Een zeshoekig doosje inspireerde onze jongste kleindochter tot het maken van dit cadeautje. Er waren nog twee kleine snackrepen bij geplakt. Het was ‘gewoon’ een cadeautje van haar aan ons toen we definitief terugkeerden uit Caldese maar het voelde als de eerste met liefde gemaakte surprise van het jaar.

In dit tasje links boven op de foto zitten sinterklaasgedichten, door mijn moeder zorgvuldig bewaard vanaf de tachtiger jaren. Vaak door haar voorzien van de naam van de maker, die ze uiteindelijk altijd wel raadde. Tussen de bedrijven door lees ik er telkens een paar. Dat is mijn nostalgische klusje waar ik het gisteren over had. Wat een enorm héérlijk klusje bovendien. Dit pakket gaat door naar een andere zus en we zullen het zeker bewaren. Onze Sinterklaastraditie kan niet beter aangetoond worden dan met deze stapel papier.

Ik heb, buiten onze familie om, nog niemand gesproken die ook surprises en gedichten maakt dit jaar. ‘Wij vieren Kerst met cadeautjes’ is het meest genoemde argument. Ik weet dat er onder mijn blogvrienden ook echte Sinterklaasfans zijn die net als wij aan de knutsel en het rijmen gaan. Voor hen is deze ode, zet hem op mensen, laten we dit feest behouden. En de Sinterklaasmijders zullen tot vervelens toe dit soort berichten van mijn privé Sinterklaas- fanclub tegenkomen. Nog drie gedichten en één surprise te gaan. Ik ga maar snel aan de slag.