Mevrouw W.

 1 april en bijna pasen. Dit jaar heb ik bijna geen paasdecoraties in huis en alle paasworkshops sloeg ik dit jaar over. Ik had er geen zin in! Ik pluk bloemetjes uit eigen tuin, want het is nu ook weer niet zo dat ik momenteel helemaal niks in huis haal of dat het hier een trieste boel is. Maar de paasversieringen... nee, die liggen nog ingepakt op de rommelkamer. 

Toen wij zaterdag naar Delft reden kwamen we tot Bergen op Zoom (daarna reden wij richting Rotterdam) heel veel caravans en campers met Duits kenteken tegen. Zeeland stroomt weer vol. Onze Duitse buren zijn er ook weer. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, hadden zij dit huisje al. Op de camping van andere buren komt het ook weer steeds voller te staan. Eigenlijk merken wij weinig van die camping, maar ik vind het toch altijd weer gezellig als de eerste caravans het terrein op komen rijden. 

Van de week was ik naar een receptie van iemand die met pensioen ging. Thuis stond haar caravan al op de oprit en nog deze week zou ze op reis vertrekken. Ze heeft groot gelijk! Ik weet nog goed dat voor mij vroeger het vakantiegevoel begon, zodra de caravan onze oprit op gereden werd. De caravan betekende leuke dingen doen en andere plaatsen ontdekken. Maar bovenal betekende het er samen op uittrekken met het gezin. Dat laatste is ook de reden dat we de caravan na het overlijden van Justus weggedaan hebben: op vakantie gaan met de caravan was sinds zijn dood te verdrietig voor ons. Soms zeggen anderen weleens dat we weer een caravan moeten aanschaffen. Zij weten dan de reden niet meer waarom we geen caravan meer hebben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet meer. 

Op die receptie sprak ik iemand die ik al een tijd niet gezien had, maar we volgen elkaar wel op facebook. Ze merkte op dat ik vaak op vakantie ben. Ja, zei ik, we gaan graag op hotel. Als verstokte kampeerders hadden we vroeger niet kunnen bedenken, dat we het later fijn zouden vinden om op hotel te gaan. We huren ook wel eens een huisje of een appartement, maar toch gaat onze voorkeur uit naar een hotel.

Vandaag ga ik een dagje werken en daarna begint mijn paasweekend al! Pas volgende week dinsdag zien ze me weer op het werk. 

"Hé" zei ik tegen manlief toen we in de Lidl liepen "daar zijn we geweest!" terwijl ik een puzzel van het mooie Manarola in Italië omhoog hield:

Zondag was het negen jaar geleden dat onze jongste zoon kwam te overlijden. Normaal gesproken zijn wij altijd thuis op zijn geboorte- en sterfdag en nu kwamen wij terug van vakantie. Het grootste deel van de dag zouden wij daarom niet thuis zijn en we bespraken dit van tevoren met elkaar en we bespraken het met zoonlief. De sterfdag van Justus is een heel erg beladen dag en normaal komt er altijd visite en ook aan deze mensen vertelden we dat we deze keer andere plannen hadden. 

We verlieten 's morgens Hotel de Eemhof en op de terugweg naar huis brachten we een bezoek aan de molens van Kinderdijk.

Het was een erg regenachtige dag en toch waren we niet de enige toeristen, maar veel andere Nederlanders waren er niet. We kwamen Fransen, Belgen, Italianen en Chinezen tegen. 

De grootouders van manlief kwamen van het Zeeuwse Noord-Beveland en woonden een groot deel van hun leven in het dorpje Colijnsplaat.

