Feestje in Lunteren

In een zonnige serre vierden we de tachtigste verjaardag van een aangetrouwde neef met wie we ook bevriend zijn. We ontmoetten weer mensen die we eeuwen niet gezien hadden en anderen met wie we de avond ervoor nog op een verjaardagsborrel zaten.

Dat generatiegenoten tachtig worden, is even wennen. Ik geloof dat de jarige er zelf ook nog verbaasd over is. Maar een gezellige lunch met mensen die je lief zijn is een mooie gelegenheid voor een feestje voor de jarige en zijn gezin. Bloesembomen en blauwe luchten versieren de boel dan nog eens extra.

Kroonjaar

Tussen alle feestdagen door hebben we elk jaar een verjaardagsfeestje. Deze keer zelfs het kroonjaar van de wijnliefhebber die trouwens ook dol is op gebak. Onze kinderen en kleinkinderen kwamen rond het middaguur en we liepen gezamenlijke naar het Italiaanse restaurant Il Tartufo waar we met z’n allen aan een heerlijke pranzo zaten. Helaas was onze schoonzoon ziek. Helemaal compleet was de club dus jammer genoeg niet maar we vulden de lange tafel toch royaal. En onze magen ook.

Gefeliciteerd (3)

Vanmorgen lag ze al om zes uur te wachten tot haar ouders en zus haar ‘wakker’ zouden zingen. Dat vertelde jarige kleindochter Juliët ons toen we via beeldbellen even contact met haar maakten. Vanmiddag een lunch met vijf klasgenoten en daarna volgt het gezamenlijke feestje met haar zus voor familie en vrienden. Deze vrolijke en creatieve meid werd twaalf jaar vandaag dus ook zij verdient een felicitatieblog. Van harte dame.

Foto Tommy

Vrij als een vogel

Daar, hoog op die kale bergtop in de buurt waar die satellietontvangers staan, willen we zijn vandaag. Nog nooit eerder waren we op 23 augustus in Italië omdat we dan bij mijn jarige moeder waren. Vandaag maken we er samen een bijzonder dagje van, terwijl twee zussen gaan lunchen in een Italiaans restaurant in Den Haag op het adres waar mijn moeder geboren is. Een andere zus vaart met het zeilschip de Eendracht bij Denemarken. Via de zussenapp hebben we op deze voor ons gedenkwaardige dag, contact met elkaar.

Wij gingen naar het Parco Regionale del Monte Cucco. Het ligt op 1566 m hoogte en vanaf een van de hoge toppen vertrekken paragliders. Een spectaculair gezicht en adembenemend. Als vogels zo vrij hangen de piloten in de lucht nadat ze van de berg zijn afgesprongen. Ik kan me goed voorstellen hoe fantastisch het moet voelen maar het lijkt me ook doodeng.

Deze man zagen we verschillende pogingen doen en hij leek ons nog niet erg geroutineerd. Maar uiteindelijk…daar ging ie. De vrije vogel. De vergelijking met mijn moeder zal ik zeker niet maken. Zij zit niet op een wolkje naar beneden te kijken want daar geloofde ze helemaal niet in. Maar ze was wel weer heel dichtbij vandaag.

We blijven feesten

En toen was er nóg een verjaardag te vieren. Onze schoonzoon was samen met zijn ouders en één dochter in een vakantiehuisje in Soomeren. De rest van het gezin voegde zich één dag bij hen om de volgende dagen weer te gaan werken en schooltoetsen te maken. Vanaf vrijdag zijn ze weer compleet. Onze dochter noemde dit een week met veel logistieke uitdagingen. Nogal raak getypeerd want het gold ook voor ons. In een mooi vakantiehuis was er thee met gebak, een gezamenlijk cadeau en al weer een hoop gezelligheid. Samen met jongste kleindochter deed ik nog een spelletje. De volgende keer dat we elkaar zien zal in Italië zijn. Daar gaan wij vanaf morgen eens kijken hoe de planten zich hebben gehouden na een warme en droge week. Ons tempo zal drastisch omlaag gaan, dat is zeker. Ook daar hebben we weer zin in.

