Dat ik op zondag zomaar vrijwillig een kerk in zou lopen, had ik nooit bedacht toen ik een jaar of dertig was en me uit de Rooms Katholieke Kerk liet schrijven. Nu zie ik kerken meer als cultuurhistorische gebouwen en kijk er anders tegenaan. Kerkelijk zal ik nooit meer worden maar me verbazen over de toewijding en devotie van anderen gevoegd bij mijn herinneringen als kind en het godsvertrouwen dat ik tóen had, maken dat ik al jarenlang weer kerken bezoek.

Hier, in de kerk van Johannes de Doper in Gubbio, ligt de beeltenis van de heilige Filomena. Een merkwaardig verhaal over een martelares van 14 jaar. Ze zou geleefd hebben van 288 tot 302, haar beenderen werden gevonden in 1802 in Rome en daarna is ze heilig verklaard. Ze werd een geliefde volksheilige aan wie men wonderen toeschreef. In de negentiende eeuw begon men te twijfelen aan de echtheid van het gebeente en in 1961 werd ze uit de kerkelijke kalender geschrapt. Toch schijnt ze nog onverminderd populair te zijn in Zuid Italië. Rond haar feestdag, op 11 augustus, zijn er in Mugnano del Cardinale grote volksfeesten, waarbij de straten voor de processie versierd worden met honderden verlichte erebogen. Zij wordt vereerd als patroonheilige van toekomstige moeders, gefolterden en gevangenen. Zo’n stichtelijk verhaal was nooit op mijn pad gekomen als ik niet eindelijk de moeite had genomen te achterhalen wie daar zo mooi verlicht in een stille kerk ligt. Een kerk (klik) die wij al menigmaal bezochten. En zo levert een zondags kerkbezoek me toch wat op.