinagdarasal ko, sa susunod na Lunes magpapasa na ako ng resignation letter. Hay.

-oOo-

Natanggap na nga pala ako sa International Center dormitory ng UP Diliman. Koreana ang magiging roommate ko. Kapag nagkataon, para ako laging nasa isang international conference. Meron din akong nakilalang Chinese girl na ang pangalan ay Jin. Ang ibig sabihin daw ng tunog na "Sigh" sa Chinese ay GAME. Ang nakakatuwa, GAME! ang isa sa mga madalas kong gamitin na salita. Tingnan n'yo na lang sa blog na ito, ha. Ano, Game?

Lilipat ako dun ng mga Nov.18. Yehey! Nasa Zone na ako ulit. Exciting, 'no? :p

-oOo-

Masakit ang lalamunan ko. Pambihira.

-oOo-

Mga Hiling para sa Yumao:

1. Lolo Martin at Lola Huli: sana hindi kayo nagsasapakan ngayon. Sana hindi sinisilaban ni Lola ang mukha ni Lolo bilang ganti sa pagsunog niya sa lahat ng litrato ni Lola noong siya'y mamatay.

2. Lola Ate: Sana nakahanap ka na ng boyfriend sa spirit world.

3. Lola-Lola Istay at Lolo-Lolo Mamay: Sana naging ginto ang mga malalaking tipak ng asin sa mga bato na ikinamatay ninyo.

4. Ate Grace: sana sa spirit world walang iniwang bukol sa iyong magandang mukha ang kanser.

5. Rico Yan. Bakit? Bakit? Bakit?

6. Tita Lulu. Sana masaya ka sa pagbubuntis ni Joan.

7. Sa Lahat: Sana bahagi na kayo ng mga bituing pinagkukunan namin ng pag-asa gabi-gabi.

Posted by sigh at 6:30 AM | Permalink | Comments