Tagarchief: thee

Twee gezichten

Posted on by
9

Toen ik vorige week in een Haags restaurant een cappuccino bestelde, werd dit voor me neergezet. Ik zag er direct een gezichtje in. Meestal stuur ik dit soort foto’s dan door naar mijn blogvriendin Bertie want zij spaart én publiceert ze. Maar deze hou ik even voor mezelf omdat ik zo duidelijk teleurgesteld was. Ik had een klein slokje genomen en bemerkte dat het schuim koud was en niet mengde met de koffie. Zelfs de cappuccino ging er sip van kijken. Hier kreeg ik voor € 3,25 automatenkoffie en hij staat op de kaart ooķ nog verkeerd gespeld als Capuccino.

Na twee slokjes begon ie toch tegen me te lachen en lachte ik maar mee. Ik besef in Italië heel erg verwend te zijn geweest en mijn eigen man is inmiddels ook een volleerde ‘barista’ die de heerlijkste cappu’s maakt. Ik kijk dus voortaan eerst of er een echte koffiemachine staat. Indien niet, dan bestel ik thee, die is hier over het algemeen heerlijk en daar weet men in Italië nou weer weinig raad mee.

Vriendschap

Posted on by
7

Daar zijn ze dan: onze dochter met twee vriendinnen. Zij kennen elkaar bijna veertig jaar en wij hen daardoor ook. Het voelt als extra dochters. Elke twee jaar gaan ze met elkaar een paar dagen op stap, dit jaar werd het dus Caldese. Met binnen activiteiten want het is kil en de regen valt onophoudelijk. De dames gaan straks boodschappen doen en vanavond koken voor ons. En lunchen doen ze buiten de deur voor het Italië-gevoel.

We hebben met vrijwel alle gasten die dit jaar bij ons logeren, rummikub gespeeld. Na de thee komt de wijn op tafel. De open haard met een goede fik erin én alle vriendschap zorgen voor de nodige warmte.

Omgewaaide stoelen en een ingestort hek

Posted on by
6

Gelukkig rondde de wijnboer gisteren de werkzaamheden in de wijngaard af en zag zelfs kans een begin te maken met de snoei van wat kleine olijfbomen. Maar de foto’s houden jullie nog even tegoed. De storm raast ook hier. Zo hard hebben we het niet vaak meegemaakt. De luiken klepperden de hele nacht en ook vandaag is het geen weer om buiten te spelen. Sinds het middaguur regent het ook nog. We zoeken wat binnen activiteiten en die vinden we ook. Ik maak nieuw wasmiddel (klik voor wie het recept nog eens na wil kijken), reorganiseer wat dingetjes en werk achterstallige mail weg.

Het hek troffen we bij aankomst ruim een week geleden in deze toestand aan. Na meer dan twintig jaar slaat de vermoeidheid van de staanders toe. Het lijkt erop dat we er niet meer aan toekomen het te repareren in deze periode. Snoei van olijfbomen gaat nou eenmaal vóór. Maar de jasmijn, die van de muur is losgekomen, die wordt natuurlijk wel weer netjes overeind geholpen. Tja, onze dagelijkse thee drinken we nu bij de open haard. Ik had natuurlijk twee dagen geleden nooit moeten schrijven dat de weergoden ons zo goed gezind zijn. Dat is vragen om regen.

Vorderingen

Posted on by
7

Dit zijn de peulen van de wisteria (blauwe regen) die op het terras gevallen zijn. Die moeten afgevoerd worden. Zo simpel is mijn werk momenteel.

De wijnboer is in de wijngaard. De valse meeldauw van vorig jaar mag dit jaar absoluut geen kans krijgen. Op de biologische manier bespuit hij de wijnstokken met een mengsel van melk, water, zout en knoflook. Hij is er anderhalve dag mee bezig geweest. Op de foto loopt hij net naar de keuken om weer een nieuw mengsel te gaan maken.

Op de terugweg richting de wijngaard neemt hij ook de overvolle manden met blad mee voor de compostbakken. Het is nu zaterdagmiddag bijna half vier. De zon schijnt en we zijn wel even uitgewerkt voor het moment. We gaan aan de thee in de tuin en het restaurant voor de zondagse pranzo is geboekt. We hebben het enorm naar onze zin.

De verleiding in het museumrestaurant

Posted on by
8

Het valt me altijd op dat Nederlandse musea goed verzorgde winkels hebben en dito restaurants. Hier in Museum Prinsenhof wandel je eerst dóór het restaurant waarna je aan het eind rechtsaf de tentoonstellingsruimte ingaat. Ik denk dat vrijwel iedereen zich dan al bedenkt om na afloop een kop koffie of thee te gebruiken.

Het meubilair is eenvoudig maar de historische omgeving maakt dat het er heel aangenaam voelt. De bediening is er ook al prettig en de wijnboer, die nog steeds niet helemaal op gewicht is, nam naast de koffie een klein appeltaartje, waar ik af en toe ook een minihapje van nam. Wat ik niet zou moeten doen want ik ben ruim op gewicht.

