Tagarchief: Umbria

Heerlijke uren

Posted on by
8

Dit uitzicht doet sterk aan ons eigen erf denken maar de schijn bedriegt, we zaten gisteren gezellig bij familie in Le Marche waar we onder deze portico een stel genoeglijke uurtjes beleefden.

We werden verwelkomd met een glaasje en deze schaal met heerlijkheden. En, zoals dat gaat met mensen van onze leeftijd, het eerste kwartiertje wisselden we bijzonderheden uit over de gezondheid. Maar al snel schakelden we over op gezelliger onderwerpen die ons gezamenlijk Italiaanse leven betreffen.

Daarna volgde de pranzo. Na de soep het spektakel van de plank waarop polenta en een heerlijke stoofschotel was gedrapeerd, die werd afgetopt met geraspte kaas. Het nagerecht, de dolce, hadden wij verzorgd maar geen foto van gemaakt. Mijn nicht en ik babbelen er inmiddels lustig in het Nederlands op los, terwijl de mannen in een mengelmoes van Italiaans en Engels elkaar prima begrijpen.

Er volgde nog een kleine rondleiding over het terrein langs moestuin en kippen. Met een pot verse honing en een doos eieren onder de arm verlieten we onze gastvrije familie weer. Door de prachtige wijngebieden reden we in een kalm tempo terug naar Umbrië. Het was de derde keer dit jaar dat we elkaar ontmoetten en we spraken af dat we er dit seizoen nog minstens een keer aan toe gaan voegen.

Antipasto tussen de rotsformaties

Posted on by
8

Op de grens van Umbria en Le Marche ligt een berggebied dat Livello Bonarelli genoemd wordt, naar de geoloog die veel onderzoek gedaan heeft naar de ontstaansgeschiedenis. Tweehonderd miljoen jaar geleden verschoof de aardkorst en ontstonden die prachtge formaties die ik op de eerste twee foto’s laat zien. Op de tweede ingezoomde foto zie je bovendien dat men met stenen de boel een beetje heeft opgevuld waardoor dit gebied veel wandelmogelijkheden heeft.

Wij waren er omdat het in Gubbio enorm druk is. Vandaag lopen kinderen tussen de 12 en 16 jaar met aangepaste Ceri (de kandelaars waarover ik op 15 mei al schreef) nogmaals door de feestvierende stad. Men is er goed in om het hele feest tot een maand op te rekken en elke bevolkingsgroep erbij te betrekken. Maar wij zochten de rust op en zaten in een supereenvoudig restaurantje heel smakelijke streekgerechten weg te happen. Het oudere echtpaar, de uitbaters, werden bijgestaan door allervriendelijkste familieleden. De kokkin kwam even uitrusten en ogenblikkelijk kwamen er twee gasten van het terras af om haar te begroeten en te bedanken voor de heerlijke maaltijd. Ter verduidelijking: de vrouw zit te lachen. Dat jullie niet denken dat ze onwel is geworden. Ik heb de foto een beetje stiekem gemaakt en durfde het niet nog een keer over te doen. Het was één al plezier daar. Ook voor ons.

Einde van een tijdperk

Posted on by
12

Gisteravond namen we met een eenvoudig maaltje afscheid van het Italiaanse leven van onze wijnvrienden. Zij hebben met weemoed in het hart hun huis verkocht. Ooit vormden we met vier stellen hier een klein Nederlands clubje. Zij zijn het tweede stel dat definitief naar Nederland terugkeert. Gezondheid en leeftijd gaan een rol spelen. Het zet ons trouwens ook aan het denken maar we hopen een dergelijke beslissing nog even voor ons uit te schuiven.

Weken zijn ze bezig geweest het huis uit te ruimen. Spullen wegdoen of een nieuwe bestemming geven. Wij profiteren er van mee want er kwamen leuke spulletjes te voorschijn uit de twee tassen die ze meebrachten. Onder andere deze schaaltjes in de vorm van een wijnblad. Heel toepasselijk. Ze gingen met vier dozen wijn weer terug want van hun eigen druiven door de wijnboer hier ter plaatste gemaakt.

Onze vriendschap zal blijven, de herinneringen zitten in ons hart. We bedanken ze voor alle heerlijke momenten die we samen beleefden en ook voor deze laatste foto die nog snel onderaan onze berg gemaakt is. Mooi Umbria, de plek waar het leven goed is en we zulke fijne mensen hebben leren kennen.

Zondag op het erf

Posted on by
8

Zó begonnen we deze zondag. In de tuin van Caldese dronken we onze eerste cappuccino. Gisteravond hier weer aangekomen en het is goed te zien dat Umbria eerder teveel dan te weinig regen heeft gehad de laatste weken. De tuin lijkt wel weer ontploft en van verschroeid gras is geen sprake.

Een snel ontbijtje bij de bar in de stad, gevolgd door boodschappen doen. We prijzen ons gelukkig dat we dit alles op een kwartiertje afstand van ons huis kunnen doen. Zodoende waren we om twaalf uur weer op het terrein en kon ik mijn moeder bellen, waar we 24 uur daarvoor nog zaten te lunchen.

Juni is de mooiste maand voor de bloeiende brem, fijn dat we er nog een graantje van mee kunnen pikken. Meer tuin en ander nieuws volgt de komende dagen.

