Het is dat ik wat balkonplantjes voor een vriendin wilde kopen en deze hippe kerstversiering in de bloemenwinkel zag, maar eigenlijk wil ik nog helemaal niets met Kerst te maken hebben.

We liepen ons zaterdagse rondje door de Choorstraat en ik kocht nog wat Sinterklaascadeautjes, toen we een oud-buurvrouw tegenkwamen met wie we even koffie dronken. Ook zij was op cadeautjesjacht en kijk: daar kwam heel toepasselijk een vrolijk gezelschap door de winkelstraat. Een vader met kind in wandelwagen schoof bijna mijn beeld in maar ik kon Sinterklaas toch net zien passeren.

Met een tas vol winterharde viooltjes liepen we via de Doelentuin weer terug naar huis. Straks gaan we bij die vriendin gezellig eten. Ze leest volgens mij dit blog niet, dus de viooltjes zijn hoop ik een leuke verrassing voor haar.

Dit is het afgeefpunt van de Kringloopwinkel aan de Rotterdamseweg in Delft. Daar stond Ed die, nadat wij weer eens een ochtend in de berging hadden doorgebracht, onze overtollige spullen aanpakte. ‘Als we vanaf nu niets meer zouden produceren, kunnen we wereldwijd nog tien jaar door met alle voorraden’ vertelde hij. Een gedachte om over na te denken op Green Friday.

Dille en Kamille heeft vandaag al zijn vestigingen dicht, inclusief de webwinkel. In het kader van duurzaamheid is al het personeel de omgeving van de winkel aan het opruimen. Wat een sympathieke actie, juist vandaag.

Omdat we niet wisten dat het restaurantje van de kringloop nooit op vrijdag open is en we er dus niet voor een snelle tosti terecht kunnen, weken we uit naar de nabij gelegen Firma van Buiten, een werk- leerbedrijf op de Campus. Daar zaten we tot ons groot geluk uit de wind, op het terras, koppie naar de zon gericht. Eind november!

Mijn leven is een beetje rommelig momenteel en voor een gestructureerd mens als ik ben, is dat lastig. Op mijn laptop moet ik de weg in een nieuw systeem een beetje terugzoeken en ook WordPress heeft wat aanpassingen gedaan zonder met mij te overleggen. Enfin, ik kwam opnieuw een lijst tegen van reacties op mijn blog, die ik nog moet modereren. Dat ben ik in tientallen aan het inhalen en met oprechte excuses aan de mensen die ooit zo betrokken reageerden maar hun verhaal niet terugvinden op mijn blog.

Wel vanmorgen gewoon de polder in geweest, zo hoort de zondag voor ons te beginnen. Op een vaste plaats komen we altijd een fazant tegen. Maar ja, die vlucht de struiken in zodra wij naderen dus een foto maken is me tot op heden niet gelukt. Terwijl ik van mezelf vind dat ik goed kan improviseren op velerlei gebied, ben ik dus ook van de vaste gewoontes en bepaald niet dol op wijzigingen die me opgedrongen worden.

Het is een kwestie van de paplepel dat ik zo dol ben op het Sinterklaasfeest. In de straat waarin ik opgroeide kwam de sint altijd wel ergens op bezoek. Buurmannen, mijn vader of een oom namen hun taak serieus en vermomden zich zodanig dat wij als kinderen niks in de gaten hadden. Al droeg sinterklaas toevallig wel dezelfde schoenen als oom Henk.

Bang waren we niet en we werden ook niet bang gemaakt, we beleefden dit sprookje in volle overtuiging en met veel plezier. Ook toen we groot waren en het accent verschoof naar surprises en gedichten maken voor elkaar, bleef ons heerlijk avondje in stand. Daarom ben ik ook altijd kinderlijk blij als hij weer in het land is en zelfs Delft weer binnenvaart.

We volgen trouwens ook het jeugdjournaal en wat een geestige verwijzingen zitten daar in naar het huidige politieke klimaat in NL. Net als alle jaren hou ik graag een hartstochtelijk pleidooi om toch vooral het Sinterklaasfeest te blijven vieren. Met meisjespieten en roetveegpieten. Zonder dreigement in de zak naar Spanje te worden afgevoerd maar wel met pepernoten en eenvoudige cadeautjes. En met een heilig geloof in goedgeefsheid.

Ik heb weer genoten van zijn intocht en ga de komende week aan mijn surprise beginnen. Het plan, de ingrediënten en het kadootje liggen klaar. Aan de slag!

Vijfenveertig jaar vriendschap: elkaars kinderen zien opgroeien, elkaars zorgen delen en altijd tijd tekort komen. We lunchten samen tussen het praten door en ik weet zeker dat ik ook namens haar spreek als ik zeg dat we het heerlijk vonden elkaar weer in levende lijve te kunnen zien. Kostbaar, dierbaar, het laat zich moeilijk beschrijven. Kijk ons stralen.

Daar stonden we weer, vanmorgen. In de kelderberging moet plaats gemaakt worden voor spullen die daar een, naar ik hoop tijdelijke, opslag moeten vinden. Dit kleine druivenpersje, dat ook voor ander fruit gebruikt kan worden, zet iķ op Markplaats. Een krat met lego uit de vorige eeuw heb ik al op de Weggeefhoek geplaatst. De kleinkinderen spelen er niet meer mee. Over de goed gevulde potten met restant muurverf, twijfelen we nog.

Er is wat herstelwerk te doen op het gebied van schilderwerk waar we zelf niet meer aan toekomen. Vanmiddag komt de schilder even langs. Kunnen we mooi vragen of deze voorraad ook naar de afvalverwerking kan. Wat in de krat en tas zit, gaat sowieso weg. Straks gaan we verder met sorteren en wegdoen van gereedschap. Veel is in Italië achter gebleven maar ook hier moet de stofkam er doorheen.

Morgen komen onze zoon en kleinzoon helpen bij het weghalen van twee oude fauteuils. En zo zetten we nog dagelijks stappen om van twee inboedels weer een te maken. Het is momenteel echt een kwestie van doordouwen maar morgen heb ik ook weer gezellige afspraken. Met die afwisseling houden we de moed erin.