High Tea met mijn moeder

Posted on by
9

Samen met mijn moeder ging ik gistermiddag naar deze High Tea. ‘Ik weet niet wat ik me er bij moet voorstellen’ had ze me toevertrouwd. Maar we gingen toch want ‘er wordt zo veel georganiseerd en ik wil toch af en toe mijn gezicht laten zien.’ ‘We schoven aan bij een tafel waar maar één dame zat en na vijf minuten begrepen we dat deze vrouw ernstig dement was, geen zin af kon maken en bovendien slechtziend was. Ik heb er voor moeten waken dat ze niet eerst alle hapjes betastte en weer terugzette, op zoek naar wat anders. De jarigen van de laatste drie maanden waren uitgenodigd, er zaten veertien dames en twee heren. Na het zingen van ‘lang zal ze leven’ waarvan mijn moeder altijd zegt dat dát haar niet meer toegewenst hoeft te worden, werden er ook nog drie kwisronden gespeeld. En ondertussen werden de etagières telkens aangevuld en onze theekoppen gevuld. Het was allemaal smakelijk en uitstekend georganiseerd. Toch merken we altijd aan die leuke moeder van ons dat zij liever verkeert met jonge mensen die frisse verhalen hebben te vertellen dan dat ze zich mengt met mensen van haar eigen leeftijd. En dat snap ik best.

Pizza en vis

Posted on by
6

Als echte Nederlanders drinken wij s middags thee. Nou ja, middag? Het wordt vaak zes uur, half zeven omdat we de tweede helft van de middag meestal weer wat werken op het erf. Maar als we dan zitten met de thee en een biscuitje is de avondzon gunstig gestemd en zorgt voor het gouden uurtje. Zien jullie trouwens hoe hoog het stuk ongemaaid gras is geworden?

Gisteravond reden we daarna naar de stad voor onze vrijdagse pizza. Kijk eens hoe mooi die helling in het zonlicht baadt. Dus daar moest een foto van gemaakt worden. Die ik ook nog maar even uitvergroot heb. Zo is beter te zien hoe de strobalen klaarliggen en de akker leeg is.

En toen we eenmaal in het restaurant zaten, besloot ik geen pizza te bestellen maar koos een antipasto di mare. Bedoeld als voorgerecht maar bestaande uit twee gangen; erna serveert men wat gegratineerde mosselen en een st Jacobschelp. Samen met brood heb ik daar een volledige maaltijd aan. De wijnboer nam wél een pizza want dat hoort zo op vrijdagavond volgens onze zelf in het leven geroepen traditie.

Dagelijkse dingen

Posted on by
6

Ik blijf het altijd heel gezellig vinden om lopend naar de super te kunnen. Vooral als de wijnboer meegaat, die het sjouwwerk voor zijn rekening neemt, is het goed te doen de dagelijkse boodschappen in de Choorstraat te halen. Er zit ook een voordeeldrogist waar we moesten zijn. Grootste aantrekkingskracht op ons heeft de koffie en theezaak van Neef Rob. Hij is onlangs twee weken in Italië op vakantie geweest, dus die verhalen moesten even uitgewisseld worden. En kijk die vitrine met handgemaakte bonbons! Maar die hebben we verder ongemoeid gelaten, hoor.

Nog even die markante toren van de Nieuwe Kerk op de foto gezet en toen liepen we weer op huis aan. Zonnig Delft op een gewone doordeweekse dag. Ik kan er nog altijd van genieten.

Veel vriendschap

Posted on by
6

Zo ogenschijnlijk lijken de foto’s weinig onderling verband te hebben. De popcornmachine staat bij Hanno, het wereldrestaurant hier om de hoek; de thee werd geserveerd nadat we er met vrienden hadden geluncht. Maar eerst even over gisteren. We zouden met de club van acht, die eigenlijk nog maar uit zeven vriendinnen bestaat omdat er onlangs iemand veel te jong is overleden, bijeenkomen voor koffie en een lunch. In plaats daarvan waren we, inclusief de echtgenoot van de overleden vriendin, bij de crematieplechtigheid van de man van één van ons. Op zulke momenten voelt de vriendschap nog hechter dan ie al is.

En dan nu naar vandaag, waar we met vrienden uit de werkzame periode van de wijnboer, na jaren eindelijk weer eens bij elkaar konden komen en van elkaars wel en wee op de hoogte kwamen. Door de Doelentuin, die je hieronder ziet, liepen we terug naar huis. Het voelt altijd een beetje als een Parijs stadsparkje, zo stelden we gezamenlijk vast. Er zaten drie forse mannen op de daar aanwezige permanente stoeltjes. Ze hadden muziek bij zich en André Hazes klonk met bescheiden volume uit de luidspreker. Van Parijs werd de sfeer dus ineens Amsterdams. Ook goed. Morgenavond zijn we bij een vriendin in Scheveningen en met ons etentje van afgelopen woensdag verkeren we dus vier dagen achtereen met vrienden. Dat voelt heel rijk.

Even Pisa bezoeken

Posted on by
4

We kwamen maandagavond om even na achten aan in Pisa en dat is te laat om door te reizen naar Gubbio. Dus sliepen we in een B&B vlakbij het vliegveld in een saaie woonwijk. Dat doen we vaker als we voor een snoeiweek komen al zaten we deze keer in een andere B&B dan doorgaans.

Het tentje waar we dan even eten is in dezelfde straat. Het is een Tavola Calda. Ik noem het een veredelde snackbar, de wijnboer praat liever over een minirestaurantje. Het gebodene dat in de kleine keuken achter de counter wordt bereid, is altijd uitstekend.

Gisterochtend zaten we aan een gedekte tafel in de keuken van de B&B. Het ontbijt, verpakte broodjes en yoghurt, stond de avond ervoor al klaar voor ons. Koffie of thee zelf maken. Het contact met de eigenares verliep via WhatsApp. We prikten een briefje op haar prikbord en liepen terug naar het vliegveld om de huurauto op te halen. Nee, van Pisa hebben we niets meer gezien. Dat was ook niet de bedoeling. In ruim drie uur reden we naar Gubbio en die aankomst heb ik gisteren a laten zien.