Uit de Oude doos: 2008
Er was een tijd dat Israël zich moeiteloos staande kon houden tegenover de omringende Arabische wereld. De oorlogen die het moest voeren om te overleven in 1948, 1967 en 1973 werden betrekkelijk gemakkelijk gewonnen, ondanks de numerieke overmacht van hun vijanden. Dat werd in de daarop volgende conflicten geleidelijk moeilijker, maar in de strijd tegen terroristische aanvallen wist het land toch steeds de overhand te behouden. Ook dat is nu echter aan het veranderen.
Een berichtje van een Midden-Oosten correspondent enige tijd geleden, meldde dat het Israëlische leger ‘respect’ begint te krijgen voor Hamas. Een karakteristieke uitspraak van een Israëlische soldaat was:
we hebben nu een leger tegenover ons, en niet meer een
criminele bende,
en van een ander:
dit lijkt niet op de doorsnee Palestijnse krijger die we vroeger tegenover ons hadden; de vingerafdrukken van Iran en Hezbollah zitten overal.
De berichten zijn dat veel Hezbollah strijders die bij de laatste Libanon-oorlog betrokken waren, nu in de Gazastrook zitten en daar de lokale strijders opleiden. De aanvallen op de Israëlische troepen zijn inmiddels veel professioneler gepland.
Net als eerder vanuit Libanon, vinden er nu vanuit de Gazastrook dagelijks raketbeschietingen plaats op Israëlische doelen. Israëlische invallen in de Gazastrook stuiten echter op steeds meer internationale tegenstand, maar ook op steeds professioneler militair verzet. De recente afgrendeling en boycot van de Gazastrook, bedoeld als alternatieve vorm van reactie, wordt fel veroordeeld: Israël zou ‘onschuldige’ burgers straffen voor het geweld van een groep waar die burgers niets mee van doen hadden, hoewel diezelfde burgers dat Hamas wel zelf aan de macht hebben geholpen.
Het patroon is bekend van Libanon. Raketbeschietingen vanaf ‘eigen’ grondgebied op Israël, waarmee je de afgrendeling omzeilt. De lanceerpunten ‘verstopt’ in volkswijken bewoond door een bevolking die dat gewillig toestaat. En bij elke tegenactie luid klagen, dat Israël alleen maar ‘onschuldige’ burgers treft.
De echte oorlog is uiteraard die propagandaoorlog. En de Arabische wereld, maar
vooral Iran, speelt dat spel intussen beter dan Israël. En niets of niemand kan dat tegenhouden, want we weten uit de profetieën dat Israël steeds meer alleen zal komen te staan, totdat het noodgedwongen zal moeten erkennen dat alleen bij hun God redding is te vinden.
*
De Laatste Strijd — Volgens Zacharia
Ik zal alle volken samenbrengen –
om tegen Jeruzalem ten strijde te trekken.
De stad zal worden ingenomen,
de huizen zullen
De helft van de inwoners wordt in ballingschap weggevoerd,
net als weleer. (Zacharia 14:1-3)
*
+
Voorgaand
Koran tegenover veel oudere Heilige Geschriften
++
Aanvullend
- Geschiedvervalsing of onwil in Midden-Oosten conflict
- Uit de oude doos: Nucleaire dubbelzinnigheid?
- Uit de oude doos: Soennitische en Shiitische Moslims
- Uit de oude doos: Soennitische en Shiitische Moslims #2
- Tzahal concert in Antwerpen zorgt voor beroering
- Islamitische terreur doet hulp aan Palestijnen verminderen
- De ellendigste tendens van 2020
+++