(Bron: Google Maps)

Ook goedemorgen:

Gisteren ben ik zestig geworden en dat werd groots gevierd met een verrassingsfeest. Allereerst gingen we een uur zingen in een karaokebar, want zo zei iedereen: "onze jarige zingt zo graag!" En dat klopt! Ik zal waarschijnlijk wel vals zingen, maar dat maakt niet uit, ik loop altijd en overal mee te blèren met muziek. We zongen nu om de beurt en in tweetallen. Manlief, die dit bedacht had, had gedacht dat hij niemand mee zou krijgen naar de karaokebar, maar we zaten daar toch maar mooi met vijftien man. En bijna iedereen heeft de microfoon in handen gehad en gezongen.

Na het uurtje zingen, gingen we naar een All you can eat restaurant en daar sloten nog eens acht familieleden bij mijn feestje aan. Er werd een gedicht voorgelezen dat voor mij geschreven was, een neef had een soort van pubquiz in elkaar gedraaid en ik werd verwend met mooie cadeaus. 

En na het eten stonden we nog een uur op de bowlingbaan. En ik als eeuwige verliezer werd zomaar tweede van mijn groepje en zo won ik zelfs van mijn altijd goed bowlende en winnende zwagers. Geen idee waarom ik opeens zo goed gooide (zelfs 3x een strike), maar ik zat deze keer blijkbaar goed in het spel. Ik zei wel voor de grap dat de anderen me wilden laten winnen omdat ik jarig was 😉 

Het was een TOPdag! Een mooie dag om op terug te kijken, voor mij en ook voor de familieleden.

Vandaag is het trakteren op mijn werk. Straks eens zien wat mijn lieve collega's voor me bedacht hebben, want die lopen ook al wekenlang te smoezen 😱

De kogel is door de kerk: ik ga minder werken. Ik werk maar zestien uur in de week en ik ga nog eens vier uur inleveren. Financieel kan het goed, dus waarom zou ik het niet doen? Manlief en ik hebben het besproken, want ik wilde hem eerst de kans geven om misschien minder te gaan werken, maar hij wil nog niet minderen. En dus hebben we samen besloten dat ik deze stap wel ga maken.

"Wat ga je met je nieuwe vrije tijd doen?" vroeg mijn leidinggevende "mooie wandelingen maken?" Vast wel, maar ook tuinieren en er ligt een hoop verfwerk te wachten. Het is al fijn als ik gewoon ergens aan door kan werken en niet alles hoef op te ruimen omdat ik de andere dag naar mijn werk moet. En voor de rest zie ik wel hoe het loopt.

Ik heb twee collega's van dezelfde leeftijd (de rest is jonger) en degene waarmee ik gisteren samenwerkte, zei dat ik misschien wel de aanzet gaf voor hun om ook minder te gaan werken. We hebben alle drie niet zo'n beste gezondheid en het werk dat we doen is lichamelijk zwaar. En het is niet alleen het werk, het zijn ook andere dingen waar we het druk mee hebben. Alhoewel dat voor mij minder is dan voor die andere twee: ik heb geen ouders en schoonouders meer om voor te zorgen en ik heb ook geen kleinkinderen om op te passen.

De aanvraag is ingediend en op 1 februari gaat mijn nieuwe rooster in. Nu de beslissing definitief is, kan ik bijna niet wachten tot het zover is. 

Op het gebied van naaiwerk ben ik een beetje stil. Ik mag van mezelf niet teveel kleding meer maken, dus zodoende. Onderstaande trui maakte ik afgelopen november al, maar ik had deze nog steeds niet laten zien. 

In een witte wereld zijn de vogels goed te zien.

pimpelmees

merel

zanglijster

zanglijsters

vink

vinken en roodborstje

nieuwsgierig Aagje 😀 🚘 🚘 🚘 🚘 🚘

Toen ik vrijdagavond zei dat ik de zaterdag naar Ikea wilde, werd ik gewoon keihard uitgelachen door manlief. Hij wist waarom ik daarheen wilde, namelijk om voor een bank voor in de woonkamer te kijken. Zijn vooroordeel was dat er bij het Zweedse woonwarenhuis weinig keuze was. Goed, geen Ikea dus!

