Van vlinders krijg je nooit genoeg

Op internet had ik een keer gelezen dat je, als je zo lang mogelijk wilt genieten van de vlinderstruiken, het beste niet alle struiken tegelijkertijd in het voorjaar kunt snoeien. Heb ik dit jaar dus uitgeprobeerd. Een paar struiken werden al in februari gekortwiekt, andere struiken waren in maart aan de beurt en de laatste exemplaren heb ik pas in april gesnoeid. Zo terugkijkend hebben we al lang en veel kunnen genieten van de vlinderstruiken en zoals de naam al aangeeft, ook van de vlinders. We zijn nu bezig met zo’n beetje de laatste bloeiers. 

Onderstaande vlinders waren nog volop aan het snoepen van de laatste nectar. Het waaide helaas, dus ik heb ze niet allemaal superscherp op de foto gekregen. 

Ik las in het vlinderboek dat zowel de Atalanta vlinder als de Dagpauwoog eitjes leggen op brandnetels. De rupsen die uit die eitjes komen, blijken geen last te hebben van die brandharen zoals wij en smullen heerlijk van het blad. Zoals in het boek zo mooi werd geschreven; ze groeien dan ook als brandnetel! 

Geen wonder dat we die vlinders hier zien: we hadden meer dan genoeg brandnetels staan bij de overloop van de bron en langs het ‘romantische paadje’. Maar goed dat we dus niet als een gekke daar aan het maaien zijn geweest. 

Wat betreft die koninginnenpage: hartstikke mooi dat ze dit jaar ook weer een bezoekje aan ons brengt maar het is een wat zenuwachtig fladderende vlinder die zich maar moeilijk laat fotograferen. Zodra ze mij zag ging ze op de bovenste tak zitten. Ik ben nog bovenop een stoel geklommen maar moet het met deze foto’s uiteindelijk maar doen.

Op de foto hieronder zie je die blauwe rand nog wat beter.

Brandnetels zijn trouwens te min voor deze vlinder. Ze houdt ervan om eitjes te leggen op wilde peen, dille en venkel. Die wilde peen heb ik pas geleden hier rondom het huis al gespot en venkel hadden we in de moestuin. Een gespreid bedje dus voor deze koninginnenpage!

Klimroos

De klimroos die hier staat is er nog eentje die onze buurvrienden destijds hebben geplant. Als ik me goed herinner, hebben ze die toen als een geel exemplaar gekocht. Toen de roos begon te bloeien zagen ze echter tot hun verbazing dat het toch niet helemaal een echte gele bloeier was.

Ook ik verbaas me nog steeds ieder jaar over de gedaanteverwisseling van deze klimroos.

De roos begint met een gele knop maar heeft al wel rode ‘wangetjes’.

Een dag later ziet ze er zo uit.

Na twee dagen heeft deze ‘toverroos’ opnieuw een ander kleurtje gekregen.

En bijna uitgebloeid, ziet ze er zo uit. Een bijna compleet andere roos, lijkt het wel.

Een plantenlabel hangt er niet meer aan maar als ik in de boeken duik, kom ik uit bij de ‘Climbing Oriëntal Peace’ of misschien is het wel de ‘Shining Beauty’. Welke rozenkenner helpt me uit de brand! 

Zon!!

Eindelijk hebben we weer een dag met alleen maar zon! Vanmorgen werden we er al mee wakker. Heerlijk hoor, na al die frisse dagen met regen. Een ideale dag om eens even flink tekeer te gaan in de tuin. Als ik in de spiegel kijk, zie ik alweer een rood hoofd. Misschien al van de zon maar ik denk eerder van inspanning. Tijd om dus eventjes een luie stoel te pakken. Morgen hebben we weer zo’n mooie dag!

Einde verhaal

Zo, dit was tot voor vandaag nog een soort van border.

Vorig jaar heb ik me er nog toe kunnen zetten om hier al het weelderig groeiende onkruid tussen de helaas wat minder weelderig groeiende planten te verwijderen maar dit jaar is het einde verhaal voor dit stukje tuin. De ene rand van stenen heb ik al weggehaald, de andere rand wat aangevuld. Nu nog wat grond erop, inzaaien met graszaad en dan is het gewoon een extra stukje ‘gazon’ wat alleen maar gemaaid hoeft te worden. Voor toch wat kleur tussen de groene grassprietjes, graaf ik er misschien eind van dit jaar nog wel wat voorjaarsbolletjes in.

