Lief kindje

Lief kindje

Er heeft een overleg plaatsgevonden over mevrouw Steur. En een verzorgende komt mij vertellen wat er besproken is. Ze maken zich zorgen over mevrouw, ze is zo gesloten en zondert zich vaak af. Als men haar probeert te benaderen voor de verzorging, verloopt het contact moeizaam. Ze vertelt dat het iedereen opvalt dat mevrouw zich wel openstelt voor miMakker Loeloe. Vanuit het overleg is het voorstel gekomen dat Loeloe mevrouw Steur iedere week gaat bezoeken. Verder wil men graag dat ik kom vertellen in een teamoverleg hoe ik als miMakker mevrouw benader. Ze geeft aan dat het hen ook handvatten zal geven in het omgaan met mevrouw tijdens de verzorgingsmomenten.

Vanmorgen wandelt Mevrouw Steur over de gang, ze heeft een pop in haar arm liggen en praat er zachtjes tegen. miMakker Loeloe zit in de huiskamer en is in contact met twee andere bewoners. Ze hebben plezier en hun lach weerklinkt door de ruimte. Mevrouw Steur blijft in de deuropening staan en kijkt naar het vrolijke tafereel. Loeloe ziet mevrouw staan en zegt verrast: “Hallo!” Waarop mevrouw Steur glimlacht en reageert met: “Hallo, je bent er weer, ik heb je gemist!” Ze stapt de huiskamer binnen en blijft bij het gezelschap staan. Loeloe staat op en kijkt dan naar de pop in mevrouw haar arm. “Och, wat is hij gegroeid zeg!” roept ze vol bewondering. Mevrouw begint te stralen: “O ja, vind je?” Loeloe knikt en zegt: “Nou en of! En wat is hij lief” Zacht aait ze over de haartjes van de pop. Mevrouw beweegt haar arm met de pop naar Loeloe en kijkt met zo’n blije blik naar de liefkozingen van Loeloe. “O, mag ik hem even vasthouden, ik zal heel voorzichtig doen!” zegt Loeloe. En het mag!

Tranen van geluk

Mevrouw legt heel voorzichtig haar kindje in de armen van Loeloe. Met glinsterende ogen kijkt ze hoe Loeloe haar kindje begint te wiegen en luistert naar het wiegeliedje dat Loeloe zingt. Dan ziet Loeloe hoe de ogen van mevrouw zich vullen met tranen en even later biggelen ze over de wangen van mevrouw. Loeloe zingt het liedje helemaal uit en zegt dan: “Och, ik zie tranen, tranen van verdriet?” En met haar hand wrijft ze zacht over de wangen van mevrouw om haar tranen weg te vegen. Maar mevrouw schudt haar hoofd, kijkt Loeloe aan en zegt met een zielsgelukkige glimlach: “Nee, dit zijn tranen van geluk. Ik voel het hier!” En ze legt haar hand op haar hart. En ja, ook Loeloe voelt het in haar hart. Ze slaat haar arm om de schouders van mevrouw, die haar hoofd tegen Loeloe aanlegt. Loeloe zingt nog een wiegeliedje, maar nu voor het kindje en mevrouw. Samen wiegen ze mee en genieten van dit intens moment van contact. Wanneer Loeloe het kindje weer heeft terug gegeven en ze afscheid nemen van elkaar, zegt mevrouw: “Jij bent de liefste lieveling!”

Dit is één van de mooie ontmoetingen die ik als miMakker Loeloe heb ervaren. En zo is er ook een hele fijne samenwerking met de andere disciplines in het omgaan met een bewoner ontstaan. Want daar gaat het om, dat je het samen doet en gebruik maakt van elkaars kennis en kunde. Zodat je echt contact met elkaar kunt hebben. Contact van hart tot hart.