In de serie Vensterbankduiken zijn we terecht gekomen in Paassfeer. Bij badeendjes denk je misschien niet direct aan Pasen maar met een vrolijke bloemenslinger erbij is het in elk geval een lente achtig gedoe daar in die zonnige vensterbank.

De hazen zijn overduidelijk wel een Paasaanduiding, toch? Mijn ouders hadden ooit op Paaszaterdag twee springtouwen in onze kleine achtertuin verstopt. Mijn vader beweerde dat hij nog net de staart van de Paashaas over de schutting had zien gaan. We hebben het hele Paasweekend gesprongen. En lang daarna ook nog.

Hier is iemand helemaal uit zijn dak gegaan met LEGO, verse narcissen, pluizige kuikens en bloemslingers. Dat moet wel een vrolijke Pasen worden. Wij brengen de Paasdagen met twee kleindochters door en begonnen samen met een leuk spel door hun creatieve moeder bedacht. Wordt vervolgd.

Laatst beloofde ik om nog een blog te schrijven over de drie boeken die de boekenweek ons opleverde. Dit boek van Jeroen Windmeijer is echt een fijne weglezer. Het verhaal speelt zich in Delft af en alleen daardoor al een feest der herkenning. Ik neem me voor om enkele belangrijke locaties uit het boek te bezoeken, het graf van Karl Naundorff staat daarbij centraal. Daar kom ik vast nog wel eens op terug.

Het boekenweekgeschenk van Hendrik Groen alias Peter de Smet kreeg enorm veel slechte kritieken. Heel welwillend begon ik er aan met het idee dat het toch wel een beetje mee zou vallen. Nou niet dus.

Anjet Daanje hou ik nog even apart voor als we op vakantie gaan. Zij schrijft bepaald geen makkelijke weglezers maar wel prachtig van taal en constructie. Van ‘Het lied van de ooievaar en dromedaris’ was ik erg onder de indruk dus verheug ik me op het lezen van ‘De herinnerde soldaat’.

Tussendoor doe ik een boekje over de Ijsvogel. Ga nooit naar hem op zoek want dan vind je hem niet, was de eerste les die ik er uit leerde. Deze waanzinnig mooie vogel moet dus per toeval je pad kruisen. De schrijvers van dit boek vonden samen de liefde dankzij de ijsvogel. Behalve hun liefde levert het een informatief boek op met prachtige foto’s. Ik wacht intussen op het toeval.

Als je huis van antracietkleurige stenen is gebouwd en geen voortuin heeft, dan probeer je natuurlijk toch de strengheid een beetje te verzachten. Of dat hier helemaal is gelukt, weet ik nog niet. De planten in de stoeptegeltuin doen hun best.

Een nieuwe winkel in de Choorstraat heeft een bloementapijt uitgerold. Grappig. Ook in een betegelde achtertuin lijkt me zo’n kleed goed tot zijn recht komen al is de echte natuur in een tuin boven alles te verkiezen.

Wat oppepper betreft scoort Il tartufo het hoogst. De ingang van dit Italiaanse restaurantje ligt een beetje ongezellig in een doorgang. Maar men heeft er toch kans gezien hier de opperste oppepper van te maken.

Gisteravond volgde de wijnboer de voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal tegen Ecuador. Topvoetbal was het niet. Het duel eindigde met 1-1 en het heette een vriendschappelijke wedstrijd te zijn maar een Nederlandse speler werd door de scheidsrechter het veld uitgestuurd.

Topvoetbal heet het schilderij van Marius van Dokkum. Van deze schilder plaats ik elke eerste van de maand wat werk dat in mijn leuke agenda staat. Op de onderste foto is duidelijk te zien dat het letterlijk om topvoetbal gaat. De voetballers zelf zijn niet echt in topconditie maar ze vormen wel een aandoenlijk team. Of ze ooit nog aan verder spelen toekomen, valt te bezien.

Wij zijn alletwee enorm gek op drop. En daarom.kopen we het zelden want is de zak eenmaal open, dan is er geen houden meer aan. Toen we onlangs bij een bouwmarkt waren, gristen we bij de kassafuik een zak mee. Wel betaald hoor.

Van een van de werkmensen, een Oekrainer, kreeg ik een verpakte bonbon. Google translate vertelde me dat het ging om kamille in chocola. Dat had ik niet direct geproefd maar de verpakking had me natuurlijk wel op dat idee kunnen brengen. Op onze Nederlandse verpakking stond trouwens nog een soort snoepadvies. 1 portie bestaat uit 8 dropkrijtjes. Maar ja; er staat niet bij hoeveel porties per dag geadviseerd worden. Na twee dagen was deze zak, die voor de helft uit ‘plant based plastic’ is vervaardigd, leeg. We hebben in elk geval wel iets goeds voor het klimaat gedaan.

