Χαθήκαμε. Τόσος καιρός σιωπής. Θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε να αγαπάμε ακόμα. Τώρα, που η κατάθλιψη είναι μέσα στο σπίτι μας. Αγαπάμε αληθινά. Τώρα πιά, αληθινά. Τελείωσαν τα διαμάντια, τα αυτοκίνητα, τα ταξίδια, τα ρούχα και τα εστιατόρια. Δεν πειράζει. Ξέρω ότι μπορούμε και με τα λίγα. Αλλά το θέμα του ποστ δεν είναι ''τι χάσαμε'' είναι ''τι έχουμε''.
Εγώ έχω την οικογένεια μου, ενωμένη και όμορφη. Έχω τους φίλους μου, να στέκονται αγέρωχοι. Έχω εσένα αγαπημένε μου Α. Που κάνουμε την πιό ωραία ζωή παρέα. Που σε βλέπω και χαίρομαι. Που είσαι βράχος εκεί. Που μπορείς να με κάνεις όμορφη και γλυκιά μα και άγριο θηρίο. Που μου αρέσει να μυρίζω τα μαλλιά σου, να μετράω τα πόδια σου και να γράφω στο άθλιο πληκτρολόγιο σου.
Σήμερα είχε ένα υπέροχο απόγευμα και βγήκα λίγο στο μπαλκόνι. Χάζευα τον ουρανό και την Αθήνα στο βάθος. Κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει αυτό. Έχουμε ανθρώπους εδώ που λένε καλημέρα. Έχουμε λουλούδια που μοσχοβολάνε τώρα. Θα έχουμε το σπίτι μας. Και ο ένας τον άλλο. Και αυτό θα φτάνει. Όπως τώρα.
.
.
Phil Shoenfelt - Only you