Grootschaligheid

‘Laten we zorgen om er vroeg te zijn dan is het lekker rustig en zijn we zo weer weg’ hadden we tegen elkaar gezegd en precies zo ging het ook vanmorgen. We hebben beiden een nieuwe bril nodig, hadden gehoord over een opticien met aanvaardbare prijzen en goede service, dus daar stonden we rond elf uur. Het meisje achter de balie kwam niet van haar krukje af en ‘nee, de opticien die de oogmetingen doet, is er pas morgen weer’. We mochten rustig rondkijken en alvast monturen passen. In mijn maat, ik heb een small-model nodig, was de keuze niet heel erg groot. Lang verhaal kort, we gaan op zoek naar een andere brillenwinkel want ook de wijnboer was niet erg enthousiast.

We keken wel in verwondering rond. De metamorfose van winkelcentrum Leidsenhage naar the Mall of The Netherlands is verbazingwekkend. Van halfslachtig overdekte betonnen puien naar een luxe en aangenaam ogende concentratie van mooie winkels is wel de moeite waard gebleken. De laatste jaren waarin verbouwd werd, waren een kwelling als je er moest zijn en nu mijn moeder er niet meer tegenover woont en het helemaal af is, kom ik er nooit meer.

Voor wie dol is op shoppen, zoals tegenwoordig winkelen heet, is het de hemel op aarde. Ik hoor er niet meer toe. De tijd dat ik voor mijn lol winkel in, winkel uit ging en uiteindelijk niets kocht, ligt echt heel ver achter me. De buurtwinkels in Delft en Gubbio voldoen voor ons helemaal. Grootschalig vermaak in bowlingbanen, megabioscopen of eetpleinen die er ook allemaal onderdak vinden, zijn ook niet aan ons besteed. Kortom: we vallen niet meer in de doelgroep, een rustig idee.

Gratis parkeren

We gingen samen koffie drinken, een vriendin en ik. Dat deden we halverwege onze beide woonplaatsen en kozen voor het winkelcentrum Leidsenhage waar aan het water gelukkig drie paviljoens zijn blijven staan en je met je rug naar de winkels toegekeerd zit. We hadden vanwege allerlei omstandigheden elkaar al lang niet gesproken maar de vertrouwelijkheid was direct terug en na twee uur, drie koffie en één thee namen we weer hartelijk afscheid.

Ik maakte nog wat omgevingsfoto’s en mensenlief, er is aan van alles gedacht maar wat een lelijkheid ook. Het irriteert me dat er nu al een megahoge kerstboom bij de ingang staat. Ik vrees dat het binnen nog veel meer is opgetuigd. Er is enorm veel plaats ingeruimd voor het stallen van fietsen, sympathiek. Maar dan staan die leenscooters toch gewoon op de stoep. De borden die aangeven dat gehandicapten er kunnen parkeren zijn wel heel erg groot en er is ook nog een parkeerplaats voor honden. Elk een eigen hok, mogelijkheid de riem vast te haken en twee voederbakken. Geen hond te bekennen. Sinds de officiële opening ben ik nog niet in de Mall of The Netherlands geweest. 14 miljoen anderen wel.

Sluiproute

Vanwege de te verwachten verkeersdrukte bij de Mall of the Netherlands, reden we vandaag langs de Vliet naar Leidschendam om daar bij mijn moeder een kopje koffie te drinken. De Vliet, die bij ons voor de deur Rijn Schiekanaal wordt genoemd, vormt een mooie route maar is wel zodanig van een autorijbaan voorzien dat ie eigenlijk alleen bedoeld is voor bestemmingsverkeer. Er liggen prachtige huizen aan, sommige met de tuin aan het water, zoals hierboven. Ook het voormalige woonhuis van Huygens, genaamd Hofwijck passeerden we.

Het was er het weer niet naar om uitgebreid foto’s te maken, dus ik pik er eentje van het wereldwijde web. Huygens, die leefde van 1629 tot 1695, was wis – natuur en sterrenkundige en onder andere uitvinder van het slingeruurwerk. Hoe leuk is het om op een regenachtige zondagmiddag tamelijk achteloos zijn huis te passeren. Echt iets om toch even bij stil te staan, nietwaar?

foto van het www

Open zonder feest

‘Westfield Mall of the Netherlands is een uitzonderlijke plek die deel uitmaakt van de lokale gemeenschap. Westfield is een unieke innovatieve winkel-,eet-,vrijetijds-en entertainment bestemming compleet anders dan andere winkelcentra in Nederland. De verdere lanceringen van de experiences in de Mall, zoals de opening van het Eet Theater met een smaakvolle mix aan onderscheidende horecagelegenheden, de enorme Kinepolis bioscoop en Gamestate arcade- volgen op een later moment.’

Tot zover de bla-bla-bla uit een Leidschendams krantje waarin grote delen uit het ronkende persbericht terecht zijn gekomen. Na vijf jaar intensief verbouwen is winkelcentrum Leidsenhage, tegenover het huis van mijn moeder, vorige week geopend. Een slechter moment is er natuurlijk niet denkbaar en behoorlijk dramatisch voor de projectontwikkelaar en de ondernemers .

Vanaf het balkon fotografeerde ik de groene wand waarin de toegangsdeuren voor de leveranciers. Ik zie mezelf voorlopig niet winkelen in de Mall en heb al helemáál geen behoefte aan experiences. Wat een aanstellerig taalgebruik!

De vooruitgang

IMG_20190313_115155

Omdat mijn ouders tegenover winkelcentrum Leidsenhage wonen, kom ik er nog al eens om boodschappen voor ze te doen. Sinds een aantal jaar wordt er gewerkt aan een totale renovatie van het uit 1974 stammende winkelcentrum. In 1998 werden er overkappingen aangebracht. En nu is het al vier jaar kommer en kwel. Dat is lang hoor voor de winkeliers en publiek. Het wordt groot, mooi, vernieuwend en ik weet niet wat nog meer. In 2020 moet het dan echt gereed zijn. Maar vandaag, met dit huiverweer, bekroop me toch een grote treurigheid.

IMG_20190313_115243

Al was ik nog wel in staat om aan de rand van het gebied een plek vast te leggen waar de voorbereidingen op de komende lente gestalte krijgen. Dat biedt hoop.

IMG_20190313_115335