Vele vragen – Many questions

Een Bijbels antwoord op uw vraag

Vraag: Krijgen mensen een tweede kans op eeuwig leven?

Antwoord:

Het bekende vers, Johannes 3:16, beschrijft de onuitsprekelijke liefde van God voor de mens:

“want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.”

Het wonder van Gods reddende liefde is, dat Hij Zijn enige, geliefde Zoon aan een kruisdood overleverde, opdat een ieder die in hem zou geloven uit zijn zondige en sterfelijke natuur werd gered, en voor eeuwig in gemeenschap met hem zou leven. Deze eeuwige bestemming is geen aangeboren recht, maar een onvoorstelbaar vooruitzicht dat God ons in Zijn liefde aanbiedt. De voorwaarden die Hij ons stelt zijn: wedergeboren worden, en veranderd worden naar het beeld van Christus. Niets minder dan de kruisdood van Christus kon dit bewerken:

“opdat een ieder, die in hem gelooft, niet verloren ga”.

Door zijn kruisdood en opstanding werd hij de Heiland

“die de dood van zijn kracht heeft beroofd en onvergankelijk leven aan het licht gebracht heeft door het evangelie” (2 Tim 1:10).

Wie kunnen “onvergankelijk leven” ontvangen, en hoe en wanneer?

De woorden “door het evangelie” wijzen al in een zekere richting:

“het evangelie is een kracht van God tot behoud voor een ieder die gelooft, eerst de Jood en dan de Griek.”

Wat Paulus hier in Romeinen 1:16 bedoelt, zullen wij eerst in historisch verband onderzoeken. De heer Jezus gaf zijn discipelen de opdracht:

“dat in zijn naam moest gepredikt worden bekering tot vergeving van zonden aan alle volken te beginnen bij Jeruzalem” (Luc 24:47).

Toen Petrus op de Pinksterdag in Jeruzalem predikte, eindigde hij met de oproep:

“bekeert u en een ieder van u late zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden”,

en

“Laat u behouden uit dit verkeerde geslacht” (Hand 2:38,40).

Voor vergeving van zonde was dus bekering en doop nodig. Ook zouden zij die behouden werden een minderheid vormen uit ‘een verkeerd geslacht’. Er was ook geen andere weg tot behoudenis, zei Petrus, want

“er is ook onder de hemel geen andere naam gegeven, waardoor wij moeten behouden worden” (Hand 4:12).

Tot dan toe had God Zijn woord alleen aan Israël bekendgemaakt.

“Het heil is uit de Joden”,

zei de heer (Joh 4:23). Hij had zijn werkzaamheden beperkt tot “de verloren schapen van het huis Israël” (Mat 10:6). Maar met zijn dood en opstanding kwam hier verandering in.

Nadat God Petrus vroeg de Romein Cornelius te dopen, lezen wij hoe de gemeente in Jeruzalem

“God verheerlijkte, zeggende: Zo heeft God ook aan de heidenen de bekering ten leven geschonken” (Hand 11:18).

Paulus noemt deze nieuwe ontwikkeling in Gods heilsplan een “geheimenis”; iets dat tot op dat tijdstip niet was geopenbaard:

“het geheimenis van Christus, dat ten tijde van vroegere geslachten niet bekend is geworden aan de mensenkinderen, zoals het nu door de Geest geopenbaard is aan de heiligen, zijn apostelen en profeten: dit geheimenis dat de heidenen mede-erfgenamen zijn, medeleden en medegenoten van de belofte in Christus Jezus door het evangelie” (Efez 3:3-6).

De heidenen konden nu deel krijgen aan alle beloften van God, door het evangelie te gehoorzamen. Zij die vroeger “vreemd aan de ver- bonden van de belofte” waren, en “zonder hoop”, waren “dichtbij gekomen door het bloed van Christus”.

Christus is onze vrede, zegt Paulus, die zowel Joodse als heidense gelovigen met God verzoend heeft door het kruis:

“Zo bent u dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God” (Efez 2:14-19).

Door hun doop in Christus werden zij

“zaad van Abraham en naar de belofte erfgenamen” (Gal 3:26-29).

Wat hij zegt over hun vroegere toestand, houdt nauw verband met ons onderwerp.
Voordat zij door Christus met God verzoend werden, waren ze

“dood door uw overtredingen en zonden, waarin u vroeger gewandeld hebt … trouwens, ook wij allen (ook de Joodse gelovigen) hebben vroeger daarin verkeerd … God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmee Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen, mede levend gemaakt met Christus – door genade bent u behouden … door het geloof” (Efez. 2:1-8).

Niet wedergeboren mensen zijn dus “dood” door hun zonden, en de hele mensheid ligt in deze toestand

“omdat door één mens de zonde de wereld is binnengekomen en door de zonde de dood”.

