Wat we zeker gaan missen is het heerlijke eten in Italië. En ook de manier waarop de Italianen er mee omgaan. Er wordt aandacht en tijd aan besteed, gul gedeeld maar ook niet nodeloos ingewikkeld mee gedaan.

Ik zette de afgelopen week wat gerechten op de foto. Het was gedurende de drie dagen in Fano en we aten dus in restaurants. En hoewel het ook hier de afgelopen jaren duurder is geworden, is buitenshuis eten altijd nog stukken goedkoper dan in NL. Een nagrechtje kost meestal vijf euro.

De producten zijn vrijwel altijd lokaal en seizoensgebonden. Wel erg traditioneel, culinaire verrassingen komen we in het soort gemiddelde restaurants die wij meestal bezoeken, niet tegen. Maar smakelijk dat het is!

…is dat we de nieuwe eigenaren van Caldese niet zullen ontmoeten. Dit Duitse stel woont in Bulgarije en komt permanent in Caldese wonen. Het gekke is ook dat ze ons huis alleen maar kennen van foto’s en film en nog niet in het echt hebben gezien.

Het zijn praktische bezwaren die er voor zorgden dat zij het op deze manier geregeld hebben, een soort ‘Kopen zonder kijken’ dus. Dat maakt voor ons de overdracht wat ingewikkeld. We zijn de laatste dagen bezig geweest met het maken van kleine instructiefilmpjes. Denk aan het systeem met de watervoorziening, de elektriciteit, het zwembad en de wijngaard.

De makelaar vangt hen binnenkort op en de overdracht bij de notaris gaat per volmacht. Wij proberen zo goed mogelijk te bedenken wat voor de nieuwe eigenaren van belang is om te weten, er liggen diverse mappen en papieren overdrachten voor ze klaar en verder laten we het los. Maar we zijn eigenlijk wel stik nieuwsgierig hoe hun reactie zal zijn als ze het erf en hun nieuwe huis betreden. De contacten over en weer zijn goed, we gaan er vast nog over horen.

Het leek ons wel mooi om een laatste keer bij de heilige Ubaldo langs te gaan. De patroon heilige van Gubbio die in een glazen kist ligt in de naar hem genoemde basiliek boven op de Monte Ingino.

De man wordt hier nog enorm vereerd, er wordt tot hem gebeden en zijn zegen gevraagd bij tal van zaken. Wij zijn op dit punt niet gelovig maar wel altijd onder de indruk van de krachten die hij oproept bij de inwoners van Gubbio. Op korte termijn verlaten wij deze stad, naar we verwachten nu voor goed. Ubaldo waakt vanaf zijn hooggelegen plaats de volgende eeuwen ook nog over dit mooie gebied. En vast ook over de volgende bewoners van Caldese, die aan hun lange en intensieve reis naar hun nieuwe huis begonnen zijn.

Pesaro is de geboortestad van de componist Rossini. Maar daar hebben we ons deze keer niets van aangetrokken. Zijn geboortehuis bezochten we jaren geleden al eens en de standbeelden kennen we nu ook wel. We parkeerden in de Viale Dante Alighieri en kwamen voorbij de Viale Marconi. Die van de morseseinen. Aan beroemde Italianen dus geen gebrek.

De zon en de zee trokken ons meer aan dan het centrum. Echt voluit strandweer was het zeker niet, slechts een paar liefhebbers strekten zich uit op zonnebedjes. De pranzo gebruikten wij bij deze strandtent en we aten er de lekkerste mosselen ooit. Van 10 tot 22 augustus vindt het jaarlijkse Rossini operafestival plaats in Pesaro. Voor de liefhebbers.

Zoals altijd in de week voordat we hier gaan afsluiten, loopt de lijst met ‘dingetjes die gedaan moeten worden’ weer vol. We schrijven ze op en vinken weer af. Ja, ons minireisje zit er op en het gevoel een beetje achterover te kunnen leunen, is weer omgezet naar actie.

Bloeiende thym, de salvia tussen de rozen en het pflomisveld in bloei. Er is veel te genieten tussen de werkzaamheden door. Ik heb de rieten stoeltjes nog een keer bijgewerkt met de olijfgroene spuitbus en ik ga het duinpannetje van onkruid ontdoen. De wijnboer maait, ruimt, onderhandelt met gasleverancier en appt nog even met de verwarmingsmonteur. Er zijn zaken die pas op het laatste moment gedaan kunnen worden. We houden de moed erin maar soms moeten we dat wel hardop tegen onszelf zeggen als we het overzicht een beetje kwijt dreigen te raken. ‘Komt goed’ ligt dan ook in onze mond bestorven.

