“Oh, dat heeft ons kind nog nooit gegeten. Iets uit een potje. Die krijgt altijd vers.” Het is niet de eerste keer dat ik dit verdoken verwijt te horen krijg wanneer ik op een of andere sociale gelegenheid een maaltijdpotje voor mijn dochter boven tover rond etenstijd. Ik mag me zelf al gelukkig prijzen dat ik vaak een Biologische Maaltijdhapje van Albert Heijn in mijn vegan leather bag stop, dat lijkt me nog enigszins wat krediet te geven.
Gelukkig heb ik ondertussen ook geleerd om de ouders in kwestie een subtiel deksel op de neus te geven door fijntjes te repliceren dat hun kind waarschijnlijk geen voedingsproblemen had of heeft en ze dusdanig geen vijf maanden bloed, zweet en tranen hebben doorgemaakt om hun kind nog maar het concept lepeltje diets te maken, laat staan een hele maaltijd te laten verorberen.
Meestal krabbelen ze dan gegeneerd terug.
En ook: wat in hemelsnaam is het probleem met eten uit een potje? Het is hygiënisch (hoogstwaarschijnlijk hygiënischer bereid dan in eender welke moeder-met-smetvrees-keuken), voedzaam (geen rare additieven) en ook wel makkelijk ja… Continue reading “Lepeltjesangst” →