Paulus stelt hiertegenover de onuitsprekelijke gave, die God door Christus aanbiedt:

“veel meer zullen zij, die de overvloed van genade en de gave van de gerechtigheid ontvangen, leven en als koningen heersen door de ene, Jezus Christus” (Rom 5:12,17).

Ook Jezus noemde mensen in hun natuurlijke staat “doden”, en riep hen op te leven:

“Ik zeg u, wie mijn woord hoort en Hem gelooft, die mij gezonden heeft … is overgegaan uit de dood in het leven … De ure komt, en is nu, dat de doden naar de stem van de Mensenzoon zullen horen, en die haar horen, zullen leven.”

Al zijn inspanningen waren, wat de meeste Joden betreft, vergeefs:

“toch wilt u niet tot mij komen om leven te hebben” (Joh 5:24,25,40).

De heer waarschuwde de discipelen ervoor dat de ongelovige “wereld” zijn discipelen zou haten, evenals zij hem had gehaat. Hij bad niet

“voor de wereld, maar voor hen die U mij gegeven hebt” (Joh 16:18,19; 17:8-10).

Niet-Joodse gelovigen hebben hetzelfde ondervonden:

“Verwondert u niet, broeders, wanneer de wereld u haat. Wij weten dat wij overgegaan zijn uit de dood in het leven, omdat wij de broeders liefhebben”; “En dit is het getuigenis: God heeft ons het leven gegeven en dit leven is in Zijn zoon. Wie de zoon heeft, heeft het leven; wie de zoon van God niet heeft, heeft het leven niet” (1 Joh 3:14; 5:11,12).

De meerderheid, vooral geleerden en aanzienlijken, heeft het evangelie en zijn gezanten altijd geminacht. De oorzaak ziet Paulus in de menselijke hoogmoed en zelfingenomenheid:

“Want daar de wereld in de wijsheid van God door haar wijsheid God niet gekend heeft, heeft het God behaagd door de dwaasheid van de prediking te redden hen, die geloven” (1 Kor 1:21).

Dat deze meerderheid zal vergaan, bevestigt Paulus in 2 Kor 4:3,4:

“Indien dan nog ons evangelie bedekt is, is het bedekt bij hen, die verloren gaan, ongelovigen, wier overleggingen de god van deze eeuw met blindheid heeft geslagen, zodat zij het schijnsel niet ontwaren van het evangelie van de heerlijkheid van Christus, die het beeld van God is.”

De conclusie uit Joh 3:16 is, dat wie niet “in hem gelooft” verloren zal gaan. Het Griekse woord apollumi in de grondtekst, betekent “vergaan” of “verloren gaan”, en wordt in de NBG’51 Bijbel vertaald met “vergaan” (Mat 8:25; Joh 6:26), “verloren gaan” (Mat 5:29,30; 9:17) en “omkomen” (Mat 26:52; Luc 13:5). Als Paulus schrijft dat “het evangelie bedekt is bij hen die verloren gaan”, stelt hij “verloren gaan” tegenover “behoudenis”. Bijvoorbeeld:

“Want het woord van het kruis is wel voor hen, die verloren gaan, een dwaasheid, maar voor ons, die behouden worden, is het een kracht van God” (1 Kor 1:18).

In 2 Kor 2:15 stelt hij “hen die gered worden” tegenover “hen die verloren gaan”. Hij zei dat hij zich tot het uiterste inspande om mensen van de waarheid te overtuigen:

“ik heb mij allen dienstbaar gemaakt, om er zoveel mogelijk te winnen … voor allen ben ik alles geweest, om in elk geval enigen te redden” (1 Kor 9:19,22).

Hij deed dit met liefde en toewijding:

“U weet, hoe ik niets nagelaten heb van hetgeen nuttig was om u te verkondigen en te leren in het openbaar en binnenshuis, Joden en Grieken betuigende zich te bekeren tot God en te geloven in onze Here Jezus Christus … Daarom verklaar ik u op de dag van heden, dat ik rein ben van het bloed van allen; want ik heb niet nagelaten u al de raad van God te verkondigen” (Hand 20:20,21,26,27).

De enig mogelijke conclusie hieruit is, dat Paulus ervan overtuigd was dat er inderdaad geen mogelijkheid was eeuwig leven te ontvangen, dan door geloof in het evangelie dat hij predikte. Dat Gods “nieuwe schepping” zal bestaan uit hen die zijn boodschap van verzoening door Christus nu aanvaarden en daarnaar leven, staat duidelijk geschreven door het hele Nieuwe Testament heen.

