Yüzdüm yüzdüm artık gebeliğimin sonuna geldim.
Her anne adayının yaşadığı sıkıntılardan az çok tattım ve 40 haftamı doldurdum ama kızımız Zehra pek nazlı gelemedi.
Kendimi 10 mart tarihine hazırladığım için tüm gece sancım olur mu hastaneye nasıl yetişirim diye düşünmekten uyuyamadım. Ama hiç de bir şey olmadı.
Akşam hafif gelen sancılarım sabaha karşı olmadı.
Hastaneye kendi sancımla gitmek istiyorum suni sancının bünyeme zararlarını bildiğimden almak istemiyorum.
Bu son günler asır gibi geçiyor.
Yanımda annem var sağ olsun. Ben evladımı düşünüyorum annem de beni. Hatta anneannem de bize dua ediyor. Annelik gerçekten çok kutsal allah beni kızlarımın başından annemi de benim başımdan eksik etmesin.
Doğum zamanı insan annesinin kıymetini anlıyor.
Bir sonraki post da doğum hikayem olabilir ben de merak ediyorum nasıl olacak diye.
