Zoals ik al eerder vertelde, waren we vorige week een paar dagen in de Corrèze. Onderweg zagen we dit kerkje hoog boven op een berg staan. Het is la chapelle Notre Dame de Valentine, vlakbij het dorpje Ségur les Villas. Ernest is behept met het ‘kerkjesbezichtigingsvirus’ dus dit kleine kapelletje moesten we ook even van dichterbij bekijken. Binnen waren mooie wandschilderingen te zien en fraaie glas in lood ramen.Het blijft altijd een bijzonder iets dat men die kerkjes vroeger zo hoog boven op een berg bouwden. De kerkgangers die destijds de lange klim naar boven aflegden, moesten waarschijnlijk eerst flink afzien om na de preek van meneer pastoor gelouterd en wel de berg weer af te mogen dalen!Het kerkje is niet meer in gebruik, op één dag per jaar na. Ieder jaar op vijftien augustus, ‘le jour de l’Assomption’ oftewel ‘Maria-Hemelvaart’, klimmen de gelovige kerkgangers naar boven.

We zijn weer terug van een paar dagen familiebezoek in de Corrèze. Voordat we op pad gaan, wordt altijd eerst de kaart uitgebreid bestudeerd en alle wegen ernaartoe bekeken omdat we eigenlijk iedere keer een andere route willen uitproberen. En ook dit keer hebben we weer een mooie weg gereden. Je moet niet willen opschieten op al die kleine binnendoor wegen maar ja, dat hoeven we eigenlijk ook niet, we hebben tijd zat! Onderweg stoppen we regelmatig op een mooi plekje.Hier zijn we vlakbij het plaatsje Murat in de Cantal. Als je naar boven kijkt zie je dit kapelletje liggen. Een mooie plek om daar ons stokbroodje te eten. De auto moet je beneden laten staan en via een klein paadje klim je naar boven. Een sober Romaans kapelletje uit de twaalfde eeuw, voor een groot deel al gerestaureerd. De deur is gelukkig niet op slot zodat we even naar binnen kunnen glippen.Vanaf deze plek bovenop de berg heb je een schitterend 360 graden uitzicht. Op onderstaande foto zie je rechts in de verte de top van le Puy Mary, een van de hoogste bergen in de Cantal. Hier lui liggend ziet ‘Marie’ er eigenlijk erg uitnodigend uit. We hebben ons al voorgenomen om bij een volgende keer het niet alleen bij kijken te laten maar haar ook eens van dichterbij te gaan bewonderen en naar boven te klimmen. Heel opmerkelijk; we waren lange tijd de enige twee op de berg en net toen we weer terug wilden gaan kwam er een stel wandelaars aangelopen. In de hele omgeving geen mens te bekennen en als je dan mensen tegenkomt, blijken het natuurlijk weer Nederlanders te zijn. Ik denk dat zelfs als je middenin de Afrikaanse rimboe loopt, je nòg Nederlanders tegen het lijf zult lopen! Het was trouwens een aardig stel, hoor.