Het bed uit deze B&B heb ik al laten zien maar de Breakfast hebben jullie nog tegoed. Als we de trap naar het ontbijtvertrek afgaan, is dit het beeld. Familiewapen van de graaf die hier ooit woonde, is deels zichtbaar. Eenmaal beneden ziet het er zo uit.

Gastvrouw Roberta zette net wat vers geknipte rozen op de bijzettafel. Let ook even op de schitterende ingelegde tegelvloer en het met gebloemd aardewerk versierde buffet met citroenen uit eigen tuin.

Een kleine zithoek moet het de gasten makkelijk.maken als het buiten te fris is. Zelf zou ik.niet in een degelijk interieur willen wonen maar de aandacht aan alle details is aan mij wel besteed. Er is ruimte voor acht gasten, bovendien zijn er nog twee vakantiehuizen beschikbaar, elk voor vier personen.

Na het verwen ontbijt met een omelet, verse jus, cappu, brood, zoetigheden en havermout zijn we gisteren naar Pesaro gegaan, een kustplaats twintig kilometer noordwaarts. We deden niet veel anders dan de dag ervoor. Op één ding na.

Het badseizoen is nog niet begonnen, je kunt zelfs nog overal gratis parkeren. De parasols staan klaar maar zijn nog niet geopend en het is aangenaam levendig zonder hordes mensen. We begonnen met een korte wandeling over de boulevard en een kopje koffie op een terras. Een bruidspaar liet wat foto’s maken bij de haven.

Stukje lopen, af en toe weer even zitten. De zon staat aan een onbewolkte hemel, de wijnboer biedt me een arm en genieten kan zelfs op de vierkante meter. Kijk welke leuke huizen er in het oude vissersdeel van Fano staan.

En wat vinden jullie van ons onderkomen in deze minivakantie? Dat kan slechter, hè? We worden verwend met de heerlijkste ontbijtjes. De foto’s daarvan bewaar ik nog even voor later.

We zijn op zoek gegaan naar de zon en naar een paar dagen rust. Zo zijn we in Fano terecht gekomen, onze favoriete badplaats die we bereikten via een rit van ongeveer negentig kilometer dwars door de Apennijnen. Daar zitten we nu in een beeldschone B&B waar ik gisteren, toen het weer nog sombertjes was, alvast wat foto’s van onze kamer en badkamer maakte.

Ik word enorm blij van dit soort oude villa’s die nog in de oorspronkelijke stijl zijn ingericht. Met zikamers en eetkamers vol met familiefoto’s en snuisterijen. En met een vriendelijke gastvrouw. Ons avondeten bestond uit een enorme pizza die we in een nabij gelegen restaurant bestelden en waar een gezelschap van minstens zestig personen een feestje vierde. Tussen de gangen door werd er gedanst. Niet door ons, trouwens. Wij zochten de rust van Villa Monacelli weer op waar vandaag de zon uitbundig schijnt.

Het blijft een prachtig gezicht als we de berg afrijden en de bermen aan een nadere inspectie onderwerpen. Het is wel lastig om er foto’s te maken want smalle weg, soms ook andere auto’s en toevallig nu ook nog harde wind.

Ik wist nog een veldje met klaprozen waar ik mijn persoonlijk chauffeur vroeg om te stoppen. Er snel langs rijden geeft een fraaier beeld dan een foto toont. Zo gaat het met veldboeketten eigenlijk altijd. Beter ook kun je er buiten van genieten in plaats van thuis in een vaas. Dan valt het spul al gauw uit, dwarrelen bloemen sneller naar beneden dan gewenst en is het effect vaak matig.

En deze allerlaatste foto haalt mijn eigen principes weer behoorlijk onderuit.

We hebben met elkaar proberen na te gaan hoe vaak ze al bij ons in Caldese geweest zijn. Het was gisteren minstens de zevende keer. Toen we elkaar kort geleden in NL op een feestje ontmoetten, was de afspraak snel gemaakt om, als we dan toch op het zelfde moment in Italië zijn, met elkaar te gaan eten.

Ze hebben zelfs in de buitengebieden van Gubbio een favoriet truffelrestaurant. Helaas is dat op woensdag niet geopend en weken we uit naar La Contessa, zo’n typisch Italiaans familierestaurant waar in hoog tempo enorme porties prima gerechten geserveerd worden.

Met hun camper trekken zij verder met als zuidelijkste eindbestemming Rome. We wensen hen nog een fijne vakantie en melden mijn neef nog graag even dat het luidruchtige technische probleem in een van de toiletten, dankzij hem is opgelost.