Tagarchief: familiereünie

Pluisje

Posted on by
6

Wilgen en populieren zijn de verspreiders van deze witte wolkjes. Ze zorgen voor fraaie versiering langs hekken en stoepranden. Hooikoortaanvallen schijnen ze niet te veroorzaken want dat gebeurt meer door rond dwarrelende pollen.

We vullen onze dagen met allerlei gezelligs. Vrienden komen eten en dat doen we met een picknick in onze binnentuin. Bij buren zitten we op een schaduwrijk balkon aan de koffie. We hebben een neven-en nichtenreünie waarbij we de tuin en leuke terras van gastvrouw ontvluchten en we tenslotte allemaal binnen zitten in de koele huiskamer om de familieverhalen en herinneringen te delen.

De avonden zijn lang en licht, de zon gaat vandaag pas om 22.01 uur onder. In het ziekenhuis waar ik werkte, vierden we op 13 juni het Antoniusfeest, de naamdag van de heilige waarna het ziekenhuis vernoemd was. Het was dan áltijd mooi weer, er was een tuinfeest voor het personeel en voor patiënten waren er verse aardbeien met slagroom. Of die traditie nog in stand wordt gehouden, ik heb geen idee. Maar de herinneringen zijn mooi.

Slotakkoord

Posted on by
9

Bij een kop koffie en een tosti kwam gisteren in Delft een einde aan de supergezellige reünieweek. De familie blijft nog wel even in NL maar ieder gaat zijn eigen gang. Toen wij weer op huis aan liepen, hoorden we de klanken van een brass band.

Op het Doelenplein zat deze Engelse club onder de platanen heerlijke evergreens te spelen. De drumster had oma-achtige allure en ook de andere leden vielen meer in de categorie stok dan piep. Het was een mooi einde voor twee gedenkwaardige weken waarin we omringd waren met onze familie. En of je nou oud of jong bent, er zit altijd muziek in het leven. Soms zit het verborgen in een klein hoekje, wij hadden het geluk van een luid en duidelijk feestgevoel waarvoor we enorm dankbaar zijn.

Kijkcijfers

Posted on by
6

“Wat zitten jullie hier gezellig”, zei een passerend echtpaar. “Zal ik even een foto maken?” En voor je het weet is er een leuk gesprek en vertellen wij hoe bijzonder het is dat we met z’n zessen bij elkaar zijn. En we horen dat het echtpaar een zoon in Mexico heeft wonen en dat zij dus helemaal snappen hoe wij genieten van een week gezamenlijke vakantie.

De officiële foto van broers en zus werd in het Staelduinse bos gemaakt. En ja, ook van de echtgenoten wordt een statieportret gemaakt. Dat onze zwager precies met zijn hoofd voor een rode metalen cirkel zit, maakt hem tot het middelpunt waar hij, bescheiden als hij is, meestal niet verkeerd.

En nou moet ik maar weer eens ophouden met al die persoonlijke foto’s. Al merk ik wel dat het mijn ‘kijkcijfers’ ten goede komt.

Drie op een rij

Posted on by
10

In wat vroeger het café van hun opa was, aan de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam, werd gistermiddag een neven-en nichten reünie georganiseerd. Toevallig zaten de twee broers en hun zus op een rijtje en kon ik het niet laten ze op de kiek te zetten. Het was natuurlijk een goed gekozen moment om met die hele Rotterdamse familie bij elkaar te komen nu de buitenlanders in het land zijn. Het werd een super gezellige middag met verhalen over vroeger en nu. En omdat ik al vijftig jaar meedraai in deze warme familie voelde ik me echt niet van de koude kant.

Kleine reünie

Posted on by
7

We hadden een hele goede reden om vandaag naar Friesland te rijden. Daar logeerden zwager en schoonzus uit Colombia bij ons nichtje en haar man. Vanwege de geboorte van een kleindochter waren ze een maand in NL en morgen vertrekken ze al weer. Natuurlijk wilden we elkaar graag ontmoeten want de familie reünie die in Cuba had zullen plaats vinden was vanwege Covid niet doorgegaan en we zagen elkaar voor het laatst in 2017. Hoewel we elkaar samen met de familie uit Australië wekelijks beeldbellen, gaat er toch niets boven het echte menselijke contact. Kijk hoe leuk de broertjes het vinden weer eens naast elkaar te zitten.