Appelboom

Het zou nu toch wel wat moeten worden met onze appelboom!

Het is het eerste jaar dat er zoveel appels in hangen en ook dat het blad er mooi groen en ongeschonden uitziet. Ik heb ooit wel eens lege eierdoppen erin gehangen. Daarvan werd gezegd dat die een bepaalde bladschimmel zouden voorkomen. Hielp destijds helemaal niet hoor!

Geen onverwachte vorst toen de boom net in bloei stond en weinig aandacht geven en dan krijg je dit resultaat! Ze mogen nog wat groter worden maar we hebben nog even. Zo tussen eind september en half oktober kan er geplukt worden, zegt m’n groene boek.

Het enige probleem is wat er nu toch voor appels in hangen; ik kan het kaartje nergens meer vinden. Nu ja, als ze maar lekker zijn.

Eerste snoeiklus

Zo, de vlinderstruiken zijn ‘geknipt en geschoren’. Dit is alvast de opbrengst van de eerste snoeiklus. Nu zo de moestuin in of misschien kan ik beter zeggen, de onkruidtuin in. Ach, het houd je in ieder geval van de straat, zullen we maar zeggen!

Hongerige wespen

Onze peren en pruimen hebben dit jaar niets gedaan. Precies op het moment dat ze in bloei stonden, kregen we die onverwachte nachtvorst die ervoor zorgde dat alle mooie bloesembloempjes er als bruine drabbige restantjes uit gingen zien. Ons appelboompje daarentegen, dat wat later in bloei stond, heeft gelukkig geen last gehad van die kou. Wat betreft de opbrengst, gaan we al iets vooruit. Hingen er vorig jaar welgeteld maar drie appeltjes aan, dit jaar zo’n twintig appeltjes! Ze blijven nog wat klein maar de smaak is oké.

Helaas moeten de wespen dat ook gedacht hebben!

Ten strijde!

Een tijdje geleden schreef ik wat over het Zevenblad dat welig tiert in een van de borders hier en wat je er tegen zou kunnen doen. Blaadjes plukken en er soep van koken of een hartige taart van bakken heb ik nog niet geprobeerd; kan ik altijd nog een keer doen als ik in een goede bui ben. Wèl heb ik al wat Geraniums gekocht die nu straks het gevecht aan moeten gaan met dat Zevenblad.

Deze Geranium Macrorrhizum is een snelle bodembedekker en moet volgens de boeken zo sterk zijn dat ze het Zevenblad gaat overheersen. We gaan haar maar eens in de tuin zetten. Eens kijken wie er als winnaar uit de strijd zal komen!

Wat is wijsheid

In het tuintje grenzend aan de ‘geitenschuur’ zit een hardnekkige wildgroeier. Tel de blaadjes maar en je weet dat het hier om zevenblad gaat. In de volksmond wordt het ook wel tuinmansverdriet genoemd; nu ja, in mijn geval dan tuinvrouwverdriet en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Tenminste…. als je er vanaf wilt komen.

Zevenblad is een lastig onkruid dat via worteluitlopers flink doorwoekert onder de grond. Die wortels zijn moeilijk te verwijderen en iedere keer als ze afbreken groeit er razendsnel een nieuw plantje uit. Dit zevenblad van ons is, als niet opgemerkte verstekeling, een keertje meegereisd met de plant ‘alchemilla mollis’, oftewel vrouwenmantel. Ooit met de beste bedoeling van iemand gekregen, die vast niet heeft geweten dat er ook wat worteltjes van dat zevenblad meeverhuisden.

Ik ben eens even in de boeken gedoken. Er zijn een paar dingen die ik kan doen, lees ik.

-Zodra dat zevenblad z’n hoofd boven de grond uitsteekt, het gewoon iedere keer weg plukken. Helemaal kwijt raken zul je ‘m niet maar door dat gepluk verzwakt de plant wel en zal die minder snel groeien.

