
‘Laten we zorgen om er vroeg te zijn dan is het lekker rustig en zijn we zo weer weg’ hadden we tegen elkaar gezegd en precies zo ging het ook vanmorgen. We hebben beiden een nieuwe bril nodig, hadden gehoord over een opticien met aanvaardbare prijzen en goede service, dus daar stonden we rond elf uur. Het meisje achter de balie kwam niet van haar krukje af en ‘nee, de opticien die de oogmetingen doet, is er pas morgen weer’. We mochten rustig rondkijken en alvast monturen passen. In mijn maat, ik heb een small-model nodig, was de keuze niet heel erg groot. Lang verhaal kort, we gaan op zoek naar een andere brillenwinkel want ook de wijnboer was niet erg enthousiast.

We keken wel in verwondering rond. De metamorfose van winkelcentrum Leidsenhage naar the Mall of The Netherlands is verbazingwekkend. Van halfslachtig overdekte betonnen puien naar een luxe en aangenaam ogende concentratie van mooie winkels is wel de moeite waard gebleken. De laatste jaren waarin verbouwd werd, waren een kwelling als je er moest zijn en nu mijn moeder er niet meer tegenover woont en het helemaal af is, kom ik er nooit meer.

Voor wie dol is op shoppen, zoals tegenwoordig winkelen heet, is het de hemel op aarde. Ik hoor er niet meer toe. De tijd dat ik voor mijn lol winkel in, winkel uit ging en uiteindelijk niets kocht, ligt echt heel ver achter me. De buurtwinkels in Delft en Gubbio voldoen voor ons helemaal. Grootschalig vermaak in bowlingbanen, megabioscopen of eetpleinen die er ook allemaal onderdak vinden, zijn ook niet aan ons besteed. Kortom: we vallen niet meer in de doelgroep, een rustig idee.
