We kregen een rondleiding over het terrein van onze nicht, die samen met haar man honden opleidt en (internationale) wedstrijden organiseert in hondenfrisbee. Kijk maar eens op deze site, als je daar meer over wil weten. Een heel leuk bedrijf in een hondenwereld die wij eigenlijk niet kennen. Enfin, uitgepraat waren we natuurlijk nog niet maar er bestaan voorzichtige plannen voor een uitgebreidere reünie in 2022 en tot het zover is, bellen we elkaar elke week weer.

Waarom schrijft een mens?

Posted on by
24

Beter nog: waarom schrijft dit mens? Ik begon het me af te vragen na de laatste reactie op mijn blog van gisteren. Bijzonder is ook dat de één het inspirerend noemt als ik begin op te ruimen en een ander me van barbarij beticht en me naar het Meertensinstituut verwijst. Ik begon gisteren met voorlezen van een reis door Zuid Afrika in 1997. Als we aan die reis terugdenken komen bepaalde beelden bovendrijven. Het was leuk deze terug te lezen. Er waren ook beschrijvingen die ons niet veel meer zeiden en geen duidelijke herinnering meer opriepen. Conclusie: wat we in ons hart en geheugen meedragen van die reis hoeven we niet van papier te lezen. Ik schreef tijdens zo’n reis toch ook vooral om de vele indrukken te ordenen en later bij de foto’s de juiste volgorde te kunnen nalezen.

Onze familiereizen naar Australië zijn ingebonden en de weerslag ervan ligt hier rechts onder. Sinds ik digitale foto’s in albums verwerk, vaak van onze familiereünie ergens ter wereld, verwerk ik het reisverslag ervan en dat plak ik achterin het album. Misschien vinden kinderen en kleinkinderen dat ooit nog eens aardig om te lezen. Het dagboekschriftje van de familiereünie in Thailand 2014 links op de foto ligt samen met de reisbescheiden klaar om nog verwerkt te worden! Dat ga ik alsnog doen, net zoals een album maken van onze familiebijeenkomst in Nederland, drie jaar geleden! Maar aantekeningen van losse vakanties die alleen voor ons zelf aardige herinneringen oproepen, gaan na lezing echt weg. Waarom zou ik alles bewaren? In kratten laten verstoffen en het onze kinderen later weg laten gooien? Die kennen onze verhalen wel en hebben aan onze inboedel al werk genoeg. Over dertig jaar.

Achteruitkijkspiegel

Posted on by
16

Als we een beetje achteruitkijken moeten we vast stellen dat dit een jaar was van ‘we hadden eigenlijk’. De reis naar Cuba, ging in maart niet door en ook de alternatieve datum in december is definitief van de baan. We zullen dit jaar onze familie uit Australië en Colombia helaas niet weerzien. De grote familie Pinksterpicknick ging in voor- en najaar niet door. En voor vandaag stond onze jaarlijkse kleinkinderdag op de agenda. Het uitdenken van een uitje, de cadeautjes; het was allemaal geregeld. Maar ja. Twee kleinkinderen zitten op de middelbare school en dat zijn nogal Corona-haarden momenteel. De jongste twee zouden weinig risico voor ons opleveren maar we zoeken de randjes van wat mag en kan, toch liever niet op. Gelukkig hadden al die verstandige kleinkinderen er begrip voor en vandaag brachten we wel de cadeautjes langs. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wanneer zien we elkaar weer in groter familieverband?

Amsterdam-Havanna

Posted on by
14
drie jaar geleden was de reünie in Nederland

Het is weer tijd voor onze familie-reunie. Broer van de wijnboer uit Colombia en zijn zus uit Australie, hun partners en wij ontmoeten elkaar om de drie jaar op één van de continenten. Al meer dan een jaar geleden werden de plannen concreet voor een ontmoeting in Cuba want zo’n reis kent een lange voorbereiding. Vandaag zouden we op het vliegtuig stappen. Maar ja. Dagen lang hing de wijnboer met de KLM aan de lijn. Broer Hans idem dito met de touroperator in Cuba, de familie in Australië met hún reisbureau. De tickets zijn omgeboekt want geld terug krijgen hoort namelijk even niet tot de opties. Op 2 december vertrekken we. Of niet.