De parel

Toen ik laatst een fraaie muurschildering in de Delftse Chopinstraat fotografeerde kwam ik nog een tweede tegen. Deze is gemaakt door Tymon de Laat (klik), geboren en getogen Delftenaar maar inmiddels woonachting in Rotterdam. Het kunstwerk heet La Perla en de kleurvlakken op het gelaat van deze vrouw zijn het handelsmerk van deze kunstenaar, die in Rotterdam al meer dan dertig muurschilderingen heeft gemaakt.

De wijk Buitenhof heeft lange tijd een slecht imago gehad. Nu wordt er samen met de bewoners alles aan gedaan om de leefomgeving te verbeteren. Het streven is om meer muurschilderingen aan te brengen in Delft en op die manier een hele tour te kunnen maken tussen deze kunstwerken. Heel goed plan, als je het mij vraagt.

Ontmoeting met Kees

Het is precies een week geleden dat we eerst ’s morgens op Schiphol familie verwelkomden om daarna door te rijden naar het Singer Museum Laren. De tentoonstelling van het werk van Kees van Dongen liep op 7 mei af en deze bestemming liet zich nog nét mooi combineren. Het eerste schilderij heet Wijngaard en je kunt zien dat Van Dongen zich liet inspireren door Van Gogh.

De volgende twee werken hier vind ik erg herkenbaar als werk van deze Rotterdamse kunstenaar die leefde van 1877 tot 1968 en wordt gezien als een van de grootste kunstenaars van de twintigste eeuw. Ik heb altijd een zwak voor portretten én hou enorm van kleur dus dan zit ik bij Kees wel goed. Ondanks het feit dat we kaartjes hadden via een tijdslot, was het toch behoorlijk druk. Ook met een groep dames van de Red Hat Society. Ik hou van kleur en van portretten, kwam dat even mooi samen hier!

In de voetsporen van…

Toen onze kleinzoon zich onlangs liet ontvallen de stad Rotterdam nauwelijks te kennen, was zijn verjaardagscadeau snel bedacht. Met zijn opa, ook wel bekend als de wijnboer, werd zijn familie geschiedenis gisteren tijdens een dag flink rondstappen, haarfijn uit de doeken gedaan.

foto’s Lucas

Helaas zijn veel van de vroegere oude gebouwen nu noodzakelijkerwijs vervangen door moderne bouwsels maar Lucas kreeg toch het verhaal over zijn Rotterdamse voorouders wel mee. Opa en kleinzoon hebben genoten en eindigden bij voorheen café de Post, nu Boudewijn geheten, aan de Nieuwe Binnenweg. Op de plaats waar zijn betovergrootouders hun café hadden, dronken zij nu samen een pilsje. Een gedenkwaardig moment voor beiden.

Hoe vieren we Koningsdag?

Ik heb ze maar eens even bij elkaar gezocht; de foto’s waarop wij met kinderen en kleinkinderen Koningsdag in Italië vierden. De eerste foto is uit 2013, de Kroningsdag en de tweede foto is uit 2019. Beide keren deden we Oud Hollandse spelletjes zoals koekhappen, spijkerpoepen en meer van dat soort leukigheid. Dus ja, hoe zullen we het vandaag eens aanpakken?

Nou door gewoon in NL bij mijn moeder op de koffie te gaan en verse tompoucen mee te nemen. Door samen met haar naar de viering te kijken en de voors-en tegens van het Koningschap te bespreken. Wij waren onder de indruk van het Rotterdamse feest. We zijn gisteren terug gekomen en vallen vandaag met veel plezier languit in het feestgedruis.

In de Choorstraat in Delft, waar ik even wachtte terwijl de wijnboer een afhaal maaltijd bij de Indonesische toko haalde, kwam er een mij onbekend meisje op me af. Ze gaf me deze oranje gerbera ‘gewoon omdat ik het leuk vind iets weg te geven’. Nou kijk ik er niet erg blij bij maar dát komt omdat ik niet kan poseren. Maar wat een lief gebaar, die bloem staat inmiddels in een vaasje in ons Delftse bovenhuis. Als een symbool van vriendelijkheid, feest en verbinding. Het is geweldig druk in Delft, de voorspelde kou viel ons mee en de overgang van ons rustige erf naar een volksfeest pakken we moeiteloos op.

Ome Cor

Hier en daar had ik al wat gelezen over de film die Martin van Waardenburg maakte. Gezien de Rotterdamse achtergrond van de film en een berichtje van dochter en schoonzoon die zich er zo mee vermaakt hadden, zijn wij er ook voor gaan zitten. We keken via de streamingsdienst van KPN, iets wat we nooit eerder deden. De wijnboer vond uit hoe dat werkt en betaalde €2,99 voor de vertoning. Een deel van de opbrengst gaat naar het Sophia Kinder Ziekenhuis. Zo steunden wij een goed doel en hadden een leuke avond. De film gaat over een vader-dochter relatie die door verschillende omstandigheden onder grote spanning staat. Als aan het licht komt dat Ome Cor een tikkie gefraudeerd heeft met zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering zijn de gevolgen niet te overzien. Uitkering foetsie, uit huis gezet, mot met zijn dochter en zelfs een taakstraf. Er hebben enorm veel bekende acteurs aan mee gewerkt en ook burgemeester Aboutaleb speelt een rolletje. De film zat vol rauwe Rotterdamse humor maar ontroerde ook. Voor wie van Rotterdam houdt is dit een echte aanradert.

