Het zou mijn achternaam kunnen zijn.
Ik weet het, meerdere mensen hebben mij gewaarschuwd.
Maar ja, je wilt je naam eer aan doen natuurlijk.
Waar dit over gaat?
Te lang doorlopen met een blaasontsteking!
En dan zit ik hier een beetje als een zielig vogeltje achter het glas te kijken naar het mooie weer buiten.
P.S Vanmiddag 20 graden, misschien even in de tuin zitten?
Waar we vorig jaar met de hele familie tijdens het familie-uitje op het water zaten, viel die voor mij dit jaar in het water.
Ziek.
Bram ook, dus bleef Kim ook thuis.
Maar ze hebben een fijne, mooie en zeer warme dag gehad.
Allemaal binnenactiviteiten.
Onder andere midgetgolf in de vlindertuin.
Dus ja, dat was warm voor degene die er wel bij waren.
Opa ging wel, daardoor kon Max wel mee en die heeft genoten.
Ik genoot rustig in mijn bed van de foto’s.
Vandaag geniet ik ook van een rustig dagje.
Alleen thuis, niet helemaal alleen, want Sokje is er ook.
Die heeft even een rustig logeeradresnodig ivm de op handen zijnde verhuizing van Kim.
Begin langzaam op te knappen en freubelde wat.
Zonder knippen, schaar of lijm beetje knutselen.
Geen zin in lezen of tv nog.
Af en toe instagram om ideetjes op te doen, dat dan weer wel.
De GGD was ook uitermate positief over ons.
Maar met een beetje geluk, als we maandag klachtenvrij wakker worden, wat ik me nu nog niet kan voorstellen, gaat alles door voor ons.
Ik bedoel de leuke dingen rond de promotie van Kim volgende week.
Nu geen jongetjes hier, logisch.
Vanmiddag lekker verse kippensoep maken.
Gisteren zijn daarvoor de boodschappen gebracht door Jeroen.
Op en neer vanuit Scheveningen.
Heen en weer toch 1½ uur voor hem.
Nu ik dit zo schrijf, het is al middag!
Net ontbeten:)
Ik ga niet een stukje van een week vullen met praatjes en plaatjes.
Frappant is wel dat ik, die al bijna twee jaar roep twee jaar niet ziek of verkouden te zijn geweest, wat echt zo is, en dat dat komt omdat ik ook al twee jaar koud afdouche, daar nu van terug moet komen bijna een week na de Astra vaccinatie.
Er zijn er meer in de familie die verkouden waren en zo. Max is zelfs getest, voor de 2e keer al, weer negatief, we hadden niet anders verwacht, en ook ik heb me laten testen, wilde het toch eens meemaken 🙂
Dit positief ingestelde mens testte ook negatief.
Dus we zijn met zijn allen gewoon verkouden, grieperig.
Gaan we natuurlijk niets over horen want griep schijnt niet meer te bestaan.
Maar fijn dat het nog kan, gewoon lekker verkouden zijn met zijn allen.
Wandelen, oppassen, het ging allemaal gewoon door.
Alleen was de zin om het in een logje te vatten even ver te zoeken.
Ik probeer ook maar wat uit met de nieuwe editor.
Maar goed, stapjes zetten, letterlijk en figuurlijk.
Ergens in mei was het dat de huisarts mij belde dat de waarde van mijn schildklierhormoon niet goed was.
Ik moest minderen.
Met de thyrax.
Nog meer minderen, en zelfs helemaal stoppen.
Dat is voor iemand die geen schildklier meer heeft natuurlijk niet goed.
Regelmatig bloed moeten laten prikken.
Nu weer aan het opbouwen.
Ben er nog niet hoor.
Als het over 3 weken niet veel beter is moet ik terug naar de endocrinoloog.
Zou ik niet eens erg vinden, ben al ½ jaar bezig.
Maar goed, ik ga vooruit.
Want ik heb me rot gevoeld.
Mijn haar daardoor ook trouwens.
Het zwierf door het hele huis.
Kwam het echt overal tegen, naar werd ik ervan.
Verdrietig.
Vandaag bij de kapper geweest.
Er was geen ontkomen aan, er moest ruim 20 cm af.
Maar, het nieuwe haar groeit ook alweer.
Vond het zo akelig dat ik Hans gister zelfs vroeg of ik niet kaal aan het worden was.
Behalve dan dat het iets minder dik is heb ik nog steeds een mooie bos.
Pittig kort ben ik nog niet aan toe 🙂
Bijna 5 jaar geleden.
Lees eerst bovenstaand stukje even.
Word er soms zelf nog verdrietig van als ik sommige stukjes teruglees.
Niet te vaak doen dus 🙂 Lees verder
Binnen 3 minuten, na 8 parafen en 2 handtekeningen te hebben gezet, zette ik definitief een streep door mijn arbeidsleven.
Wel een dingetje hoor, maar het is wel goed.
Soms gaat het niet zoals ik zou willen en moet het maar zoals het gaat.
Maar om even eerlijk te zijn, het vooruitzicht dat ik nog zeker 10 jaar zou moeten werken na de toch wel heftige afgelopen 5 jaar lonkte niet, echt niet.
Zou ik ook zeker niet kunnen.
Dat is de prijs die je dan betaalt naast het ziek zijn.
Dus het Grote Genieten gaat beginnen.
Het was een pittige anderhalve week.
En we zijn er nog niet, maar gisteren konden we wel oppassen.
Vermoeiend, maar fijn.
Echt de hele dag buiten met de jongens.
De warmte mag van mij wel wat minder, want benauwd 😦
Laat dat nu vanaf morgen het geval zijn.
Voor het eerst dat ik er zo over denk.
Ik doe nog even héél rustig aan.
Maar, we zijn er weer.
Longontsteking.
Ik zal eens een keertje gewoon verkouden zijn 🙂
En meer.
Vandaag niet echt moe geworden van het oppassen.
Ziek Maxje.
Vond hij zelf ook niet zo slim denk ik 🙂
De standaard maandagselfie.
En morgen komt mijn zus.
We gaan woensdag voor twee daagjes weg samen.
Doen we elk jaar dus ook dit jaar weer.
Kan er verder niets over zeggen want zij heeft geen flauw idee wat we gaan doen 🙂
Houden jullie tegoed.
Achterstevoren binnenkomen & meer !! 