In plaats van Netflix

Toen we niet meer mee konden liften op het account van onze dochter en schoonzoon en we bovendien voor een half jaar naar Italië vertrokken, zegden we het abonnement van Netflix op. Maar nu de avonden lang zijn, is de behoefte aan een mooie of goede serie op tv wel weer aanwezig. Via de NPO keken we twee series terug. De eerste was ‘Krabbe zoekt Matisse’. Een smeuïge manier van een cursus kunstgeschiedenis door Jeroen enthousiast gepresenteerd, op locaties uit het leven van de schilder en goed gedocumenteerd. Wij hebben er van geleerd en genoten.

De tweede serie die we recent volgden was ‘Oranje van Boven, de keukens van de koning’. Hierin liep Yvette van Boven, van wie ik sowieso fan ben, stage bij de Dienst Koninklijk huis. Heel interessant om te zien wat er voor een organisatie nodig is om de circa tweehonderd grote en kleine evenementen aan het hof te realiseren. Yvette is net als Jeroen enthousiast en gedreven. Je krijgt als kijker een goed idee van wat er achter de schermen gebeuren moet en er wordt in elke uitzending ook een koninklijke recept gedeeld.

De vraag dient zich aan wat we hierna eens gaan volgen. Zag dat er Nederlands drama is, genaamd Woeste Gronden. Iemand die dat volgt en kan aanbevelen? Tips zijn welkom.

Nu de avond langer wordt

Gelukkig had mijn Delftse blogvriendin me geattendeerd. André van Duin en Janny van der Heijden voeren gisteren in het TV programma Denkend aan Holland van Den Haag naar Delft. Dus gingen we kijken, vooral om allerlei bekende plekken te herkennen. Ze kwamen langs ons huis gevaren al kwam dat nét niet in beeld. Het was wel aardig om te zien maar de grappen van André en het getuttel met de teckel maakte het zoetsappig en is voor mij geen aansporing om de gemiste delen van dit programma terug te gaan zien.

Dat terugkijken gebeurt meestal wel bij de afleveringen van Binnenste Buiten dat vanavond weer begint met een nieuwe serie. Koken, wonen, de natuur en het milieu vormen de rode draad in dit programma en ik kijk er erg graag naar. Nu de avonden langer en killer worden, richt onze blik zich weer op dit soort vertier. Ik zit er klaar voor vanavond om 19.10 uur op NPO 2. Moet alleen nog even bedenken of we ervóór of erna gaan eten.

Italiaanse luchten

Rechtstreeks televisie kijken doen we hier op onze laptops. We kijken héél weinig maar sinds een paar weken volg ik op woensdagavond de serie Zussen. Toen ik gisteravond boven kwam om me te installeren, zag ik deze fraaie avondlucht. Ik heb er werkelijk even ademloos naar gekeken. De tv-serie sprak me aan om te gaan volgen, alleen al vanwege de titel en het feit dat het Nederlands drama is. Er wordt goed in gespeeld, Huub Stapel en Olga Zuiderhoek staan wat mij betreft garant voor mooi spel. Maar het valt me al met al toch tegen. Sommige wendingen zie je mijlen van tevoren aankomen en het verhaal wordt wel erg lang uitgesponnen. Maar goed. Net als in een boek wil ik nu toch het einde wel weten, er zijn denk ik nog één of twee afleveringen te gaan. TV-loze avonden met dit soort mooie luchten bieden ook veel kijkplezier. En ik heb nog stapels boeken te lezen. Wat een rust.

Regenworm dilemma

Gisteravond zag ik een tv programma waarover ik nogal enthousiast was. Ik bedacht dat het misschien wel aardig is om er vandaag een blogje aan te wijden. Maar eerst naar mijn leuke moeder voor de koffie en de lunch. Toevallig kwam ik er met haar ook over aan de praat. Dat werd een heel leuk gesprek. Ze had de aankondiging over dit programma met veel belangstelling gelezen in haar radio-en tv gids. ‘Die Hans Dorrestijn vind ik zo’n leuke man en trouwens die Waldemar ook hoor. Ik had het aangekruist in de gids en heb gekeken en ik vond het fantastisch.’

Het programma gaat over het klimaatprobleem en Hans Dorrestijn gaat in vier afleveringen op zoek naar oplossingen. ‘Die Hans is wel oud geworden’ zei de 101 jarige over de 83 jaar oude tekstschrijver en cabaretier. Zelf vond ik de oplossing waar Waldemar naar zocht heel sympathiek en ook de humorvolle wijze waarop ze met elkaar omgingen, vonden mijn moeder en ik heel aangenaam. Vanavond deel twee. Samen met mijn moeder kan ik het van harte aanbevelen. En die eerste uitzending is voor de liefhebbers natuurlijk makkelijk nog terug te kijken.

Eenzame anemoon

Beneden onder de pergola is nog niet veel te zien van de eerste bloemen in de Wisteria, de blauwe regen. Maar bij geopend slaapkamerraam wél. Het gaat nog niet zo snel als ik zou willen maar het begin is er.

Tussen de voegen van het terras en de buitenmuur staat deze spontane leukerd. Ik weet niet was het is. Mijn plantsnap-app heb ik verwijderd, die had het vaker mis dan juist. Voorlopig mag dit blijven staan onder de noemer stoepgroen. De wijnboer wees me op deze eenzame anemoon die hij tijdens zijn maaiwerk aantrof. Afgeknipt en in vaasje gezet, natuurlijk. Ik zag gisteravond bij mijn favoriete tv programma Binnenste Buiten dat wilde anemoontjes hun zaadjes verspreiden als de bloem volledig is ingedroogd. Zodra dit bloemetje begint te kwijnen, zal ik hem voorzichtig in laten drogen, hopelijk levert dat volgend jaar wat minder eenzaamheid op.

