Het is moeilijk geen vergrotende trap te gebruiken als we het over Fleet Foxes hebben. ‘Neohippies’, ‘baardapen’, noem het zoals je wil. Feit is dat hun legioen aan fans groeit en het ziet er naar uit dat er nog geen einde aan die evolutie komt na hun overweldigende concert voor een volgepakte Ancienne Belgique.

Uiteraard zal de naam Seattle voor eeuwig en altijd geassocieerd worden met de grimmige figuur van Kurt Cobain. Luide gitaren, schreeuwerige, hese stemmen, anarchietekens en gescheurde broeken. Allemaal droegen ze begin jaren negentig bij tot het handelsmerk ‘grunge’. Mocht er toen iemand geroepen hebben dat de scheurende riffs anderhalf decennium later plaats zouden ruimen voor intieme banjo’s en piano’s. De zelfdestructieve zanglijnen overgenomen worden door weluitgelijnde a capella samenzang en in plaats van anarchie te prediken, de natuur het centrale onderwerp zou worden. Hij werd wellicht verbannen naar een ander zonnestelsel.
En toch mag die Amerikaanse luizenstad wat ons betreft eveneens in één adem genoemd worden met Fleet Foxes. Het gezelschap dat er in slaagt om met slechts één full cd op zak in geen tijd de AB uit te verkopen. Straffe kost? Bijzonder straffe kost! Al hadden we u dit enkele maanden geleden, bij hun doortocht in de Botanische Rotonde, reeds zachtjes ingefluisterd. Nog voor de laatste noten van het voorprogramma J. Tillman (drummer van de band) uitsterven is de spanning voelbaar. De verwachtingen van het hippe volkje zijn, na de massale liefkozerij door zowat alle media, dan ook torenhoog.
Lees Meer