Eind mei zijn we een weekje naar het Pfälzerwald geweest.
Het was een heerlijke, ontspannen vakantie.
Tijdens onze vele, mooie wandelingen zijn we
regelmatig dieren tegen gekomen. Alle ontmoetingen
waren bijzonder, maar één stak er met kop en
schouders bovenuit.
Het leuke is, dat ik jullie een beetje mee kan
laten genieten van deze ontmoeting, want ik had
toevallig mijn camera om mijn nek hangen
😉
We liepen langs deze prachtige, anderhalve kilometer
lange rotsformatie. Het zonlicht speelde met het bladerdek
en toverde prachtige kleurnuances op de oranjerode rotsen.
Manlief had hem het eerst in de gaten
en maakte mij, zonder geluid te maken,
attent op deze kleine, gevederde rotsbewoner;
Na een uitwisseling van blikken die voor mij
(en waarschijnlijk ook voor het vogeltje) een
eeuwigheid leek te duren, maakte ik de foto hierboven.
Ik besloot iets opzij te stappen om nog een foto te maken;
Maar daarmee maakte ik ook de weg vrij voor dit
kleine vriendje. In mijn herinnering hoor ik nog steeds
het zachte 'prrrrt' van zijn vleugeltjes toen hij
de bossen in vloog.
💗
En Guinness?
Die lag lekker te maffen in zijn koets:
😁
Lieve groetjes,