Laatste keer over Vermeer

Aan het stratenplan in het centrum van Delft is niets wezenlijks gewijzigd in de loop der eeuwen. Het is op dit schilderij goed te zien. Johannes Vermeer zou er zo zijn weg nog kunnen vinden, wordt beweerd en dat geloof ik grif. Veel van de kunstwerken die de amateurs maakten voor het tv-programma De Nieuwe Vermeer zijn te bewonderen in diverse etalages in het centrum. Ik denk dat Vermeer van die winkels wél vreemd op zou kijken.

Hier nog twee winnaars die in Museum Prinsenhof terecht zijn gekomen. De zwart-witte is mijn favoriet. De overige tentoonstelling liet zich in de donkere ruimten moeilijk fotograferen. Heel mooi is de combinatie van uitvergrote werken van Vermeer met daarbij de echte voorwerpen als stoelen, tapijten, kannen en kruiken er bij gezet. Mooi dus en eigentijds samengesteld op thema’s als tijdgenoten en interieurs. Maar wel klein. Dus loop even binnen tijdens een dagje Delft dan doe je binnen een uur deze tentoonstelling.

Aanvulling: Er is wat commotie ontstaan over de kunstwerken uit de serie De Nieuwe Vermeer. De ‘creatieven’ zoals ze genoemd werden door omroep Max, bestonden vooral uit gevestigde kunstenaars. Met het woord ‘amateurs’ in mijn tekst, doe ik ze dus ook geen recht. Een Heer van Stand die zijn Handen Wast is gemaakt door Domenique Himmelsbach de Vries. Het concert is gemaakt door Joke van Haperen.

Ontdek het Delft van Vermeer

Het ziet er naar uit dat de oproep die in de titel staat, massaal opgevolgd wordt. In Museum Prinsenhof is nu een tentoonstelling die vooral gaat over tijdgenoten van Vermeer en Delft toentertijd. Het was in de 17e eeuw een bruisende stad waar kunst en wetenschap bloeiden en waar Johannes Vermeer als schilder zijn talent kon ontplooien.

Om vijf voor elf stond ik te wachten om naar binnen te kunnen gaan, dan opent het museum pas. In de hal, waar het museumcafé is, hingen de schilderijen van de amateurwinnaars uit de tv-serie die onlangs zes zondagavonden te zien was en die allemaal een thema van Vermeer uitbeelden. Nadat ik de echte tentoonstelling had gezien en mezelf op een cappuccino trakteerde, was het dringen geblazen bij de nieuwe Vermeers. Daar kom ik nog op terug. Nu het vrijwel onmogelijk is nog een toegangskaartje voor de overzichtstentoonstelling in het Rijksmuseum in Amsterdam te bemachtigen, zal de toeloop in Delft nog groter worden. Ik fietste al slalommend tussen de toeristen terug naar huis.

Binnenkijken

Met hernieuwde belangstelling liep ik vanmorgen langs de afgeknotte molen in de Delftse Hout. Kort geleden kon ik via het programma Binnenste Buiten een kijkje binnen nemen. Er woont een echtpaar in dit oorspronkelijk als dienstwoning beschikbare monument. Jaren geleden was de dieselpomp die de polder droog moest malen nog in het pand gevestigd. Toen de pomp buiten werd geplaatst kreeg het gezin wat meer woonruimte en de beschikbare vierkante meters zijn creatief benut. Toen ik er langs wandelde stond de achterdeur open en kringelden kleine rookpluimpjes naar buiten. Eén van de bewoners stond een sigaretje te roken. De Oost Indische kers stond behoorlijk te wiebelen in de wind, dus ook de rook verwaaide gelukkig nogal snel.

Voor wie tijd heeft om te kijken en geïnteresseerd is, staat hieronder de link naar het tv programma.

https://binnenstebuiten.kro-ncrv.nl/terugkijken/30-september-2022

Geveltoerist

Nu we weer in NL zijn, kijk ik ook weer televisie. Niet zo veel maar het programma Een huis vol, laat ik niet graag schieten. Er worden vier grote gezinnen gevolgd, elk gezin met zijn eigen dynamiek. Ik kijk graag naar mensen, naar gewóne mensen. De zogenaamde BN-ers kunnen me gestolen worden al zijn de families uit deze succesvolle serie inmiddels ook een beetje Bekende Nederlanders aan het worden.

Daarna is er dan in de vroege avonduren nog tijd genoeg voor een ommetje door het centrum van Delft. Het levert altijd wel wat fijne plaatjes op en we wandelen in elk geval. Dat voelt als een soort verplichting nu we geen tuinwerk doen. Een leuke verplichting.

Appels en peren

In mijn favoriete tv-programma Binnenste Buiten was afgelopen week te zien hoe je een boom kunt herkennen aan zijn knoppen. Kennelijk heb ik er niet voldoende van geleerd want dat hier fruitbomen staan, lijkt me duidelijk. Maar appels of peren? Het lijken me wel óude bomen, goed gesnoeid maar wel met veel mos op stam en tak. Hoe dan ook, de werkelijkheid was honderd procent mooier dan ik hier kan laten zien.

Dat geldt ook voor de zon beschenen narcissen die bijna oplichten in de smalle strook bij de afgeknotte molen. Mijn zus en ik liepen me toch een partij te genieten op deze vroege zondagochtend. Daar gaat het toch maar om; de lente zien, horen, opsnuiven en op je in laten werken. En dan vanmiddag met blote beentjes in de zon op ons balkon. Weg met de melkflessen.