In plaats van Netflix

Toen we niet meer mee konden liften op het account van onze dochter en schoonzoon en we bovendien voor een half jaar naar Italië vertrokken, zegden we het abonnement van Netflix op. Maar nu de avonden lang zijn, is de behoefte aan een mooie of goede serie op tv wel weer aanwezig. Via de NPO keken we twee series terug. De eerste was ‘Krabbe zoekt Matisse’. Een smeuïge manier van een cursus kunstgeschiedenis door Jeroen enthousiast gepresenteerd, op locaties uit het leven van de schilder en goed gedocumenteerd. Wij hebben er van geleerd en genoten.

De tweede serie die we recent volgden was ‘Oranje van Boven, de keukens van de koning’. Hierin liep Yvette van Boven, van wie ik sowieso fan ben, stage bij de Dienst Koninklijk huis. Heel interessant om te zien wat er voor een organisatie nodig is om de circa tweehonderd grote en kleine evenementen aan het hof te realiseren. Yvette is net als Jeroen enthousiast en gedreven. Je krijgt als kijker een goed idee van wat er achter de schermen gebeuren moet en er wordt in elke uitzending ook een koninklijke recept gedeeld.

De vraag dient zich aan wat we hierna eens gaan volgen. Zag dat er Nederlands drama is, genaamd Woeste Gronden. Iemand die dat volgt en kan aanbevelen? Tips zijn welkom.

Keramieken kaart Delft (vervolg)

Op de hoek van de Voldersgracht met de Papenstraat wijzen mozaïek tegels de weg naar de grote driedimensionale stadsplattegrond van het Delft uit Gouden Eeuw.

De straat is smal dus het valt nog niet mee om het kunstwerk van vier bij vijf meter in zijn geheel.op de foto te zetten. Het stadhuis, dat pas later is ingemetseld door burgemeester Marja van Bijsterveld, is hieronder goed te zien.

Ook op de straat vlak voor het kunstwerk liggen mozaïeken. Het project is zeker ook bedoeld voor toeristen en we zien er vaak mensen poseren. Alles kwam tot stand in 2020 waardoor de onthulling vanwege de lockdown werd uitgesteld. Aan de zijkant zijn toen nog hartjes geplaatst die de Delftse slachtoffers van de pandemie symboliseren. Dat maakt het geheel nog indrukwekkender naar mijn idee.

Lekker lezen

Hoewel ik tien dagen geleden nog meldde dat ik niet aan het lezen van boeken toekom, las ik nu twee boeken in drie dagen uit. Het eerste boek leende ik van mijn schoonzoon. De schrijver is een collega van hem die zijn biografie schreef over een ongelooflijke jeugd vol armoede en ellende. Het leest snel weg, je valt van de ene verbazing in de andere en je krijgt respect voor iemand die desondanks zijn leven zo goed op de rails kreeg. Dat de man uiteindelijk leraar Nederlands werd is eerlijk gezegd niet aan de schrijfstijl te merken maar mijn bewondering voor zijn doorzettingsvermogen is groot.

Het tweede boek is een verlaat verjaardagscadeautje dat een zus me vrijdag gaf. Hoewel ik van plan was elke avond voor het slapen er één verhaal uit te lezen, raakte ik zo geboeid dat ik niet kon stoppen. Na elk verhaal dacht ik: dit is de mooiste om dat vervolgens na een nieuw verhaal wéér te denken. Sacha Bronwasser is schrijver (van het ongekende succesboek Luister) maar ook spreker, kunsthistoricus en curator. Elk verhaal is ontleend aan een bestaand kunstwerk waarbij haar fantasie en verbeeldingskracht fenomenaal tot uiting komt. Wie van Luister heeft genoten, van lezen houdt én van kunst, die mag dit boek niet missen, vind ik.