-De border leeghalen en hem vol zetten met aardappelplanten. Het schijnt dat dat zevenblad daar geen grote fan van is. Op de plekken waar de aardappelen gepoot zijn, schijnt na verloop van tijd geen zevenblad meer te willen groeien. Zijn de aardappelen gerooid, dan kun je de border weer volzetten met ‘schone’ planten.

-Een sterke bodembedekker erbij zetten, zoals de geranium macrorrhizum, die het zevenblad dan eigenlijk verdringt.

-De boel de boel laten en dat zevenblad gewoon lekker laten groeien en er je voordeel mee doen. Het blijkt namelijk een vitaminerijk plantje te zijn. Je kunt het blad, net als sla of spinazie gewoon eten en dan met name de jonge blaadjes. Een hartige taart met het zevenblad als ingrediënt, in combinatie met kaas en eieren, schijnt ook heel smakelijk te zijn. Aldus het grote groene (on)kruidenboek.

Daarnaast schijnt het zevenblad ook nog geneeskrachtige eigenschappen te bezitten. Het werkt namelijk vochtafdrijvend, stimuleert de werking van de nieren en verlaagt de bloeddruk.

Heel lang geleden was men ook al op de hoogte van de geneeskrachtige werking van dit plantje. Toen werd het veelal ingezet bij gewrichtsklachten. Van het zevenblad werd een papje gemaakt en dat werd dan als een soort van nat verband om de pijnlijke gewrichten gewikkeld, waardoor de pijn verminderde.

Dus wat zeur ik nu toch eigenlijk over dat ‘fantastische’ zevenblad in m’n border! Niks tuinvrouwverdriet: ik laat het plantje daar gewoon vrolijk tekeer gaan. Scheelt trouwens ook heel wat werk!

Wat betreft al die boekentips: er groeien al heel wat geraniums in die border maar zo’n geranium macrorrhizum als extraatje erbij zetten als krachtige verdringer van dat zevenblad vind ik toch wel een aardig idee en het staat nog mooi ook. De border leeghalen om daar nu aardappels in te gaan poten vind ik op dit moment wat te ver gaan maar zou in geval van hoge aardappelnood altijd nog een mogelijkheid zijn. Blaadjes ervan plukken, ga ik sowieso doen. In ieder geval om de boel op die manier in toom te houden maar ook om er eens een keertje een gezonde pot thee van te trekken of er een groen soepje van te maken. Taarten bakken vind ik leuk, dus die hartige taart met dat zevenblad ga ik ook maar eens uitproberen.

Snoeibeurt

Volop zon, een blauwe lucht en net genoeg wind zodat het niet te warm is om lekker buiten bezig te zijn. Vandaag zijn de vlinderstruiken aan de beurt; ze krijgen een flinke knipbeurt. Snoei ik misschien een keertje wat te fanatiek, geeft niets. Ideaal zo’n vlinderstruik, hij loopt namelijk altijd wel weer uit. Ik heb eens zitten tellen maar we hebben verspreid over het terrein wel zo’n twaalf struiken.

Deze berg takken hier is maar één van de drie. Ze gaan straks allemaal in de aanhanger en krijgen dan een enkele reis aangeboden naar de déchetterie: ‘au revoir et bon débarras’! En nu maar wachten tot de struiken weer gaan uitlopen. Je kunt het je bijna niet voorstellen maar straks in de zomer staan ze allemaal weer volop in bloei en dan weet je gelijk weer waarom deze struiken vlinderstruiken heten. Tegen die tijd is het een komen en gaan van talloze mooie vlinders. Ze ploffen even neer op een bloemtros, snoepen er een beetje van en fladderen weer verder. We hebben met opzet een paar struiken naast het terras geplaatst. Niets mooier dan een kop koffie met uitzicht op die vlinders!

Nu lees ik net dat je, als je meerdere vlinderstruiken hebt die zo’n beetje tegelijkertijd bloeien, je beter aan wisselsnoei kunt doen. Het ene jaar een paar struiken snoeien en het jaar erop de anderen. De gekortwiekte vlinderstruik zal later bloeien dan de niet gesnoeide en zo kun je dan een langere periode van de bloemen en dus ook van de vlinders genieten. Tja, dat had ik natuurlijk eerder moeten lezen. Volgend jaar maar eens uitproberen.