Zomaar wat foto’s uit de winkelstraat hier in Delft. Mij valt altijd het veelvuldig gebruik van het Engels op. Daar zal ik aan moeten wennen al lukt me dat nog niet erg goed.
Deze bordjes hangen op bijna elke winkeldeur en daar is geen woord Engels bij. Het ondernemersfonds en Delft Duurzaam houden hun deuren dicht en daar veel voor te zeggen. Terwijl ik gisteren nog pleitte voor open deuren. Maar dat is een heel ander verhaal, dat snapt iedereen.
We gingen samen koffie drinken, een vriendin en ik. Dat deden we halverwege onze beide woonplaatsen en kozen voor het winkelcentrum Leidsenhage waar aan het water gelukkig drie paviljoens zijn blijven staan en je met je rug naar de winkels toegekeerd zit. We hadden vanwege allerlei omstandigheden elkaar al lang niet gesproken maar de vertrouwelijkheid was direct terug en na twee uur, drie koffie en één thee namen we weer hartelijk afscheid.
Ik maakte nog wat omgevingsfoto’s en mensenlief, er is aan van alles gedacht maar wat een lelijkheid ook. Het irriteert me dat er nu al een megahoge kerstboom bij de ingang staat. Ik vrees dat het binnen nog veel meer is opgetuigd. Er is enorm veel plaats ingeruimd voor het stallen van fietsen, sympathiek. Maar dan staan die leenscooters toch gewoon op de stoep. De borden die aangeven dat gehandicapten er kunnen parkeren zijn wel heel erg groot en er is ook nog een parkeerplaats voor honden. Elk een eigen hok, mogelijkheid de riem vast te haken en twee voederbakken. Geen hond te bekennen. Sinds de officiële opening ben ik nog niet in de Mall of The Netherlands geweest. 14 miljoen anderen wel.
Nog vóór we de berg afrijden, spring ik even uit de auto om de besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen te kunnen laten zien. De nachten zijn helder en dus flink koud. De dagen zijn gelukkig ook helder, kijk maar eens naar die strakblauwe lucht. Traditiegetrouw doen we de zondagse pranzo buiten de deur, de uitbater komt even een babbeltje maken nadat hij ons al uitvoerig welkom heeft geheten. De zondagsrust doet onze vermoeide lijven goed. We laten de Italiaanse gesprekken aan de tafels links en rechts van ons een beetje voorbij kabbelen en doen geen moeite er iets van te begrijpen. We zijn al blij dat we ‘Green Pass’ uitgesproken met vet Italiaans accent begrijpen en tonen onze QR-code. Ook de mondkapjes zijn hier in winkels, openbare gebouwen en restaurants nog verplicht. We vinden het geen probleem en keren voldaan terug naar ons huis op de berg. In de schone lucht.
Al ruim een week terug in Delft en nog steeds geen onvervalst grachtje laten zien? Daar moest ik even werk van maken. Het was droog, we moeten het wandelen weer integreren in onze dagelijkse bezigheden dus op pad. Het voelt een beetje aan zoals vorig jaar; ook toen was Covid iets om rekening mee te houden en ik denk dat mondkapjes, anderhalve meter afstand en het handenwasprotocol opnieuw ons leven zullen beïnvloeden. Voor ons is het eigenlijk niet eens weg geweest.
Wandelen kan gelukkig altijd, rustige momenten in de winkels opzoeken óók. Het was een kalm ommetje dat we maakten vanmorgen. Nog lang niet genoeg herfstkleuren naar mijn zin al doet het Doelenplein aardig zijn best met al dat afgevallen blad.
Aan het begin van het schooljaar hangen deze schorten in de winkels. Ze zijn bestemd voor jonge kinderen en ze dragen het over de eigen kleding. Het schoolsysteem is hier ook wat anders georganiseerd. Kindjes tussen de nul en drie jaar gaan vaak naar de opvang die hier Asilo Nido wordt genoemd. Van drie tot zes jaar is dan de Scuola dell infanzzia aan de beurt en al die jaren dragen de kinderen dit uniform. Ik heb in winkels ook zacht groene en licht gele varianten gesignaleerd. Voor de ouders die wat genderneutraler willen zijn, veronderstel ik.