Genoeg om blij van te worden

Hoewel de kerstdagen achter ons liggen, wil ik toch nog de kerstboom in onze gezamenlijke hal laten zien. We waren er ditmaal niet bij toen ie opgetuigd werd maar we gaan vast helpen bij het weer opruimen. Voorlopig genieten we nog van elke keer als we de boom passeren. De kerstboom op de Markt voor het stadhuis heb ik nog niet gezien en op de een of andere manier vind ik dat wel een gemis dat nog goedgemaakt moet worden.

Gelukkig kan ik nog wel de geopende kerststal op het Doelenplein laten zien. De grote schemerlamp (klik) en de kreet Wees Blij (klik) op de achtergrond zijn twee kunstprojecten die het plein het hele jaar door verfraaien. Ja hoor, ik ben blij. Blij met heel veel in mijn leven en zeker ook met mijn woonomgeving.

Spoken

We hadden, alweer, een leuke middag. Samen met vrienden die in het Westland wonen, bezochten we gisteren drie locaties van de Kunst en Atelierroute. Heel veel kunstenaars hebben zich aangesloten en we kwamen overal mensen tegen die met de route in de hand, van de ene expositie naar de andere fietsten.

Een zus van me, Trees Wempe, is ook één van de exposanten. We begonnen dan ook bij haar. Maar hoe gaat het vervolgens: je kijkt, je praat, je komt bekenden en familie tegen en vergeet foto’s te maken. Pas bij de derde en laatste plek, bedacht ik ook wat kiekjes te nemen maar dan van de tuin waarvan ik erg onder de indruk was. Een bloeiende witte regen (wisteria), een heerlijk plekje in een kas en nog een tafel vol viooltjes.

Waarom dan toch deze kunstroute hier vermelden? Omdat vandaag tussen 11.00 en 17.00 uur dit evenement ook nog te bezoeken is. Dus voor wie in de buurt woont zou ik zeggen: gáán. Wij zagen op alle drie de plekken die we bezochten wel iets dat we zo thuis zouden willen hebben. Maar ja. We hebben genoeg. Toch is er één schilderij dat nog door mijn hoofd spookt. Daar doe ik verder niets mee en wacht totdat het uitgespookt is.

Niets blijft, alles verandert

Uit onze eigen minibieb haal ik vaak boeken. Soms ligt er ineens iets verrassends, zoals een boekje dat is samengesteld uit ansichtkaarten. In 2005 was hier in Delft een kunstproject waarin kunstenaars en bewoners in zeven wijken samen aan de slag gingen. Zestig vrouwen van verschillende culturele achtergrond maakten samen twintig kostuums, gebaseerd op klederdrachten uit verschillende werelddelen.

Onder begeleiding van Guda Koster werd van gebruikte kleding, restanten lapjes, bandjes en garens de kleding gemaakt. Drie vrouwen van Turkse, Noord -en Zuid Irakese afkomst besloten samen een Volendams kostuum te maken omdat zij zich inmiddels ook Nederlands voelen. Het hele project werd uitgevoerd onder het motto: niets blijft, alles verandert. Nou, dan kan ik achttien jaar na dato toch mooi vaststellen dat aan de historische omgeving waarin de dames poseren, weinig is veranderd. Behalve de molen op de eerste foto want die is een stukje verplaatst.

Mijn moeder en de kunsten

Een zus had bloesemtakken voor mijn moeder meegenomen, een vleugje voorschot op de lente. Dat kan mijn moeder zeer waarderen. Twee maal per week ga ik naar haar toe en altijd voeren we mooie gesprekken. Veel over vroeger maar de actualiteit boeit haar nog steeds al is ze wel eens teleurgesteld over de hoeveelheid naar nieuws in de krant.

In de gang bij haar appartement hangen weer nieuwe werken. Ik zal binnenkort toch eens vragen wat ze er van vindt maar ik denk niet dat het haar stijl is. Een telefoon die van een brug afvalt en een knappe foto waarin ik nog geen symboliek heb kunnen ontdekken.

