2017

was het jaar van beter voor mezelf leren zorgen

door meer te schrijven dan ik ooit gedaan heb

zowel voor mezelf als naar anderen.

Ik experimenteerde met koolhydraatarme en suikervrije gerechten.

Ik nam de ruimte om gewoon maar even te Zijn

en te genieten van de warmte van de zon of goed gezelschap.

Ik las 2x zoveel dan ik me voorgenomen had en verzamelde meer stationery 

dan ik in 2018 kan gaan gebruiken.

Ik leerde via social media stationery- en schrijfvrienden kennen en ontmoette er zelfs een paar!

Ik maakte voor het eerst in mijn leven een reis naar de andere kant van de wereld.

Bijzondere en alledaagse momenten die ik deelde, met name op Instagram, maar die steeds vaker maar een iniemini deel van mijn leven weergaven.
Steeds vaker vroeg ik mezelf af waarom ik iets zou delen en steeds vaker kon ik er eigenlijk geen zinnig antwoord op geven maar constateerde ik dat ik meer voor of van een ander deelde dan van of voor mezelf. 

De laatste week van het jaar is ook voor mij een week om terug te blikken maar ook om vooruit te kijken. Wat bracht 2017? Wat mag ik loslaten? Wat wil ik in 2018? Waar ga ik me op focussen? Vragen waar ik de laatste weken al veel over geschreven heb en er lijkt een rode draad in de schrijfsels te ontstaan.

Mijn online leven begon 7 jaar geleden met de wens om mijn creatieve bezigheden te delen. Door de ontwikkeling in de afgelopen jaren merk ik dat ik me opgejaagd ben gaan voelen.
Ik 'moest' bezig blijven om het te kunnen posten, niet omdat ik er plezier aan beleefde. Het zal je niet verbazen als ik zeg dat 'moeten' vanzelf maakt dat je iets minder gaat doen.

Komend jaar ga ik vanuit Intentie bezig zijn met waar mijn Hart sneller van gaat kloppen.

En dat wil ik blijven delen maar niet meer op de manier zoals ik dat nu deed, versnipperd op mijn blog, via Facebook en Instagram. Hoe dan wel? Geen idee nog.

De komende periode trek ik mezelf terug om me daarop te beraden. Gedurende die periode zal ik niet actief zijn op mijn blog, Instagram en Facebook. Heb je zin om contact te blijven houden laat me dat dan weten via de mail of een persoonlijk bericht (zolang het nog kan ;-))

Dank jullie wel voor ruim 7 jaar lezen en liken

Wie weet zullen we elkaar ooit spreken en schrijven

Ik wens jou en de jouwen een fijne jaarwisseling

en een creatief, liefdevol en prachtig
2018

Blessings, Miss Ebz

Mijn vorige blogbericht bracht meer dan 100 mensen naar mijn blog (en ik kreeg zelfs felicitaties door de brievenbus :-)) waarvan er 1 ook daadwerkelijk meedeed aan de Give Away! 

Gefeliciteerd Yvonne en Joks, jullie krijgen binnenkort heusche snailmail in de brievenbus!

Heb een fijn weekend!

Blessings, Miss Ebz

Dit is mijn 200e blogbericht en binnenkort vier ik de 7e verjaardag van mijn blog.

7 jaar!!

Ik ben niet een heel frequente blogger. Van gemiddeld net geen bericht per maand in 2015 en meer dan eens per week in 2011. Tot nu toe lukte het dit jaar net niet om maandelijks te posten. Ik deed vorig jaar een poging met de introductie van de serie "BoekenWijsZijn" maar ook daar kwam de klad in. Ik probeer wat meer te schrijven over wat me bezighoudt, wat me raakt en wat ik belangrijk vind. Ik merk dat ik dat doodeng vind om te doen maar dat ik het ook 'gewoon' wil doen. Net als mijn reis naar Thailand deze zomer. Doodeng maar ik heb het wel gedaan. Samen met mijn mannen, de enige 4 mensen met wie ik een reis als deze aandurfde. 

In een van onze kamers, we maakten een heusche rondreis, vond ik dit boek

'Without and Within',  te mooi om niet even open te slaan. Mijn oog viel op een gedicht met de titel 'Blessings' , de groet die ik altijd gebruik op mijn blog. 

Voor ik het wist bestudeerde ik de woorden die ik niet kende en kwam ik van het een in het ander. Dhamma, de 4 Edele Waarheden en het Achtvoudige Pad. Op die laatste ben ik onderweg en deze zal me nog het een en ander te leren geven. Niet dat ik boeddhistisch ben of zou willen worden maar de gedachten en waarden, de ideeën over het leven spreken me aan en heb ik ook in andere levensovertuigingen terug gevonden. 

Zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen ben ik niet alleen hartstochtelijk dagboek schrijver maar kan ik ook niet zonder een agenda. De agenda's vervulden tot een paar jaar geleden de schone taak van het bijhouden van mijn afspraken buitenshuis of deadlines. Het leven was redelijk overzichtelijk. Tot ik nog een jaar te studeren had terwijl Oudste een jaar oud was en ik ook gewoon mijn werk te doen had. Ik had beperkte tijd waarin ik kon studeren en had het nodig om taken in kleine brokjes op te delen. Het was overigens wel een uitdaging om naast een dreumes opvoeden, studeren en werken ook voldoende tijd in mijn week over te houden om te relaxen, huishoudelijk werk te doen, gezond te blijven eten en familie en vrienden te zien. Ik vond het geweldig om deze puzzel te maken! Ik ontdekte gaandeweg wat wel werkte en wat niet (geen intensief leeswerk plannen om 21 uur bijvoorbeeld) en ook wat nou echt belangrijk en nodig was. Zo ben ik gestopt met het strijken van kleding en ging ik nog maar 1x in de week boodschappen doen wat prima lukt als je een weekmenu maakt en voldoende ruimte in je koelkast en vriezer hebt. Ik ontdekte ook dat sommige activiteiten heel goed samen gaan: bellen met een vriendin terwijl je in bad ligt bijvoorbeeld. Ik had natuurlijk de mazzel dat Oudste de helft van de week bij zijn vaders was waardoor ik op die dagen "meters kon maken" Maar op een gegeven moment stond mijn hele week in een excel bestand, compleet met kleurcodes voor elke activiteit. Het gaf rust. Ik hoefde alles alleen nog maar uit te voeren en na dat jaar bikkelen was ik een diploma rijker!

Sinds enige tijd ben ik betrokken bij Stichting Ayubowan Sri Lanka, een initiatief van mijn collega Jeannette Otemann. Het werk dat zij voor haar stichting in Sri Lanka zelf doet is zo hard nodig dat er een steeds groter beroep op haar gedaan wordt. Achter de schermen wordt er hier in Nederland hard gewerkt om fondsen aan te schrijven om het werk van de stichting te financieren. Naast fondsen komt er ook geld binnen via giften maar men is altijd op zoek naar meerdere inkomstenbronnen. En toen had Jeannette zomaar een droom. Een droom om zich te vestigen in Sri Lanka. Een stukje land is al gevonden en kan aangekocht worden uit haar eigen middelen maar een huis bouwen met een Bed&Breakfast ernaast zodat ze in haar onderhoud kan voorzien en geld kan genereren voor de stichting is iets boven budget. Vandaar dat er nu een crowdfunding gestart is bij Dream or Donate

Om een wat grotere donatie te kunnen doen besloot ik mijn creativiteit en netwerk in te zetten. 

Via een facebookgroep waren in no-time de fel gekleurde fauxdori's uitverkocht. Alleen de neutralere zijn nog te koop. Deze lijken meer op een Hobonichi-cover. De grijze heeft zowel insteekpockets als elastieken.

Wat een hippe bejaarde, die Hendrik Groen! 

Dat was een aangename verrassing. Zeker net nadat ik ik de Morning Pages van Julia Cameron gelezen had en ik zelf aan mijn eigen MP's was begonnen. 

Onze Hendrik schrijft een jaar lang elke ochtend, voor of na de koffie, over zijn leven in een zorgcentrum in Amsterdam. Ik moet toegeven dat het Hendrik goed gelukt is mij verschillende reacties te ontlokken.

Besmuikt lachen, glimlachen, schaterlachen (niet handig als je voor het slapen gaan nog even iets leest en je de kinderen niet wakker wilt maken) 

maar ook ver- en bewondering en verdriet met biggelende tranen over mijn wangen.

Het boek beschrijft het jaar 2013, de aanloopfase van de kanteling in de zorg. Af en toe komt er een 'memo van de directie' voorbij maar veelzeggend is de oprichting van de Omanido-Club (Oud-maar-niet-dood) en de reactie van medebewoners en personeel hierop. Hendrik verhaalt over de kracht van vriendschap, verdriet, ouderdomskwalen, groepsdynamica, wereldnieuws, gerechtigheid en vooral het belang van zelf na blijven denken. 

Het geeft ook te denken... hoe moet dat met mezelf als ik straks 83 3/4 ben? Duurt nog een kleine 40 jaar maar ik verwacht niet meer in een verzorgingshuis terecht te kunnen komen. De trend is dat hoogbejaarden (geen idee eigenlijk wanneer je überhaupt bejaard, laat staan hoogbejaard mag heten) zo lang mogelijk met eventueel wat hulp in hun eigen huis blijven wonen. Ik zou verpleegkundige hulp nodig moeten hebben om gelijk door te kunnen stromen naar het verpleegtehuis. Lijkt me nog verschrikkelijker want afhankelijk van een ander èn direct een verlies van je privacy. 

De gesprekken die Hendrik ten deel vallen baren me vooral zorgen. Je wordt toch overgeleverd aan de samenstelling van het bewonersbestand op het moment dat ook jij het verzorgingshuis betreedt. Zoals Hendrik het in de laatste maand van zijn boek benoemt: je moet erg je best doen om je niet eenzaam in gezelschap te voelen. 

Bij deze neem ik me dus plechtig voor om de komende 40 jaar een gemêleerd gezelschap om mij heen te verzamelen met wie ik te zijner tijd een gezellig hofje kan gaan bewonen en zal ik mijn kinderen binnenkort een contract onder de neus houden waarin zij beloven het nooit toe te staan dat ik 'achter de geraniums' verdwijn. 

Blessings, Miss Ebz