Nadat God Zijn zoon gegeven had voor de verzoening van de wereld, gaf Hij Paulus de “bediening van de verzoening” van de niet-Joden. Hij vermaande hun daarom de genade van God te ontvangen, en ernst te maken met hun roeping in Christus; want “nú is het de tijd van het welbehagen, zie, nú is het de dag van het heil” (2 Kor 5:19-6:3).

Wij doen er verstandig aan – zoals de eerste christenen – Gods gave in dankbaarheid te aanvaarden, en te berusten in de kennis van Zijn almacht en wij heid en liefde, wetende dat Hij Zelf wil

“dat alle mensen behouden worden en tot erkentenis van de waarheid komen” (1 Tim 2:14).

Net als de heer Jezus zullen wij dan de Vader loven om zijn “welbehagen” (Luc 10:21,22).

Nadat hij gesproken had over het eeuwige leven dat ‘doden’ kunnen ontvangen door zijn stem te gehoorzamen – “die haar horen, zullen leven” (Joh 5:25,26) – waarschuwde hij voor de dag dat hij zal komen met macht, en als de door God aangestelde Rechter (v 27). “Allen” zijn kennelijk de mensen van vers 25, die Christus’ roepstem hebben gehoord. Zij worden ter verantwoording geroepen, of zij nu gehoor gaven aan zijn stem of niet:

“De ure komt, dat allen, die in de graven zijn, naar zijn stem zullen horen, en zij zullen uitgaan, wie het goede gedaan hebben, tot de opstanding ten leven, wie het kwade bedreven hebben, tot de opstanding ten oordeel” (Joh 5:28,29).

Van een andere “opstanding ten leven” dan die tot eeuwig leven is in de Bijbel geen sprake.

“Die waardig gekeurd zijn deel te verkrijgen aan die eeuw en aan de opstanding uit de doden, huwen niet … Want zij kunnen niet meer sterven” (Luc 20:35,36).

Paulus stelt in Romeinen 2:12 het principe vast:

“Want allen, die zonder wet gezondigd hebben, zullen ook zonder wet verloren gaan; en allen, die onder de wet gezondigd hebben, zullen door de wet geoordeeld worden”.

De heidense verdrukkers van Israël zullen niet opstaan, zeggen de profeten Jesaja en Jeremia (Jes 26:13,14,19; Jer 51:39). Voor wie Gods woord hebben gehoord, komt er, zegt Paulus, een dag

“van de openbaring van het rechtvaardige oordeel van God, die een ieder vergelden zal naar zijn werken: hun, die, in het goeddoen volhardende, heerlijkheid, eer en onvergankelijkheid zoeken, het eeuwige leven; maar hun, die zichzelf zoeken, wacht toorn en gramschap” (Rom 2:6-8).

Dit is definitief! In het Oude Testa- ment wordt dit voorgesteld als graanstoppels die verbrand worden, en waarvan niets overblijft (Mal 4:1). Op dezelfde wijze kondigde Johannes de Doper aan, dat het oordeel van de Messias vergelijkbaar is met het verbranden van kaf, nadat de graankorrels zijn gezuiverd (Luc 3:17). Dit komt overeen met het ‘hellevuur’, waarmee de brandende vuilnishopen in het dal Ben Hinnom bij Jeruzalem werden bedoeld.

Wij zouden graag willen dat het anders kon zijn, en alle mensen een gelijke kans zouden kunnen krijgen. Maar de Bijbel kent geen ‘tweede kans’. De zogenoemde ‘alverzoening’ is niet Bijbels. Want als uiteindelijk alle mensen behouden worden, waarom zou er dan een oordeel zijn? En waarom zou er dan zoveel worden gevraagd van hen die het eeuwige leven binnen willen gaan?

En zo zijn er vele vragen die gesteld kunnen worden, die alle zullen leiden tot het onvermijdelijke antwoord, dat God ons alleen in dit ene leven de gelegenheid geeft te doen wat nodig is om het eeuwige leven te ontvangen.

R.H. / J.K.D.

++

Aanvullende lectuur:

1. Verlossing #2 De Bijbelse oplossing
2. Sterfelijkheid en onsterfelijkheid 4 De ziel – een Grieks beeld
3. Schapen en bokken 2 Bruikbaar en onbruikbaar – Goede en slechte daden
4. Schapen en bokken 3 Addendum 1: Tweede kans
5. Ik ben de ware wijnstok
6. Zelfverloochening en witwassen door doop
7. Het begin van een nieuwe schepping #1 Grondslag van het evangelie
8. Het begin van een nieuwe schepping #2 Eén voor allen
9. Christadelfiaanse geloofspunten #12 Evangelie bestaand uit Dingen betreffende het Koninkrijk van God
10. Christadelfiaanse geloofspunten #18 Koninkrijk van God – Beloning voor trouw en bestraffing voor ontrouw