Tussen de spijlen van het hek kon ik vandaag op grote afstand van spelende kleuters fotograferen. Ik vergroot de foto nog even en we zien dat ook de juf een schort draagt. Van een gelikt schoolplein met allerlei voorzieningen is geen sprake maar het vrolijke gekwetter was er niet minder om.
Voor het echte Sinterklaasgevoel ontbreekt er dit jaar iets essentieels, namelijk de goedheiligman in levende lijve tegenkomen. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik hier thuis de metamorfose meemaakte van wijnboer naar eerbiedwaardige bisschop met baard en mijter. De aankomst met de stoomboot hier voor onze deur ging dit jaar niet door en in het wild ben ik hem nog niet tegengekomen. Dus doe ik het met de etalage versie. Pieten zie je daar niet meer. Ik voorspel zijn terugkeer in de winkels binnen tien jaar, dan is ie uitontwikkeld en kan iedereen leven met de roetveeg Piet. De figuur op de onderste foto hoort bij de roeiclub en ik zie er een Pietje in. Misschien is dat alleen in mijn verbeelding? Laat mij dat maar lekker geloven, ik heb dat nodig in de aanloop naar 5 december.
Op vrijwel alle banken in de stad zijn stickers geplaatst waarop ons gewezen wordt de afstand van anderhalve meter in acht te nemen. Om te laten zien dat de winkel open is, heeft Delft de blauwe loper uitgelegd. Het staat sfeervol en uitnodigend. En tenslotte wordt in de smalle Choorstraat de looprichting niet met pijlen maar met deze tegelmotieven aangegeven. Zo zie je maar dat er veel aan gedaan wordt om onder de huidige omstandigheden de stad niet te laten verrommelen. Maar dan moet er geen lege chipszak onder de bank worden achtergelaten zoals op de eerste foto.
Het zal tien uur geweest zijn toen ik gisterochtend deze foto’s maakte. Uitgestorven, zo lijkt het. Maar de bakker was open en de wijnboer kocht verse croissants. Al mijn aandacht kon uitgaan naar de schitterende bloesembomen. Even de dreiging vergeten die toch als een grauwe sluier over ons leven hangt momenteel. Niet denken aan mensen die geen afstand tot elkaar houden, die winkels leeg kopen en niet denken aan de voedselbanken die daardoor tekorten hebben. Nee alleen maar even wij, de zon en bloesembomen. Of toch niet?
Gubbio versiert zich in de aanloop naar het feest van St. Ubaldo, de patroonheilige van de stad. Woensdag is het zijn naamdag en worden traditiegetrouw drie enorme kandelaars door de stad gedragen en tenslotte in een soort race weer naar de basiliek teruggebracht hoog boven op de Monte Ingino.
De gasten die hier gisteravond arriveerden, hebben al heel wat keer van onze logeeraccomodatie gebruik gemaakt maar nog niet eerder waren ze hier op 15 mei. Dus gaan we ons gezamenlijk in de feestelijkheden storten en hopen we op droog weer, al zijn de voorspellingen niet al te hoopgevend.
Ach, weer of geen weer, het feest gaat door en wij gaan kijken. Bij de winkels zien we al regenjacks uitgestald en de kinderen uit de stad zal het ook niet aan niets ontbreken. We hebben er zin in met z’n allen.
Dat het nog steeds zo’n zomer is waarbij je niet hoeft na te denken over truien en vesten. Dat je s avonds rond half zeven door het Zeeheldenkwartier kuiert en de zon nog heerlijk schijnt. Dat vind ik een feestje. We zagen fraaie reclames op gevels en in portieken.
Het zijn dit soort details die de buurt, die zo rond 1900 werd gebouwd, zijn nostalgische uitstraling geven. Bovendien zit er een bonte verscheidenheid aan bijzondere winkels en goede, vaak wat alternatieve restaurants. Kortom: wie een dag Den Haag wil doen, moet het Zeeheldenkwartier niet overslaan. Wij schoven gisteravond aan bij Tante Pop voor gerechten uit de klassieke Javaanse keuken. En dat verhoogde mijn feestvreugde nog meer.
Wonen in Caldese (tot voor kort) 