Code geel. De wandelaars van ons clubje die buiten Delft wonen, waagden zich er terecht vanmorgen niet aan. Voor ons was het ritje naar de Delftse Hout wel te doen. Kon ik mooi nog even winterse foto’s maken vóór de sneeuw weer veranderde in regen.
Echt sprookjesachtig werd het niet. Krakend wit en heldere hemel, dat is wat we eigenlijk willen. We doen het ermee. Wij hoeven de deur niet meer uit vandaag en hebben toch even de wonderwitte wereld gezien.
Nogal groot, ja. Waar we in Caldese alleen maar natuur om ons heen hebben, is dat in Delft totaal anders. De temperatuur vandaag is ook weer even wennen. Gek genoeg lopen we soms zelfs te zoeken in ons eigen huis: waar liggen de placemats ook al weer? In onze kelderberging staan heel wat lege wijnflessen die we niet nodig gaan hebben omdat er geen oogst is. Dus ruimen we maar weer eens wat weg. Je moet toch wat op een regenachtige dag.
Zien jullie ook wat ik zie? Mensen met regenjassen die de kerk ingaan om te schuilen. Het is zondagmiddag dus we doen een eenvoudig hapje in de stad. De temperatuur is ineens nog maar twintig graden en dat voelt prettig. We haalden vanmorgen de tuinkussens binnen en verschoven de potplanten onder de pergola vandaan richting het grasveld. We verwelkomen de verwachte regen en de temperatuurdaling van harte. Vanaf dinsdag gaan we weer naar dertig graden en meer. Nu zetten we deuren en ramen tegen elkaar open en herademen in de koelte. Een kleine pauze van het zomerse weer geeft ons mooi de ruimte om wat achterstallig huishoudelijk werk te doen. Het kan niet altijd feest zijn hier.
Als zoon van de wijnboer moet je je verblijf natuurlijk een beetje verdienen. Het is al heerlijk dat wij jaarlijks mogen vertoeven in Caldese, maar wij vinden het ook geen enkele moeite om de handen uit de mouwen te steken en te helpen dit plekje weer net iets beter achter te laten dan dat wij het aantroffen.
Het hekwerk van Andreas kruizen siert al bijna twintig jaar de tuin en geeft een perfecte scheiding aan tussen de wildernis en de gecultiveerde en comfortabele tuin. Twintig jaar zon en regen hebben wel hun weerslag op het hout. Maar compleet vervangen doe je liever niet om het rustieke karakter te bewaren. Vandaag starten de voorbereidingen om wat gehavend hekwerk te vervangen.
De wijnboer maakt graag zoveel mogelijk gebruik van het bestaande aanwezige hout. En dus beginnen wij te puzzelen. Want met passen en meten wordt de meeste tijd versleten. Vrijdag ronden wij de klus af en keert deze gastblogger terug met foto’s van het eindresultaat.
Tot zover onze zoon Vincent. Laat ik nog graag even het boeket zien dat Astrid maakte. Het vormt een aardig contrast met het dorre gras en de dito palen op de eerste foto’s. En hun beider inzet wordt natuurlijk ook enorm gewaardeerd door ons.
Achter bij de schuur hebben we een extra schaduwhoek gemaakt door een pergola met een kiwiplant te laten begroeien. Die kiwi heeft prachtig grote bladeren maar is wel een echte nathals. En ja, daar begint nu de stress voor de plant. Hoewel hij is aangesloten op het druppelsysteem, is deze hete en droge periode toch net iets teveel voor hem.
We rapen afgevallen blad op, geven hem een extra plonsje maar het echte werk komt toch van boven. De eerste drie foto’s maakte ik vanmorgen om half negen. Voor de volgende foto ben ik om twaalf uur uit het raam gaan hangen toen het verwachte onweer mét verfrissende regenbui was losgebarsten. De kiwi en wij halen opgelucht adem.
Kijk, zo zien we het graag. Maar deze foto is van twee weken geleden. En vruchten? Het is een tweeslachtige plant en ooit heeft ie ze wel gehad maar na een flinke snoei vanwege een nieuwe pergola hebben we nog geen kiwifruit gehad en daar was het ons ook niet om begonnen.
Boven de ramen en deuren aan de voorkant van het huis hebben we een paar jaar geleden kleine metalen afdakjes laten maken om inslag van regen in de houten architraven te voorkomen. Beide hadden onderhoud nodig en de wijnboer pakt deze klus voortvarend aan. Als je heel secuur kijkt, zie je een paraplu in de pergola hangen. Wanneer zijn hoofd er bovenuit steekt tijdens het werk wordt de plu als parasol gebruikt.