We gingen hier in de buurt bij verschillende winkels kijken. We hebben heel veel banken gepast en eigenlijk konden we niet echt vinden wat we zochten. De banken waren of te hard of ik kon niet met mijn voeten bij de vloer. En na vijf winkels zei manlief: "zullen we dan toch maar naar Gent (Ikea) rijden?" En weet je wat? Daar vonden we zelfs verschillende banken die we wel iets vonden. 

We gingen nog niet met een bank, maar wel met veel ideeën naar huis. 

Dat was een kort nachtje: 

Vandaag is het Wereldlichtjesdag, dag van het overleden kind. Overal op de wereld steken mensen om 19.00 uur lichtjes aan, zodat in iedere tijdzone de wereld even verlicht zal zijn.

De feestdagen komen er weer aan en iedereen weet dat deze dagen niet favoriet zijn bij iemand die een dierbare verloren is. Ook ik zie er alweer tegenop. Vanaf het eerste jaar dat Justus er niet meer bij was viel de kerst me mee. Terwijl er toch altijd gelijk over het gemis tijdens de kerstdagen begonnen wordt als je iemand verloren bent. Natuurlijk zijn deze dagen niet meer zoals ze ooit waren en dat kan ook niet, maar deze dagen kom ik nog wel goed door.

Waar manlief en ik beiden veel meer last van hebben is de jaarwisseling. Gelukkig Nieuwjaar... ik zal het nooit meer iemand wensen. Omdat ik weet hoe pijnlijk dat woordje gelukkig kan zijn, wens ik gewoon iedereen het allerbeste voor het nieuwe jaar. Want als iemand misschien nooit meer echt gelukkig kan zijn voelt dat woord heel erg wrang aan, hoe goed gedoeld ook. 

Vroeger vierden we de jaarwisseling bij mijn schoonouders met de hele familie. Er waren oliebollen, hapjes, bubbels, we telden af tot het nieuwe jaar begon en manlief en onze kinderen staken vuurwerk af. We lagen laat in bed en stonden 's middags om twaalf uur alweer op het strand voor de nieuwjaarsduik. 

Het eerste jaar zonder Justus besloten we al snel dat we geen zin hadden om de jaarwisseling samen met familie te vieren. Zoonlief ging nog wel een paar uur naar de familie toe en vertrok nog voor middernacht naar vrienden. Het was een verdrietige jaarwisseling voor ons en we waren blij dat we ervoor gekozen hadden om thuis te blijven. De rest van de familie sloeg dat jaar de nieuwjaarsduik over, maar ze gingen wel naar het strand om ergens op een strandpaviljoen samen iets te drinken. Ook zij hadden verdriet en moesten deze jaarwisseling ook zien door te komen. 

De jaren erna kozen manlief en ik er iedere keer voor om tijdens de jaarwisseling thuis te blijven. Zoonlief gaat altijd naar vrienden toe en manlief en ik zijn dan gewoon samen met ons verdriet tijdens deze moeilijke uren.

Een week terug kwam op de familieapp opeens een uitnodiging binnen van een schoonzus om de jaarwisseling samen te vieren. Een andere schoonzus reageerde gelijk dat zij en haar gezin gaan komen, een zwager komt niet want hij krijgt net een paar dagen ervoor chemo. En hoe zat dat met ons, werd een paar dagen later al gevraagd. Ik liet weten dat we erover aan het nadenken waren omdat het niet onze favoriete dagen zijn. 

Natuurlijk was het lief dat we uitgenodigd werden, maar het druiste behoorlijk tegen mijn gevoel in. Manlief en ik spraken er samen over, we spraken er met zoonlief over, ik sprak er met een paar andere mensen over. En iedereen zei dat ik niet moest gaan als ik dat niet wilde. En natuurlijk wist ik dat zelf ook wel, maar ze gaven me toch dat extra zetje dat ik nodig had. Ik blijf thuis en manlief heeft besloten om ook thuis te blijven. Het voelt voor ons gewoon het beste zo. 