Parijs en Den Haag

Een zusje, die gisteren met man, dochter en een andere zus Sinterkaasavond vierde bij onze leuke moeder, had daar een cadeautje voor mij achter gelaten. Een verlaat verjaardagscadeautje, het was een al eerder aangekondigd boek dat zich in Parijs afspeelt en waarover ik veel goeds heb gehoord. ‘Sla de series op tv nu maar eens over, zet de televisie uit, sluit de gordijnen. Toen ik het boek uit had, heb ik een tijdje stil voor me uit zitten staren. Beklemd en ontroerd. Zo kan het dus ook. Ik bedoel, zo kan het dus nog steeds in de literatuur.’ Aldus de Groene Amsterdammer.

Bovendien had mijn zus deze oproep bijgestoken. Nou hebben de wijnboer en ik na ons trouwen een jaar op een zolderetage op het Valkenbosplein in Den Haag ingewoond en daar kan ik minstens een half boek over schrijven. Ik ga zeker reageren op de oproep naar foto’s, verhalen en anekdotes. Dus als het hier een dagje stil blijft, ben ik voor me uit aan het staren na lezing van dit boek of ik ben in foto-albums en herinneringen gedoken van minstens vijftig jaar geleden.

High Tea met mijn moeder

Samen met mijn moeder ging ik gistermiddag naar deze High Tea. ‘Ik weet niet wat ik me er bij moet voorstellen’ had ze me toevertrouwd. Maar we gingen toch want ‘er wordt zo veel georganiseerd en ik wil toch af en toe mijn gezicht laten zien.’ ‘We schoven aan bij een tafel waar maar één dame zat en na vijf minuten begrepen we dat deze vrouw ernstig dement was, geen zin af kon maken en bovendien slechtziend was. Ik heb er voor moeten waken dat ze niet eerst alle hapjes betastte en weer terugzette, op zoek naar wat anders. De jarigen van de laatste drie maanden waren uitgenodigd, er zaten veertien dames en twee heren. Na het zingen van ‘lang zal ze leven’ waarvan mijn moeder altijd zegt dat dát haar niet meer toegewenst hoeft te worden, werden er ook nog drie kwisronden gespeeld. En ondertussen werden de etagières telkens aangevuld en onze theekoppen gevuld. Het was allemaal smakelijk en uitstekend georganiseerd. Toch merken we altijd aan die leuke moeder van ons dat zij liever verkeert met jonge mensen die frisse verhalen hebben te vertellen dan dat ze zich mengt met mensen van haar eigen leeftijd. En dat snap ik best.

Jarige kleindochter, deel 3

Alle drie onze kleindochters (en ikzelf) zijn in september jarig. Vandaag is Juliët de jarige Jet. Ook van haar heb ik een foto in onze Italiaanse omgeving. Elf is ze nu. Kinderambassadeur in Zwijndrecht en bezig aan haar laatste jaar als basisschoolleerling. Sinds kort heeft ze gitaarles en dat ze enthousiast deel uitmaakt van een popkoor heb ik hier al wel eerder gemeld. Ze zit altijd vol met plannen en leuke ideeën en leeft haar leven heel intens. Gefeliciteerd, leuke meid. De afspraak voor de kleinkinderdag, waarop deze opa en oma met jullie de verjaardagen vieren, is gemaakt. Wij hebben er zin in!

Wat een traktatie!

Er was voor mijn verjaardag door alle kinderen een cadeautje achtergelaten in Caldese en dat cadeautje hebben we vandaag verzilverd. Het was namelijk een tegoedbon voor een etentje voor twee in het enige vegetarische restaurant in Gubbio. En het is een feestje om daar te eten, kan ik verklappen.

Moestuin, restaurant van de aarde, luidt de vertaling van de naam. En dat wordt waargemaakt met aardse smaken in verfijnde gerechten. Een moderne omgeving met comfortabele stoelen is niet vanzelfsprekend in Gubbio waar tradities wat maaltijden, inrichting en comfort nog wel eens ouderwets aandoen. Precies drie weken na mijn verjaardag zaten we het samen nog eens dunnetjes over te doen. Met grote dank aan de kinderen en hun wederhelften.