Ze zeggen dat het vanaf vrijdag gaat regenen. Ze zeggen ook dat de temperatuur gaat zakken naar zeven graden. Daar kan ik me niets bij voorstellen. Sterker nog: ik gá het me niet eens voorstellen. Voorlopig genieten we ons suf hier. De twee hulpmannen, de wijnboer en ik.
Wie hem heeft gemaakt en waar ie vandaan komt, weten we niet. Wat we wél weten is dat dit Aziatisch aandoend houten figuurtje bij de inboedel hoorde van het kantoor dat de wijnboer in een ver verleden overnam. Bij de verkoop ervan mocht het ventje met ons mee naar Italië. Nu staat ie symbool voor het arbeidzame verleden dat verruild werd voor het Italiaanse en is daarmee een schommel tussen heden en verleden. We kijken er dagelijks met genoegen naar.
We delen het kluswerk op in projecten. De projecten sauna-in-elkaar-zetten en trap-naar-wijngaard-schonen zijn al succesvol afgerond. Aan de ene kant van het terrein ziet het er netjes uit en bloeit en geurt de blauwe regen. Aan de andere kant wordt gesleurd met oude bremstruiken. Daar knettert het vuur en geurt het naar verbrand hout en eerlijk mannenzweet. Deze werkweek is nu al een succes en we zijn nog maar net begonnen.
Eén klusje is er vandaag gedaan. De oude bekleding van het zwembad is bijeengebonden en afgevoerd. Maar verder is de zondag toch vooral een dag waarop we de berg verlaten en van de pranzo genieten. Na afloop wandelden we met de hulpmannen nog even door Gubbio. Niet alleen voor de spijsvertering maar ook omdat er genoeg interessants te zien is. En tja, dan kun je de heilige Ubaldo ook nauwelijks ontlopen. Hij staat daar aan de kop van de Corso Garibaldi zijn zegen te geven. We krijgen zijn zegen over deze rustdag en hij is mét mij verheugd over de werkplannen van morgen.
Dit is nog eens iets geheel anders dan de natuuropnamen die ik de laatste dagen liet zien. Twee mannen zijn voor de tweede dag op rij bezig ons zwembad van nieuwe bekleding te voorzien. Een intensieve klus; de bevoorrading van gereedschappen vindt plaats vanuit deze werkbus. Indrukwekkend. Binnenkort kom ik er op terug. Twee andere mannen arriveerden hier gisteren. Dat zijn onze hulpmannen. De één was in die hoedanigheid hier vorig jaar ook al. De ander was hier op vakantie en wilde dit jaar wel een week zijn handen laten wapperen. Heerlijk al die werkende mannen. Aan tuinwerk kom ik haast niet meer toe, want ik heb mezelf bevorderd tot hoofd catering. Ook leuk.
Vinden jullie het leuk even onze wijngaard te zien? De wijnboer is bezig met het aanplanten van zestig nieuwe stokken. Voor wie het weten wil: het gaat om merlot en sangiovese. Het valt ons telkens weer op dat er een soort microklimaat in de wijngaard heerst. Zitten we aan de voorkant van het huis nog een beetje weg te waaien dan is er in de wijngaard geen zuchtje te bekennen. Nou ja, misschien wel van de knielende boer bij het overeind komen. Goed, de afstanden worden zorgvuldig uit gemeten, steunstokken zijn voorlopig nog niet nodig. Over een jaar of vier pas zullen hier druiven te hangen. Wijnbouw is iets voor geduldige mensen.
Dit zou je ons olijventerras kunnen noemen. Er staan zes, door ons geplante jonge olijfbomen. Tegen de groene achtergrond vallen ze nogal weg maar ze staan er echt en doen het goed. De bodem is bezaaid met paardenbloemen. Ziet er heus wel gezellig uit maar vóór ze gaan pluizen, willen we ze liever kwijt. In de bosrand huist een koekoek die zich voortdurend laat horen en we hebben al een wielewaal gezien. We verruilden een paar dagen geleden de stad voor het boerenland en dat zullen we weten ook. Om aan te tonen dat niet alles het veld hoeft te ruimen, laat ik nog even onze bollenvelden zien.
Weg. Allemaal onder de grasmaaier terecht gekomen. Eén groot madelievenfeest was het hier. Dus lag ik op mijn buik in het gras een foto te maken om ze een klein voortbestaan te gunnen. Op de een of andere manier vind ik madeliefjes ouderwets. Zou het komen omdat ik er als kind bloemenkransjes van vlocht? Enfin, het gras is voor een eerste maal gemaaid, de zakken aarde en graszaad liggen klaar om de schade van de wroetende zwijnen te herstellen en we werken gestaag en heel tevreden onze klussenlijst af. Misschien laat ik jullie morgen wel een ander bloemenveldje zien. Waar we ook nog wat mee moeten.
We slaan zelden een week over. En in feite hoef ik er niet veel over te zeggen. Kijk zelf maar wat er zoal op de markt te koop is in Gubbio.
Bij de bar, waar we koffie dronken, las ik in de krant dat de komende dagen de temperatuur op gaat lopen tot dertig graden. Ik heb dus geen tijd voor veel blogtekst maar moet dringend op zoek naar mijn teenslippers.
De wijnboer zou eigenlijk willen planten maar de bodem is nog te grof om de wijnstokken erin te zetten. Het eerste telefoontje gaat dus naar de buurman met ploeg. Hij komt straks om de grond te egaliseren. Maar genoeg te doen, de wijnboer dook het lege zwembad in. Woensdag wordt daar nieuwe bekleding in aangebracht, dus de oude moet eruit.Inclusief een berg bladeren. Je bent er zo maar een dagje mee bezig. Zelf nam ik ook een overzichtelijke klus ter hand en stortte me in de rozentuin. De twee petunia’s griste ik zaterdag mee bij de supermarkt. Ik viel voor de aparte kleur. Terwijl we eigenlijk eerst moeten ruimen, kon ik de verleiding niet weerstaan om bij de bloeiende rozemarijn een fleurig hoekje te maken.
Wonen in Caldese (tot voor kort) 