De schoonzus die ons uitgenodigd had begreep het. We hebben een goede band en ze zal er altijd voor ons zijn. Toch zorgde ze nu wel voor een dilemma, want ik wilde haar geen vervelend gevoel of een gevoel van teleurstelling geven, maar ik wilde ook niet aan mijn eigen gevoel voorbijgaan. Nu ik heb laten weten dat we niet komen voel ik me eigenlijk niet echt opgelucht. Ik ben verdrietig. Anderen proberen goed voor ons te doen, ze willen ons niet passeren en het is voor hun net zo goed een dilemma als dat het voor ons is. Het is en blijft moeilijk voor iedereen.

Onlangs kwam ik op facebook (Zeeuws verlies) dit gedichtje tegen, geschreven door Jan van der Meer:

Als je Moneglia (het plaatsje waar wij tijdens onze vakantie verbleven) nadert, krijg je eerst dit te zien:

De hagedisjes zijn dan weer makkelijker omdat ze overdag ergens zitten te zonnen:

Gisteren begonnen we aan de reis terug naar huis. Het eerste stuk naar Zwitserland toe reed manlief en daarna gaf hij zowaar het stuur uit handen, iets wat hij eigenlijk nooit doet. Zwitserland heeft nette wegen dus voor mij was dat geen probleem om te rijden. Vlak voor de Gotthardtunnel gaf Maps een melding dat er een file voor de tunnel stond en werd er een alternatieve route gegeven. Doe maar, zei manlief. En zo gebeurde het dat ik over de Gotthardpas reed, een weg met een hoogteverschil van 960 meter en 37 haarspeldbochten. Boven reed ik door de wolken en het had gesneeuwd. Ik had nog nooit eerder in de bergen gereden... maar het kwam goed en het viel me eigenlijk nog best wel mee, maar ik ben toch best wel een beetje trots op mezelf. 

Na de Franse grens reed manlief weer en we hebben de rest van de dag veel files gehad. We hadden een hotel bij Straatsburg geboekt en we zouden daar in eerste instantie om vijf uur aankomen, maar uiteindelijk kwamen we daar pas om acht uur aan. Gelukkig was het restaurant van het hotel nog open en konden we daar iets eten. 

Na een uitgebreid ontbijt verlieten we vanmorgen het hotel en de verdere reis vandaag verliep wél zonder problemen. We zijn onderweg nog in Luxemburg wezen shoppen. Shag voor de rokers, een parfum voor mij en een paar t-shirts voor zoonlief van zijn favoriete merk. 

En nu zijn we weer thuis. De koffers zijn uitgepakt. Zoon en wij zijn weer bijgepraat. 

We kunnen terugkijken op een mooie vakantie. De eerste week was het schitterend weer, de tweede week was het een ietsje minder, maar uiteindelijk viel dat ook helemaal niet tegen. Vaak trok de beloofde regen net niet over ons. 

Ze zijn nog in de groei, maar over een aantal weken ga ik mijn eigen pompoenen kunnen oogsten:

 Manlief is gisteren 60 geworden en dat konden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. En met 'we' bedoel ik vooral onze familieleden en ik, niet manlief want die werd even buiten spel gezet. We organiseerden een feest, zonder dat hij wist wat we precies gingen doen. Er waren een paar dingen die ik kort van tevoren wel tegen hem moest zeggen: de visite kwam vroeg en de tank van zijn auto moest vol zijn. Voor de rest liet ik niks los.  

Een hele tijd geleden was er een appgroep aangemaakt voor zijn verjaardag, waaraan in eerste instantie alle familieleden toegevoegd werden. De mensen die niet naar de verjaardag konden komen, skipten we en uiteindelijk bleef er een groep van negentien personen over. Exclusief manlief want die zat natuurlijk niet in de appgroep, want de invulling van zijn feest was geheim.

Gisteren tegen de middag kwam de verjaardagsvisite en we lunchten gezamenlijk in onze tuin.