365 días para Manuel María

A fala é comuñón e sentimento, 

Hoxe escoitei a un músico facer referencia á triste realidade das galegas e galegos que teñen que desenvolver a súa vida profesional fóra da terra. En concreto, explicaba a ledicia que sentía ao ver chea a praza onde estaba dando un concerto, e máis cando case o 90% das súas actuacións son fóra de Galicia; non puiden deixar de lembrar esta composición do poeta chairego:

Contentámonos con nada.
Falamos en voz baixa
porque non somos quen
de erguer a nosa voz
unha vez soia.
Non somos quen para darlle
forza de trono á nosa voz
e disparala o mesmo
que unha bala.
Somos un pobo lírico
e saudoso, según din
autores sabidos e eminentes.
E debe de ser certo:
os poetas cursis e inocuos
son -somos- premiados
nos xogos florais; son
aplaudidos e reciben
con fondísimo agradecemento,
as migallas, as cativas
migallas que lles tiran,
que lles cospen á face.
Pero aqueles que erguen
valentemente a voz
cantando a verdade núa
- Manuel Curros Enríquez,
Celso Emilio Ferreiro -;
tiveron que coller
e que acollerse
aos arrepiantes
camiños do desterro.

Versos para un país de minifundios (1969)

Compre afogar as bágoas,

Nun día coma hoxe, acae ler este poema do Manuel de Hortas para non esquecer o que somos: