Kroonjaar

Tussen alle feestdagen door hebben we elk jaar een verjaardagsfeestje. Deze keer zelfs het kroonjaar van de wijnliefhebber die trouwens ook dol is op gebak. Onze kinderen en kleinkinderen kwamen rond het middaguur en we liepen gezamenlijke naar het Italiaanse restaurant Il Tartufo waar we met z’n allen aan een heerlijke pranzo zaten. Helaas was onze schoonzoon ziek. Helemaal compleet was de club dus jammer genoeg niet maar we vulden de lange tafel toch royaal. En onze magen ook.

Wandelclub voor twee

Het wandelclubje houdt even pauze, mede omdat ‘Du Midi’ gesloten is. Dat weerhield de wijnliefhebber ( ja, de nieuwe naam van de wijnboer) en mij er niet van een stadswandeling te maken in alle vroegte. Ik had de kerstboom op de Markt nog niet gezien en omdat ik vreesde dat ie voor oudejaarsavond weggehaald zal worden, was dit een mooie, zij het wat kille gelegenheid, door het centrum te wandelen.

Geen kip op straat natuurlijk. Maar ‘Kek’ was al wel open en daar schoven we naar binnen voor cappuccino en ontbijt. Meestal zit het er afgeladen vol maar op dit vroege tijdstip was er voldoende plek voor ons. Het is een ontzettend gezellig en goed restaurant, zie hoe mijn yoghurt eruit ziet en alle verse fruit wacht om verwerkt te worden

Het was mijn langste wandeling tot nu toe met mijn loopfiets. Alleen op de bruggetjes moet ik afstappen of vraag ik de wijnliefhebber om een klein zetje in mijn rug. En toen ik zag dat de kerstboom op de Markt er nog stond, kon ik tevreden naar huis toe waar ik de rest van deze zondag in alle rust doorbreng nadat we gisteren een heerlijke lunch met vrienden hadden. Het leven is goed voor ons.

Gekke meisjes

Onze zoon stopte me een sticker in de hand: ‘voor je verzameling mam’. De maakster Anat Zehavi maakt kleine kunst van bekende mensen. De tweede foto stuurde zoon me toe. De naam is ‘hiddden pearls’ van Mens en Palma. Het thema Meisje met de parel blijft mensen inspireren en lijkt onuitputtelijk. De enige echte van Vermeer hangt in het Haagse Mauritshuis en ik sta er altijd landurig bij stil als ik daar ben. De drie volgende foto’s vond ik op de site van het Mauritshuis en waren te zien op een expositie waar veel creatieven hun kijk op het meisje deelden. De namen van de makers heb ik niet kunnen vinden. Dat laatste meisje is echt een snoepie, hè?

Knus

Laten we naar de schaatsbaan bij Knus gaan, zeiden we gisteren tegen elkaar. Niet om zelf te gaan schaatsen maar om een korte wandeling in de Delftse Hout te maken en daarbij een doel te hebben. Je wilt op dit soort dagen toch in beweging komen voor je weer aan tafel gaat in ander goed gezelschap.

Helaas was Knus gesloten en geen schaatser te zien. Nou ja, wij hadden onze frisse neus weer gehaald en togen naar Zwijndrecht. Daar was het pas echt knus en voor de tweede keer met Kerst waren wij te gast. Dochter, schoonzoon en kleindochters hadden gezamenlijk heel lekker gekookt. Ik had twee heel luxe en relaxte dagen zonder zelf achter de potten en pannen te hoeven staan. Terwij ik met liefde een maaltijd bereid en dat zaterdag voor vrienden ga doen. Maar na alle verhuisdrukte vond ik het prima zo. En zie hoe gezellig we met elkaar na afloop nog even met de zelfontspanner in de weer zijn geweest. Kerstmis 2024 ligt weer achter ons maar er zit dit jaar op de valreep nog iets feestelijks in het vat.