Het feit dat er een wisselende expositie is, is lovenswaardig. Het klassieke schilderij in haar kamer heeft in deze reeks mijn voorkeur.

Je kan de pot op

En als je dan boven op De Pot staat, dan zie je dit. Een prachtige daktuin met uitzicht op Rotterdam. De Pot, zo heet in de volksmond het Depot, herbergt meer dan 150.000 museumstukken, er zijn restauratiewerkplaatsen en zelfs in de glazen lift passeer je kunstwerken.

Het gebouw is op zichzelf een waar kunstwerk en je komt er echt letterlijk ogen tekort. Alles spiegelt of is van doorzichtig glas. Op 5 november was het een jaar open en is nu al een waar succes. Wij hadden vorig jaar december tickets besteld maar vanwege de lockdown waren die al snel niet bruikbaar. Gisteren zijn we in de herkansing geweest en als museumkaart-houder kan je er gratis in. Het is nadrukkelijk geen museum en veel kunst wordt in klimaatruimten bewaard. Maar met een – ook al gratis – rondleiding kregen we voorzien van deskundige uitleg, toch wat te zien van wat er in de opslag staat.

We waren hevig onder de indruk en wie een dagje Rotterdam doet, raad ik aan dit Depot niet over te slaan. Ook al doet de beetje flauwe titel van dit blog anders vermoeden.

Onze favorieten

Het mooiste kunstwerk op de papier Biënale in Rijswijk vond ik dit werk van Anita Groener. Via papier, garen en beschilderde takjes die in een cirkelvorm op een muur waren bevestigd, toont ze de kwetsbaarheid van de mensheid. Meer dan honderd miljoen mensen zijn op de vlucht, is recent bekend gemaakt. Een record aantal dat is gedwongen huis en haard te verlaten, vaak met achterlating van familie, geliefden en vrienden. Al sinds het begin van de mensheid trekt men over de wereld, soms uit eigen keuze vaak ingegeven door honger, onveiligheid en oorlog. Door het gebruik van zwart papier wordt iedereen gelijk en kan je je vereenzelvigen met mensen die met volle bepakking naar het onbekende onderweg zijn. Aldus de bijbehorende verklaring van dit kunstwerk. Ik vind het vaak zo beschamend hoe er gedacht wordt over vluchtelingen en over de koehandel met hen gedreven, daarom maakte dit werk zo’n grote indruk op me.

Heel iets anders is het favoriete kunstwerk van de wijnboer. Liz Valenti maakt ruimtelijke papiercollages, vaak van weggegooid of industrieel afval en zij ziet het telen van groenten en fruit als een krachtige reactie op eerdere negativiteit. Zij is op zoek naar licht en naar de natuur. Ik vind deze kleurrijke keuze van de wijnboer dan ook een hele goede.

Kunst met natuur

Gisteren was er een kleinzoon met twee kinderen bij mijn moeder op de koffie. Ze hadden deze zelf geknutselde kadootjes meegenomen voor hun overgrootmoeder. Lief hè? Mijn moeder had gisteravond, toen ze wilde gaan slapen nog even in haarzelf alle namen van haar kleinkinderen de revue laten passeren maar kon op één naam niet komen. Dat kon ze van zichzelf niet uitstaan, vertelde ze me vanmorgen. Ze was bijna op het punt haar bed weer uit te gaan om het op te zoeken. Maar ineens wist ze het weer en kon ik lekker gaan slapen, zei ze erbij. Mooi dat ze nog zo pittig is en zich traint in het onthouden.

Na het bezoek aan mijn moeder ging ik vanmiddag nog even bij een zusje langs, gewoon om elkaar weer even te zien en bij te praten. Het uitzicht vanuit haar kamer wordt ingekaderd door het raamkozijn en vormt op die manier een prachtig schilderij. De natuur als kunst.