Wat een fijn plaatje, reageerde onze dochter na het zien van deze foto. En geef haar eens ongelijk. Hier maait de wijnboer (oude naam maar weer voor even in ere hersteld) de bloemenweide terug naar een soort grasveld.

Zelf houd ik.me, zittend op een krukje, met het kleinere werk bezig. In deze vuurschaal zetten we meestal planten. Na het uitgraven van paardebloemen, bloeiend gras en klaver trof ik er twee viooltjes met groeipotentie aan. En kleine ooievaarsbek. Mag allemaal zijn best gaan doen. Dat doen wij tenslotte ook.

Wel even koffiepauze natuurlijk. Het ziet er uit als alle voorgaande jaren en zo voelt het ook. En wat altijd opvalt is de enorme rust. Alleen vogelgeluiden; we horen de koekoek, zagen twee hopjes over de grond scharrelen en zwaluwen hoog in de lucht. De rust wordt alleen verstoord door de grasmaaier die overuren maakt.

Natuurlijk werd de wijngaard zaterdag meteen aan een inspectie onderworpen. Geen vuiltje aan de lucht. Ja, wel wolken. Ook in onze kleine boomgaard zag alles er goed uit, de appelboom nog vol in de bloesem, een heerlijk gezicht..

Maandag ben ik maar weer op mijn vertrouwde kruk gaan zitten en knipte ik de uitgebloeide bloemen uit de Phlomis ( brandkuid). De nieuwe staan al de wachten om lengte te maken. Een echte succesplant hier.

En dan ons grasveld; een ware bloemenweide. Daar moet nodig gemaaid worden en nee hoor dat is niet zonde van al de leuke madeliefjes, want een nieuwe generatie staat er binnen drie dagen weer. De orchideeën staan in een vaasje, die doen er wat langer over om boven het maaiveld uit te steken.

Het centrale plein van de Veertig Martelaren ligt er strak bij. Een beetje sfeerloos. De balonnenman hangt verveeld onderuit op zijn stoeltje. Evengoed zie ik bij het oorlogsmonument in de verte een krans hangen die er vrijdag geplaatst moet zijn want Italië vierde toen zijn bevrijdingsdag.

Een ander plein, dat ik alleen maar passeerde, lag er ook een beetje stilletjes bij. De rust zal met het tijdstip te maken hebben, het was rond lunchtijd.

Op zoek naar wat meer sfeer zette ik, wachtend op een bankje, deze oude huizen op de foto. En waarop ik wachtte moge duidelijk zijn. Aan het eind van deze straat, terug naar de auto, zien we de kerk van de heilige Franciscus. Voorheen konden daar nog auto’s rijden. Nu ziet het er naar uit dat het is een voetgangersgebied blijft en dat zal als alles gereed is, heel prettig zijn. Zeker voor diverse evenementen die in mei gaan plaats vinden. En die wij mooi nog even mee kunnen pikken.

Toen na twee maanden uitstel duidelijk werd dat de verkoop definitief niet door kon gaan, waren we uiteraard hevig teleurgesteld. De aspirant kopers trouwens ook. Bij ons kwam al heel snel het idee op om dan toch weer naar Caldese terug te reizen. Deze plek, waar we meer dan twintig jaar onze ziel en zaligheid in stopten heeft, zolang wij de eigenaren zijn, ook onze zorg nodig. Strikt noodzakelijk was onze overkomst niet, maar de boel verwildert snel. Al is de sering gul dit jaar en geurt het binnen heerlijk zoetig.

Dus daar gaan we weer, naar buiten met de eeuwige strijd tegen het onkruid, het snoeien van het een en ander en ruimen, vooral veel ruimen. Het huis is ontdaan van alle persoonlijks want dat namen we al mee naar Delft. We hebben onze intrek genomen in een logeerkamer. Uit gemak maar ook om niet te veel meer te hechten. Het is fris in huis maar de elektrische deken bewijst de eerste dagen weer zijn dienst. De open haard gaat ’s avonds aan, internet, water, gas: alles doet het.

We ontbeten de eerste dag in een koffiebarretje. Niet reuze sfeervol maar wel heel smakelijk. Daar kochten we meteen maar twee gebakjes voor bij de thee. Het Nederlandse feestgevoel moest een beetje gevoed worden. Dat kan mooi zonder de herrie van de Delftse kermis op de Paardenmarkt. Wij doen het dit jaar weer even met het vrolijkstemmende getjilp van de vogels om ons heen.

Hè? Hoor ik jullie zeggen. Jullie hadden het huis toch verkocht? Ja en nee. Het is een apart verhaal. De kopers ondertekenden het voorlopig koopcontract en betaalden een deel van de aankoopsom. Daarna bleek toch dat de overige financiële verplichtingen niet konden worden nagekomen. Het huis is opnieuw in de verkoop, een volgende koper heeft zich al gemeld. Notarieel moet er nu van alles geregeld worden.

