Op internet had ik een keer gelezen dat je, als je zo lang mogelijk wilt genieten van de vlinderstruiken, het beste niet alle struiken tegelijkertijd in het voorjaar kunt snoeien. Heb ik dit jaar dus uitgeprobeerd. Een paar struiken werden al in februari gekortwiekt, andere struiken waren in maart aan de beurt en de laatste exemplaren heb ik pas in april gesnoeid. Zo terugkijkend hebben we al lang en veel kunnen genieten van de vlinderstruiken en zoals de naam al aangeeft, ook van de vlinders. We zijn nu bezig met zo’n beetje de laatste bloeiers.
Onderstaande vlinders waren nog volop aan het snoepen van de laatste nectar. Het waaide helaas, dus ik heb ze niet allemaal superscherp op de foto gekregen.

Ik las in het vlinderboek dat zowel de Atalanta vlinder als de Dagpauwoog eitjes leggen op brandnetels. De rupsen die uit die eitjes komen, blijken geen last te hebben van die brandharen zoals wij en smullen heerlijk van het blad. Zoals in het boek zo mooi werd geschreven; ze groeien dan ook als brandnetel!

Geen wonder dat we die vlinders hier zien: we hadden meer dan genoeg brandnetels staan bij de overloop van de bron en langs het ‘romantische paadje’. Maar goed dat we dus niet als een gekke daar aan het maaien zijn geweest.
Wat betreft die koninginnenpage: hartstikke mooi dat ze dit jaar ook weer een bezoekje aan ons brengt maar het is een wat zenuwachtig fladderende vlinder die zich maar moeilijk laat fotograferen. Zodra ze mij zag ging ze op de bovenste tak zitten. Ik ben nog bovenop een stoel geklommen maar moet het met deze foto’s uiteindelijk maar doen.

Op de foto hieronder zie je die blauwe rand nog wat beter.

Brandnetels zijn trouwens te min voor deze vlinder. Ze houdt ervan om eitjes te leggen op wilde peen, dille en venkel. Die wilde peen heb ik pas geleden hier rondom het huis al gespot en venkel hadden we in de moestuin. Een gespreid bedje dus voor deze koninginnenpage!