Wat hadden we het weer naar onze zin, gistermiddag. Bij vrienden, die we in Italië leerden kennen, waren we uitgenodigd voor een muzikale lezing. We maakten als het ware een tijdreis door de muziekgeschiedenis. De middeleeuwen, renaissance, barok, de klassieke periode, de romantiek, het modernisme en ten slotte het minimalisme. Met een of twee voorbeelden wist Olga Fransen elke periode uit te leggen en ten gehore te brengen.

Ze attendeerde ons op het feit dat er weliswaar ook vrouwen waren die prachtige composities hadden geschreven maar dat zij, zoals het eeuwenlang is gegaan, ondergesneeuwd raakten door mannen en niet werden gehoord. Olga vertelde in de nazit dat van een lezing meestal maar tien procent onthouden wordt. Dat zou best kunnen kloppen. Ik heb in elk geval twee vrouwelijke componisten onthouden: Fanny Mendelssohn en Clara Schumann. Ik ga eens op zoek naar hun muziek. Maar eerst de komende week de Mattheus Passion beluisteren. Dat is mijn traditie in ons huishouden en daar doe ik de wijnboer niet per se een plezier mee. Het zij zo.

Op de Delftse kalender, samengesteld door Jan van der Mast, las ik het bericht dat me aangenaam verraste. Wij wonen dus in een gebouw waar Koningin Elisabeth op bezoek is geweest. In het Waterloopkundig laboratorium werd onderzoek naar waterbeheersing gedaan en werkte men in 1958 aan de ontwikkeling van de Deltawerken. Het koninklijke gezelschap maakte daarna nog een rijtoer door Delft en Den Haag. Het aparte is dat ik destijds als zevenjarige langs de route in Den Haag heb gestaan. Ook Philip, Juliana, Bernhard, Beatrix en Irene maakten deel uit van de rijtoer. Mijn vader was toen nog behoorlijk koningsgezind en nam mijn zusje en mij mee. Hij wist hij ons te overtuigen dat we een historisch moment meemaakten. Na de Lockheed Affaire en andere schandalen was zijn bewondering voor het Nederlandse koningshuis totaal verdwenen. Zelf ben ik tegen de monarchie maar desondanks dook ik even terug in de historie en vond een foto waarbij het heel goed mogelijk is dat ik er als jong meisje op sta te jubelen. Een republikein in wording.

Mijn scootje ligt of in vier losse onderdelen in de auto of staat in onze kelderberging. In dat laatste geval moet ik drie drangdeuren passeren en in het eerste geval helpt de wijnboer bij het uit de auto tillen en in elkaar haken van de onderdelen. In beide gevallen verlaat ik daarna het pand via de ondergrondse garage met hellingbaan naar de straat. Full speed, best spannend. Dit is geen klagen hoor, maar even het centrum ingaan, is toch een hele expeditie.

Het doet me een beetje denken aan hoe ik als jonge moeder met een baby en een peuter onze portiekwoning verliet en liep te sjouwen met kinderwagens en kinderen voor we weggingen. Enfin, we haalden gistermiddag even een zeer frisse neus, ik constateerde dat ik bij toeval drie doorkijkjes op de foto had gezet en dat het pas begon te regenen toen we weer thuis waren. Ik zeg: geslaagde expeditie.

Goed. Ik ga dus lekker verven. Ik hou van dit soort klusjes. Deze spiegel hing in de breedte boven de wastafel. In de nieuwe situatie komt ie verticaal te hangen. Mocht het in de toekomst nodig zijn dat ik zittend mijn tanden poets, dan heb ik nog steeds zicht. Omdat we er van houden om strakke lijnen af te wisselen met wat antiekerigs, gaan we voor hergebruik van de spiegel maar dan in een ander kleurtje. Het is een priegelwerk om het reliëf niet dicht te schilderen, ik ben nog lang niet klaar en deze foto geeft een vreemde indruk maar dat komt nog goed. In een nis komen nog drie planken in dezelfde kleur. Ik denk dat het wel leuk wordt.

Voor de tweede keer in korte tijd staan hier bloemen in de kamer die eigenlijk niet voor ons bestemd waren. De eerste keer was het een op straat gevonden boeket waarvan ik het nog steeds heel sneu vind dat degene voor wie het bestemd was, het nooit ontving.

De tweede keer namen wij dit boeket aan omdat de jarige buurvrouw niet thuis was. Toen zij het op kwam halen, schonk ze het ons. Ze stond op het punt om een paar dagen weg te gaan en had dus geen behoefte aan bloemen. En dus dook ik maar eens met macroknop en al in deze fleurigheid. ‘ t Is een vreemde gewoonte, want vrijwel elk boeket hier in huis wordt op deze manier vereeuwigd. Maar ik word er wel vrolijk van.