Kerkbezoek

Posted on by
8

Het gebeurt zelden dat je hier moet betalen voor het bezichtigen van een kerk. Maar in Spello kostte het ons drie euro per persoon om binnen te gaan in de Santa Maria Maggiore. Niet verwonderlijk omdat je in feite in een museum terecht komt. In een zijkapel, de Capella Bagnioni, bewonderden we de fresco’s. In 1500 heeft de schilder Pinturicchio hier scènes uit het leven van Christus geschilderd.

Je blijft gefascineerd kijken naar alle details, het perspectief en de prachtige kleuren. Ook de vloeren zijn schitterend van tegels die in Deruta, de aardewerkstad in Umbria, zijn vervaardigd, Men heeft er glasplaten overheen gelegd. Er liepen trouwens ook twee schoolklassen rond en dat vind ik altijd zo’n goede zaak. Leer kinderen vroeg naar kunst te kijken en ze hebben er hun leven lang lol van. Hoop ik.

Ook van Perugino, de leermeester van Rafaël, was een fresco te zien. Je hoeft dus niet persé naar Florence om Italiaanse kunstschatten uit de Renaissance te bewonderen.

Saai?

Posted on by
9

We zaten vanmorgen tijdens onze ontbijtkoffie tevreden vast te stellen hoe fijn het is om in zo’n prikkelarme omgeving te wonen. Alleen het geluid van vogels om ons heen, geen enkel verkeerslawaai en geen andere mensen. Al sinds zondag waren we het erf niet af geweest en zijn we met groot plezier halve kluizenaars. Om onze lijven rust te gunnen na de lichamelijke inspanningen op het erf en in de cantina, maakten we vandaag een uitstapje.

We gingen naar Spello, een stadje wat zuidelijker in Umbria, op een uurtje rijden hier vandaan. De jassen konden thuis blijven. Spello is een bloemenstad en daar kom ik zeker nog op terug. Hier rechts staat een deel van een witte bank waarop je uitgenodigd werd een kussende selfie te maken. Dus dat hebben we gedaan.

De wijnboer hield mijn mobieltje vast, ik drukte af. Mooie samenwerking en dat levert dus zo’n totaal niet ontspannen blik van mij op. Ha, ha. We eindigden op een terrasje voor een pastaatje en omdat het inmiddels 23 graden was, zochten we de schaduw op. Op ons dooie gemak reden we via binnenweggetjes naar huis en deden onderweg nog even wat boodschappen. Kunnen we morgen weer lekker saai de hele dag op het erf aan de gang.

Vlees noch vis

Posted on by
4

We verschoven onze vaste marktdag van de dinsdag in Gubbio naar de woensdag in Cagli; een plaatsje vlak over de grens van Umbria. Op het centrale plein, waar ook het gemeentehuis is, begonnen we aan onze slingerdeslang door het centrum. Het aantal kramen is minder dan in onze eigen stad, de route wat langer en ook wat onoverzichtelijk.

Verbeelden we het ons of staan er minder kramen dan andere jaren? Bij de oorspronkelijke markthal was het hek gesloten, de vis – en vleeshandelaars die er voorgaande jaren stonden, handelen nu vanuit een gekoelde auto. Veel hygiënischer maar minder authentiek.

Op een kilootje perziken na, kochten we er niets, we konden onze draai er duidelijk niet vinden. Dat wordt dus volgende week weer gewoon Gubbio. Tenminste…als we dan niet aan het plukken slaan.

De lente op gang brengen

Posted on by
12

Woensdag was ik al blij met met deze krokus die boven de bladeren uitpiepte. Vandaag besloot ik mijn lentegevoel een beetje te helpen door bij onze vaste bloemenstal wat hyacinten en narcissen op bol te kopen. Daar gaan we een paar weken plezier van beleven en daarna mogen de bolletjes mee naar Italië waar we toch in elk geval vólgend jaar weer eens wat vaker hopen te komen.

Voorlopig blijven we in NL want de berichten vanuit Umbria zijn ronduit dramatisch wat besmettingen en ziekenhuisopnamen betreft. We gaan dit weekend de lente vieren en vlak voor onze deur zijn in twee dagen tijd de krokussen in bloei gekomen. Toch nog iets om blij van te worden.

Mijmering bij de peertjes

Posted on by
10

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

Zondagse traditie

Posted on by
8

Aan de oude weg naar Perugia liggen wat restaurants waarvan wij dachten dat ze minder druk beklant zouden zijn nu er verderop een snellere tweebaansweg is aangelegd. Er dentert inderdaad beduidend minder vrachtverkeer maar we waren blij dat we vanmiddag gereserveerd hadden bij dit restaurant. Op zondagmiddag heeft men een heerlijk vismenu op de kaart staan en daar komt heel veel volk op af, inclusief enorme groepen motorrijders.

Umbria grenst nergens aan zee, visrestaurants zijn hier spaarzaam. Bovendien willen veel mensen, net als wij in deze Coronatijd, het liefst buiten te eten. Dat verklaart voor een deel de drukte. Of komt het gewoon door de geleverde kwaliteit en de snelle en aardige bediening die we hier aantreffen? Hoe dan ook, wij eten vanavond alleen nog een cracker en wat fruit want onze hoofdmaaltijd hebben we al genoten.