We besloten naar Italië af te reizen om daar de boel weer een beetje strak te trekken. Dat gaan we de komende weken doen en tot onze eigen verbazing hebben we daar zin in. Dit hadden we na de verhuizing eind oktober echt niet kunnen bedenken, we dachten hier nooit meer terug te komen. Van een saai leven is geen sprake en op deze manier is er altijd wel wat te bloggen.

Vandaag precies verschijnt via WordPress mijn vijfduizendste blog. Het is wat! Sinds ik rond het begin van deze maand stopte met doorplaatsen via Facebook zijn er iets minder lezers maar echt dramatisch minder is het niet geworden en dat doet me deugd.

In eerste instantie schreef ik voor een kleine kring van familie en vrienden. Daar begon ik mee toen we deeltijd in Italië gingen wonen. Dat was in 2003. Ik maakte toen nog gebruik van Weblog en stapte noodgedwongen in september 2011 over op WordPress.

Sinds jaar en dag schrijf ik dus een dagelijks blog dat een vast onderdeel is geworden van mijn leven. Er zal ongetwijfeld veel herhaling in onderwerp en woordkeus zijn. Maar zolang er lezers zijn, blog ik door want onderwerpen, al dan niet origineel, dienen zich zelf wel aan. Tot morgen dus voor nummer 5001!

Bij de Zuidpoortgarage in Delft heeft Hugo Kaagman enorm leuke muurschilderingen gemaakt. Ik kan er nooit zomaar aan voorbij lopen. De Nuna zonne-auto en molen de Roos staan naast elkaar afgebeeld. Mooi te zien hoe duurzame energie van alle tijden is.

Het standbeeld van Hugo de Groot en de Nieuwe Kerk op de Markt staan, of moet ik zeggen liggen, in het echt ook dicht bij elkaar. In 1583 werd de latere rechtsgeleerde Hugo de Groot in Delft geboren, hij is in 1645 in Duitsland overleden maar begraven in de Nieuwe Kerk. Deze laatste afbeelding is de moord op Willem van Oranje. Op het terrein bij de Campus van Delft bouwt men momenteel een pop- up theater waar in september ’25 een musical zal worden opgevoerd met de titel Willem van Oranje. Hoewel ik niet per se een musicalliefhebber ben, schat ik de kans dat ik er te zijner tijd naar toe ga, toch wel hoog in. De geschiedenis van Delft heeft mijn belangstelling, ook als die op een populaire manier toegediend wordt.

Er was weer eens een opruimdilemma te beslechten. De winterjassen hebben we voorlopig niet nodig. Dit korte jasje van Gerry Weber graaide ik eens voor tien euro mee van de markt in Gubbio. Minstens tien jaar geleden. Over de hardblauwe jas krijg ik veel complimenten, de kleur staat me goed. Die jas is vier jaar oud. De bruin geruite jas is een echte Mart Visser, prachtig gemaakt en comfortabel te dragen. Ik kocht hem ooit bij V&D! De laatste jas helemaal rechts is van mijn moeder geweest. Ik droeg hem pas een keer. Alle jassen zijn nu naar de kelderberging gebracht want geen enkele kringloopwinkel zit nu te wachten op winterspullen. Pas in het najaar keert mijn dilemma in alle hevigheid terug. Ik ben benieuwd of jullie makkelijke wegdoeners van kleding zijn en uit hoeveel jassen je dagelijks kunt kiezen. Want dit zijn nog niet eens al mijn jassen!

Vorig jaar waren Lucas en Eva geslaagd voor hun eindexamen en hadden daarvoor nog een cadeautje tegoed. Dat werd de theatervoorstelling Soldaat van Oranje die we gistermiddag bezochten, of beter gezegd ondergingen. Het verhaal is historisch maar ook universeel. Wie kan je vertrouwen als het er op aankomt en wat gebeurt er met mensen die onderdrukt en ongewenst zijn.

We kwamen behoorlijk onder de indruk de zaal weer uit en hadden nog veel na te praten. Onderstaande tegel kregen we eens van vrienden. Het verbasterde ‘morgen’ uitgesproken door de studenten in de musical, wordt bij ons thuis ook nogal eens gebezigd in plaats van ‘proost’. Maar ik hoop dat ‘morgen’ niet plaatsvindt wat in de jaren 40-45 gebeurde, al zijn er helaas veel parallellen te zien. Daarover napraten met onze kleinkinderen opende nieuwe inzichten en mooie gesprekken.

De kleindochters waren hier samen met hun ouders voor een Paasbrunch.De telefoons bleven opgeborgen en we zaten in alle rust smakelijk te eten en te praten. Pas op het moment dat ze weggingen, besloten we nog tot een snelle selfie. Vandaag op tweede Paasdag, zien we de twee andere kleinkinderen en mag opa met ze op de foto. Met hen gaan we vandaag, zonder hun ouders, naar het theater. Dat heeft een speciale reden waar ik morgen op terug hoop te komen.Voorlopig hebben we weer twee actuele foto’s van onszelf met ons nageslacht.