Knus

Laten we naar de schaatsbaan bij Knus gaan, zeiden we gisteren tegen elkaar. Niet om zelf te gaan schaatsen maar om een korte wandeling in de Delftse Hout te maken en daarbij een doel te hebben. Je wilt op dit soort dagen toch in beweging komen voor je weer aan tafel gaat in ander goed gezelschap.

Helaas was Knus gesloten en geen schaatser te zien. Nou ja, wij hadden onze frisse neus weer gehaald en togen naar Zwijndrecht. Daar was het pas echt knus en voor de tweede keer met Kerst waren wij te gast. Dochter, schoonzoon en kleindochters hadden gezamenlijk heel lekker gekookt. Ik had twee heel luxe en relaxte dagen zonder zelf achter de potten en pannen te hoeven staan. Terwij ik met liefde een maaltijd bereid en dat zaterdag voor vrienden ga doen. Maar na alle verhuisdrukte vond ik het prima zo. En zie hoe gezellig we met elkaar na afloop nog even met de zelfontspanner in de weer zijn geweest. Kerstmis 2024 ligt weer achter ons maar er zit dit jaar op de valreep nog iets feestelijks in het vat.

Warm, nat en winderig

Dit is de warmste Kerstmis sinds weet ik veel, misschien ook wel de natste. Het is niet zo belangrijk maar wel dat we vanmorgen ineens de blauwe lucht weer zagen. We wisten niet hoe snel we naar buiten moesten om daar van te profiteren. De roze geraniums in de bloembakken boven de deuren, zijn nog steeds niet kapot gevroren.

Kijk nou toch hoe blauw die lucht is, we bleven elkaar er op wijzen. Bij de woonboten aan de Kantoorgracht staat een fiets als plantenbak decoratief te wezen. En bij een bankje een stuk verderop bloeien hyacinten en werpt de schaduw een prachtig motief op de bloempot. We zijn inmiddels een uurtje verder en de lucht ziet weer grijs. Wat zijn we blij dat we op tijd de benen hebben gestrekt.

Meer wordt het niet

Het huis was nog niet in kerstsfeer. Maar vanaf vandaag dan eindelijk wel. Nou doe ik dat de laatste jaren steeds minder uitbundig maar een klein beetje versieren is toch wel leuk. De kerstkrans kocht ik kant en klaar bij de bloemist en ligt in het midden van de eettafel. In de opening zet ik nog een kandelaar.

Ik vulde wat stolpen met zilverkleurige ballen en één Delfts Blauwe, een paar kaarsen in de vorm van engelen erbij en klaar was ook dit hoekje. De alternatieve kerstboom van een paar takken in een vaas met wat zilveren ballen en twee vogeltjes maken het af. Kerstiger wordt het hier niet, hooguit hier en daar een extra waxinelichtje.

Eindejaars post

De decemberzegels zijn dit jaar door de in Noorwegen wonende Nederlandse illustrator Linde Faas getekend. Mens en dier genieten samen van nieuwe herinneringen maken en van het geluk dat in kleine dingen zit, staat er als toelichting achter op de zegels. Een mooie gedachte die ik volledig wil onderschrijven. En als je kerstpost opent, bewonder dan ook even de zegel op de envelop.

Tot en met 6 januari 2024 kunnen deze zegels worden gebruikt, zelfs die van vorig jaar, mocht je daar nog wat van over hebben. En dan ga ik nu als de wiedeweerga kaarten schrijven en zegels plakken.

Op naar Pasen. Toch?

Werkelijk alles wijst nu richting lente. Terwijl we ons traditionele bruggenloopje maar weer eens wandelen, spring ik telkens plantsoentjes in om de lentebodes vast te leggen.

Tot ik langs dit huis loop en me toch even moet verbijten. Ik weet dat er mensen zijn die het liefst het hele jaar door Kerstmis vieren en versieren. Maar dit gaat me echt te ver. Denk niet dat ik de boel zit te vernachelen, de onderste foto heb ik gisteren genomen. Als het er met Pasen nog staat, ga ik aanbellen.