Met zonder ouders

De tafel was uiterst feestelijk en zorgvuldig gedekt. Een zusje en zwager hadden de andere zussen en zwagers uitgenodigd voor een kerstlunch bestaande uit kleine gerechten. Het was de eerste keer in ons leven dat we niet van tevoren overleg hadden wie er op welk moment bij onze ouders zou zijn. Toch waren die leuke ouders van ons in allerlei details aanwezig.

De kerststal was in opgeknapte vorm neergezet op een tafeltje uit het ouderlijk huis. Er werden sieraden van mijn moeder gedragen en er blonken opgepoetste zilveren fruitmesjes in een houder die we vroeger nooit en ook nu niet gebruikten. Mijn zusje had voortreffelijk gekookt en het aantal gangen van zeer verzorgde gerechtjes, liep met de koffie toe, op naar tien! Mijn zwager had een belangrijk aandeel in het aan en afvoeren van een en ander en zorgde voor de bijbehorende drankjes. Na afloop stelden we gezamenlijk vast dat we een geweldige middag hebben gehad met elkaar, met grote dank aan gastheer en gastvrouw. Een kerstlunch om nooit te vergeten!

De kunstenaar

Wat een geluk dat ik gisteren de kunstenaar bezig zag aan het mozaïek bij ons om de hoek. Ik heb een praatje met hem gemaakt maar dat viel nog niet mee. Niet dat hij niet gestoord wilde worden maar hij sprak alleen Portugees. Hij heet Diego Jezus en komt uit Brazilië. Dat ik het erg mooi en beautiful vind, begreep hij natuurlijk wel. We wisselden wat digitale gegevens uit zodat ik hem kan volgen via Instagram. Helaas gaat dit mozaïek niet de hele muur in beslag nemen maar ik ga er van uit dat er aan die bekladding ook nog wel wat gedaan wordt.

Diego heeft ook meegewerkt aan de keramieken stadsplattegrond van het Delft uit de Gouden Eeuw. In de Papenstraat is dit kunstwerk te zien dat geplaatst werd ten tijde van de pandemie. Het stadhuis, centraal in het kunstwerk, is pas later door de burgemeester bij de definitieve onthulling ingemetseld. Ik kan niet terugvinden dat ik het totaal al eens heb geplaatst. Een opdracht aan mezelf dus.

Echt gezellig wordt het niet

Desolate plekken zijn het, viaducten zijn maar lastig aantrekkelijk te maken. De geluidswal op de A13 op de bovenste foto is voorzien van kunst, of moet ik het speelse decoratie noemen? De pilaren eronder zijn in aflopende kleuren van rood naar groen beschilderd en van motieven voorzien. Pas bij nadere beschouwing zie ik dat ook een deel van het plafond mee geschilderd is. Dit viaduct ligt aan de Tweemolentjeskade op de grens van de stad naar de Delftse Hout. Vandaar ook het kleurverloop dat de kunstenares Sonja Kamp bedacht. Het licht dat op de pilaren schijnt komt van de koplampen van de auto waarin ik reed. Want echt gezellig en zonnig wordt het er natuurlijk nooit maar Sonja heeft mooi werk verricht.

Ouderwets

Een zondag zoals zovele. De vaste wandelgroep die het rondje een beetje inkortte vanwege hagelbui gecombineerd met harde wind. Gevolgd door een gezellig ontbijt met elkaar waarna ieder zijns weegs ging. Wat een ouderwetse uitdrukking is dat. Maar goed. Wij gingen aansluitend wat kerstboodschappen doen omdat Picnic pas op 25 december de eerste gelegenheid biedt voor bezorging. En ik ben ook nog zo ouderwets dat ik eerste Kerstdag niet iets met boodschappen van doen wil hebben. Straks maak ik nog een kerststuk voor op tafel en met de minimale versiering die ik dit jaar heb aangebracht, is daarmee onze kerstsfeer voldoende. Ondertussen geniet ik wel van huizen waar men er wat meer werk van heeft gemaakt.