Verleden tijd

Bij de kringloop kocht ik het boek Straatnamen van Delft, een uitgave van het gemeentearchief, geschreven door Dr. P.C.J van der Krogt in 2000. Tot zover de onontbeerlijke feiten. Maar wat een leuk goudmijntje schafte ik me hiermee aan. Veel interessante informatie en één en al nostalgie. De stad is ontstaan aan een gegraven vaart de Delft, afgeleid van delven. Vandaar dat de inwoners zich Delvenaren noemen. De snelweg tussen Den Haag en Rotterdam gaat langs Delft, de A13, en zag er in 1960 zó uit.

En waar nu Delft overspoeld wordt door geparkeerde fietsen en scooters was dit in 1950 bij het consultatiebureau in de Balistraat het straatbeeld. Als import Delvenaar verlustig ik me aan deze oude foto’s en heb ik een leuk naslagwerk in bezit als ik nog eens de oorsprong van een straatnaam op wil zoeken.

Een kleine stap

Van het hightech gebouw in Rotterdam, dat ik gisteren liet zien, is het maar een kleine stap naar Delfgauw. Letterlijk; want er zit maar vijftien of hooguit twintig kilometer tussen de beide locaties. En dat vind ik meteen ook het aantrekkelijke van wonen in de Randstad.

Wat een heerlijke oude boeren schuren, waar de tijd even lijkt stil te staan. Hier wandelen we elke zondag. En wij niet alleen, het is een populair recreatiegebied dat druk bezocht wordt. Ik zag een protestposter hangen tegen de bouw van een kleine nieuwbouwwijk en ik snap volledig dat er bezwaar wordt gemaakt. Laten we vooral niet elk stukje landelijk groen benutten voor dure koopwoningen.

De Pot (deel 2)

Bij het Depot in Rotterdam maakte ik meer foto’s dan ik jullie tot nu toe liet zien. Dus daar gaan we nog een keer. Op deze buitenopname is goed te zien hoe groot het gebouw is en hoe mooi het spiegelt.

Dit is de entree en op de vide zijn de kluisjes voor jassen en tassen. Daar haal je ook de beschermende jas die je aan moet doen als je mee gaat op een rondleiding omdat je in klimaatkamers komt en er zo min mogelijk stof mag rondwaren.

Behalve liften zijn er royale trappen en glazen loopbruggen. En als je vanaf de begane grond naar boven kijkt, dan is dit het uitzicht. Dat zelfde deed ik ook in het restaurant waar veel hout is gebruikt en de sfeer wat warmer is. Nou hadden we wel het geluk dat we er op een stralende dag waren. Ik heb er niet op gelet hoe het met de verlichting gesteld is maar het zou zomaar kunnen dat ook met lampen aan, het een heel spectaculair effect krijgt.

Het gebouw heeft meer dan honderd miljoen gekost. Voor een kop thee betaal je € 3,40 dus dat lijkt een kleine poging tot een terugverdienmodel. Maar goed, wat zijn we toch een rijk land als we in staat zijn onze kunst op deze manier te bewaren. Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat het niet gebouwd had moeten worden. Laten we zuinig zijn op onze kunstschatten en beseffen dat we bevoorrecht zijn. Nergens ter wereld is een depot van deze omvang voor publiek geopend.

Je kan de pot op

En als je dan boven op De Pot staat, dan zie je dit. Een prachtige daktuin met uitzicht op Rotterdam. De Pot, zo heet in de volksmond het Depot, herbergt meer dan 150.000 museumstukken, er zijn restauratiewerkplaatsen en zelfs in de glazen lift passeer je kunstwerken.

Het gebouw is op zichzelf een waar kunstwerk en je komt er echt letterlijk ogen tekort. Alles spiegelt of is van doorzichtig glas. Op 5 november was het een jaar open en is nu al een waar succes. Wij hadden vorig jaar december tickets besteld maar vanwege de lockdown waren die al snel niet bruikbaar. Gisteren zijn we in de herkansing geweest en als museumkaart-houder kan je er gratis in. Het is nadrukkelijk geen museum en veel kunst wordt in klimaatruimten bewaard. Maar met een – ook al gratis – rondleiding kregen we voorzien van deskundige uitleg, toch wat te zien van wat er in de opslag staat.

We waren hevig onder de indruk en wie een dagje Rotterdam doet, raad ik aan dit Depot niet over te slaan. Ook al doet de beetje flauwe titel van dit blog anders vermoeden.

Leuke spreuken

Er waren weer eens een paar opmerkelijke teksten te fotograferen. De eerste foto laat een Rotterdams koffiemerk zien. De koffie was zalig!

Bel doet het niet, kloppen svp. Dat briefje hing bij deze deur van een Distileerderij in Delfshaven. Dat wordt meer bonzen dan kloppen op deze indrukwekkende deuren.

Een horeca ondernemer in ’s Gravenzande zet op een bord: Alleen toiletbezoek € 2,50 krijgt u er een gratis kopje koffie bij. Een nogal ingewikkelde manier om een consumptie verplicht te stellen bij hoge nood.

De moestuinier in de Delftse Hout lijkt ons aan te moedigen alvast wintervoorraden aan te leggen. En gelovig als hij is, doet hij dat met een bijbeltekst.