Ik hield me de laatste twee dagen bezig met het verwijderen van het hindergroen in het grind. Veel dingen in mijn leven zou ik zondermeer met liefde overdoen. Vrachtwagens grind laten storten op ons terrein hoort daar niet bij. Maar goed. De klus is voor een groot deel weer geklaard, met dank aan de vriendin die even fanatiek als ik aan het werk is gegaan. De scheiding tussen grind en woeste grond hebben we hier met een soort stoepband gemarkeerd. Dat was wél een prima idee. Zo hebben we grenzen gesteld aan de ons omringende natuur. Schoon grind en (toevallig) oranje nagels. Hoop dat het jubeltenen worden.
Juist toen ik vanmorgen naar buiten ging om wat foto’s te maken, begon het te regenen. De wijnboer was zo lief snel het beddengoed weer van de waslijn af te halen. Binnenshuis zal dat beter drogen dan buiten. Ik kreeg op mijn mobieltje door dat mijn opslag zijn maximum bereikt heeft. Een mooi klusje voor een regenachtige dag om daar eens flink de bezem door te halen. Bovendien is er op maandag meestal genoeg huishoudelijk werk te verrichten en ik heb ook altijd wel een boek binnen handbereik maar toch… De rest van de dag zitten we toch vooral verlangend naar buiten te kijken en fotografeer ik vanachter het glas. Misschien een schrale troost voor iedereen in NL die denkt dat wij nog steeds over een zonnig strand lopen.
Vannacht werd ik wakker van onweer en zware buien. Ik dacht meteen aan de letterbak met verse zaadjes die nog buiten stond. Wat bindsla, kropsla en radijsjes had kunnen worden, zwom nu de kweekbakjes weer uit. Vanmorgen zag het het zo uit. Sneu maar ook dom van me want we kijken dagelijks op de weerapp dus ik had het kunnen weten. Water er af gieten, beetje laten drogen en opnieuw zaaien.
Vanmiddag, toen de zon weer scheen, ben ik naar het aardbeienveldje gegaan. ‘Hoe staat het met jullie?’ vroeg ik. Want je gaat vanzelf praten tegen die stakkers. ‘Nat en met onze vruchten in de zompige klei’, was het antwoord. Dus hoogste tijd voor het vanmorgen gekochte stro. ‘Ik zal jullie eens een lekker warm bedje geven’. Planten helpen mensen door ons van zuurstof te voorzien en mensen helpen planten ademen door ze koolstofdioxine te geven. Studies tonen aan dat mensen die tijd besteden aan het kweken van planten minder stress in hun leven hebben.
De aardbeien in potten hebben het reuze naar hun zin, die hangen gewoon gezellig te wiebelen of rusten uit op de stenen rand die opwarmt in de zon. Dat vertelden ze me zelf, want ze praten gewoon terug, hoor. Geen stress hier dus. Niet voor ons en niet voor de planten. We zorgen voor elkaar.
Een centimeter of vijftien is ie toch wel hoog. Van de een op de andere dag stond ie daar ineens. Met na twee dagen al weer een ander uiterlijk. Mooi hoor maar het hoort voor mijn gevoel echt bij een ander jaargetijde. De natuur met zijn fikse regenbuien denkt niet meer zo in jaargetijden, lijkt het wel.
Dan zien we toch liever dit. Gisteren al de eerste strobalen op het land zien liggen. Nu het zulk groeizaam weer is, kan er misschien wel vier keer in één jaar binnengehaald worden. Ik word echt blij van dit beeld. En ook de eerste klaproos laat zich zien in de strook van het ‘gazon’ dat we niet maaien. Ik denk dus nog steeds in jaargetijden: weg met de paddenstoel en welkom papaver.
Wat we bij mooi weer doen? Naar buiten hollen en lekker verder gaan met waar we gebleven waren. Het voordeel van regen is dat onkruid makkelijk loslaat. In mijn hand heb ik de gele klaver. Met één ruk trek ik een heel boeketje los, zo’n lekker gevoel!
Ander voordeel van alle nattigheid van de laatste tijd is dat we gevaarloos veel tuinafval kunnen verbranden. Denk vooral aan alle losse dooie sprieten van de brem. De auto halen we even weg, de tuinslang ligt ook klaar en hup…de fik erin.
Het weer is hier dit voorjaar vergelijkbaar met dat in NL en ook in Frankrijk, zo lees ik hier en daar. Onstabiel, beetje te fris maar gelukkig ook met zonnige dagen. En die dagen weten we nuttig maar ook heel aangenaam te besteden. Met een steeds netter erf en met nog steeds een blauwe regen die voor een prachtig confettitapijt zorgt.
Wonen in Caldese (tot voor kort) 