Vannacht werd ik wakker van onweer en zware buien. Ik dacht meteen aan de letterbak met verse zaadjes die nog buiten stond. Wat bindsla, kropsla en radijsjes had kunnen worden, zwom nu de kweekbakjes weer uit. Vanmorgen zag het het zo uit. Sneu maar ook dom van me want we kijken dagelijks op de weerapp dus ik had het kunnen weten. Water er af gieten, beetje laten drogen en opnieuw zaaien.

Vanmiddag, toen de zon weer scheen, ben ik naar het aardbeienveldje gegaan. ‘Hoe staat het met jullie?’ vroeg ik. Want je gaat vanzelf praten tegen die stakkers. ‘Nat en met onze vruchten in de zompige klei’, was het antwoord. Dus hoogste tijd voor het vanmorgen gekochte stro. ‘Ik zal jullie eens een lekker warm bedje geven’. Planten helpen mensen door ons van zuurstof te voorzien en mensen helpen planten ademen door ze koolstofdioxine te geven. Studies tonen aan dat mensen die tijd besteden aan het kweken van planten minder stress in hun leven hebben.

De aardbeien in potten hebben het reuze naar hun zin, die hangen gewoon gezellig te wiebelen of rusten uit op de stenen rand die opwarmt in de zon. Dat vertelden ze me zelf, want ze praten gewoon terug, hoor. Geen stress hier dus. Niet voor ons en niet voor de planten. We zorgen voor elkaar.