Geïnspireerd

Een vriendin appte me deze foto door. Ze bezocht in Gouda de tentoonstelling Hoge Luchten waar dit schilderij van Cornelis Springer hangt en de Zuiderhaven in Enkhuizen verbeeldt. Ik zocht even of ik vanuit hetzelfde standpunt wellicht ook een foto had gemaakt en dat zou zomaar kunnen. Overigens had blogvriendin Bertie ook over deze tentoonstelling geschreven die toen nog te zien was in Hoorn.

Breide vriendinnen vonden de tentoonstelling heel erg de moeite waard, dus wie weet komt er nog van, al staat een bezoek aan het Mauritshuis momenteel nog hoger op mijn wensenlijstje. Van een kleine kerstfair in de Delftse Hout nam ik onlangs deze twee bollen vaasjes mee. Met kerst vulde ik ze met rode takjes, nu werd het tijd voor wat anders. Op het moment dat ik thuiskwam met twee hyacinten zag ik op de insta-pagina van blogvriendin Judy twee exact de zelfde vaasjes staan. Soms grijpen ervaringen zo grappig in elkaar dat ik er gerust een blogje aan kan wijden.

Voor alle lezers

Het is vandaag de kortste dag. De winter begint maar de dagen zullen langzaam weer langer worden. Goed moment om alle trouwe lezers mooie dagen toe te wensen. Waar jullie je ter wereld ook bevinden, kerst en oud en nieuw staan weer voor de deur en gaan vast niet ongemerkt voorbij. Maak er iets moois en liefdevols van. Doe rustig aan of vier het uitbundig, doe wat je hart je ingeeft.

Vrede en alle goeds voor 2023 dat wens ik iedereen toe.

Kleine stapjes

Heel Nederland zal vol staan met dit soort huisjes die de postcodeloterij dit jaar weggaf. De ster kreeg ik onlangs bij een vriendinnenlunch als een beginnetje voor de kerstsfeer.

Gisteravond kreeg ik deze leuke glitterbol van buren en de kerstroos brachten vrienden mee die hier kwamen eten. En zo daalt langzamerhand en in kleine stappen de kerstsfeer in. Ik ben zeker niet iemand die het huis over de top versiert maar tijdens deze korte en donkere dagen maken we het wel graag gezellig.

De wijnboer nam een bos Amaryllis mee en vanmorgen werd de grote kerstboom voor onze centrale hal geleverd. Die gaan we met buren zondag optuigen en daarna hoop ik bij mijn moeder de kerststal neer te zetten. Volgende week ga ik op jacht naar een heel klein boompje. Kalm richting de kerst, daar ben ik een voorstander van en dat lukt dit jaar uitstekend met al die goed gekozen presentjes.

Sfeer in de stad (1)

Als we de berg zijn afgereden, is het nog maar twee kilometer naar de stad. En wij, beiden opgegroeid in een grote stad, beschouwen dat als een groot voordeel. Als we reuring willen, is het dichtbij te vinden. Omdat het gisteren weer zo warm was, stelden we ons bezoekje aan Gubbio uit tot in de avond. De zon zette veel gebouwen in een gouden gloed. Overal kuierden mensen, de temperatuur werd aangenamer.

Onderstaand plein kennen we in veel gedaanten. Met paasvuren en de bijbehorende processie. Met zingende mensen tijdens de Festa dei Ceri en nu in de zomer is het één groot terras. Ik zou dit plein best nog wel eens in Kerstsfeer mee willen maken. Al is die kans klein en moet ik daar nu nog éven niet aan denken.

NB Dit is het tweede bericht vandaag. Het eerdere was nog van gisteren.

Minimalisme

De wijnboer mag vier weken lang niet tillen en ik kan het niet. Dus kwam er een mini kerstboompje in huis. Van een vriendin kreeg ik het hyacintje dat precies op kerstmis openging. Ik legde een paar rode ballen en een kersthuisje onder een stolp, zette een paar waxinelichtjes in rode glaasjes en zie daar, ons huis in kerstsfeer.

Het boompje kostte net geen drie euro (ik kocht er twee!) dus behalve minimalistisch is het ook een voordelige kerst. De boompjes hebben kluiten en vinden vast nog wel een plaatsje in een achtertuin bij deze of gene. Tjonge jonge, wat een milieu bewuste kerstperiode beleven we hier. Vanavond eten we gezellig met zoon en zijn vriendin en ik zie op de foto dat de wijnglazen nog niet op tafel staan. Ik weet wat me te doen staat.