ανεστης

Παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης Social Media και Επικοινωνία που οργάνωσε με επιτυχία το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και έβγαλα μερικά πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Κατ αρχήν να πω ότι όταν λεω «με επιτυχία» το εννοώ.

Μεταδόθηκε ολόκληρη με live streaming και ερωτήσεις μπορούσαν να τεθούν από όσους παρακολουθούσαν είτε απ την αίθουσα είτε από μακριά μέσω twitter (που έπαιζε στην οθόνη όταν τελείωναν οι παρουσιάσεις). Πραγματικά άρτια οργάνωση.

Στην ουσία τώρα: Οι διαφημιστές ασχολήθηκαν με το πως μπορούν να πείσουν τους διαφημιζόμενους πελάτες τους να χρησιμοποιήσουν τα social media στην εμπορική επικοινωνία τους.

Δύσκολο!

Πρώτον γιατί το σύστημα πληρωμής και επιστροφών / "επιβραβεύσεων" (Year-End-bonus) είναι πολύ σταθερά χτισμένο στο χώρο της διαφήμισης (και οι διαφημιστές λατρεύουν να ξοδεύουν εκεί που υπάρχει το "κεχρί"), αλλά και γιατί λόγω της διαδραστικής φύσης του μέσου, η ασφάλεια της μονοδιάστατης επικοινωνίας («λεω ότι γουστάρω απο TV-Ραδιόφωνο»), πάει περίπατο.

Στα social media η όποια εταιρία – μάρκα αποφασίσει να κάνει την εμφάνισή της, θα πρέπει να έχει ένα συμπαγές και ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης της εικόνας της. «Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια» θα πείτε, αλλά όπως φαίνεται σε μια περίοδο κρίσης δεν νομίζω οτι νικητές θα είναι αυτοί που θα ξοδέψουν τα μεγαλύτερα διαφημιστικά budget, αλλά αυτοί που θα αποκτήσουν μια πιο προσωπική σχέση με τους πελάτες τους (όπως σωστά ειπώθηκε και από κάποιους ομιλητές). Κι αυτή την αλήθεια ελάχιστοι διαφημιστές θα την παραδεχτούν.

Οι πολιτικοί (και οι συν αυτοίς) επικεντρώθηκαν στο πως μπορούν να εκμεταλλευθούν περισσότερο το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα / μέσα για καλύτερη επικοινωνία, αναφέρθηκε μάλιστα η καμπάνια του Obama σαν case study.

Μάλιστα!

Είναι πάντως άλλη τάξης θέμα οτι για να κάνεις τέτοια επικοινωνία και να συνεγείρεις τον κόσμο χρειάζεσαι περιεχόμενο πολιτικής, όραμα και προτάσεις, κι εκεί είναι σήμερα το πρόβλημα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ήταν πάντως το κομμάτι της εκδήλωσης που προκάλεσε τα πιο αρνητικά σχόλια, εκτός αυτής του εκπροσώπου του ΣΥΝ που επικεντρώθηκε στην κινηματική / ακτιβιστική πλευρά των social media και φυσικά ακούστηκε με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Συνολικά χρησιμότατη εμπειρία με πολλά ερεθίσματα.

Υ.Γ. Ευτυχώς που ο εκπρόσωπος του blog της Γενιάς των 700 ευρώ Δ. Γκούγκλας, ενημέρωσε το ακροατήριο για την εξέλιξη της υπόθεσης της δικαστική περιπέτειας του Αντώνη Τσιπρόπουλου και του blogme.gr. Το να γίνεται συζήτηση που σε ένα βαθμό αφορά το πως θα "πάρουμε" απο τα social media, χωρίς αναφορές στις τριτοκοσμικές και ηλίθιες διώξεις όσων ανιδιοτελώς προσφέρουν σ' αυτό το χώρο, θα ήταν τουλάχιστον ντροπή.

Ξεκίνησε από ορισμένους συν-bloggers με προφανή σκοπό να ευαισθητοποιήσουν το κοινό της τηλεόρασης, να διεκδικήσουν «καλύτερη τηλεόραση», ότι κι αν αυτό σημαίνει.

(Εδώ το κείμενο - διακύρηξη)

Κι αν κάτι προδίδει αυτή η καλών προθέσεων κίνηση (που δυστυχώς δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα), είναι η άγνοια της πρωτοβουλίας για το πως έχει στηθεί το εμπορικό σύστημα της τηλεόρασης (και εννοούμε την ιδιωτική).

Η τηλεόραση όμως (έτσι γενικά) είναι ένα πολύ σύνθετο πράγμα.

Την ίδια στιγμή που προβάλλει το απόλυτα κακοφτιαγμένο σήριαλ, την ώρα που προβάλει το απόλυτο κιτς προκειμένου να φέρει «νούμερα» απ’ την AGB και επομένως διαφήμιση, προβάλλονται τα (καθυστερημένα χρονικά μεν, άρτια δε) ρεπορτάζ του Τσίμα και του Παπαχελά για την υπόθεση της Κούνεβα. Λίγο πιο μετά απ’ τις βλακείες του Μικρούτσικου πιθανότατα θα μεταδοθεί ο υπέροχος «Εξάντας» του Αυγερόπουλου.
Ποια τηλεόραση λοιπόν να κλείσω;

Θεωρητικά η τηλεόραση (ειδικά η ιδιωτική), προσπαθεί να «μαζέψει» τηλεθεατές από διαφορετικές ομάδες πληθυσμού, από διαφορετικά κοινωνικό-οικονομικά στρώματα για να μπορεί ο διαφημιζόμενος να βρει κοινό για τη διαφήμισή του. Όσο πιο μαζικό είναι το πρόγραμμά της τόσο μεγαλύτερη η μάζα κοινών-στοχων.

Αντιπροσωπεύει όμως η σημερινή εικόνα την πραγματική σύνθεση του πληθυσμού;

Υπάρχουν αρκετές εκπομπές για το «σκεπτόμενο» μερίδιο τηλεθεατών; Όχι!

Κι αυτό γιατί οι μετρήσεις τηλεθέασης γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες από το μονοπώλιο της AGB. Η AGB εγκαθιστά μετρητές σε νοικοκυριά που μετρούν τι παρακολουθεί η οικογένεια. Το ζήτημα είναι οτι οι περισσότερες οικογένειες ανώτερης μόρφωσης αρνούνται να τοποθετήσουν μετρητές στους δέκτες τους. Αυτοί που απομένουν είναι όσοι δέχονται να «μετρηθούν» με αντάλλαγμα μια τοστιέρα(!) που προσφέρει η εταιρία για «επιβράβευση».

Μοιραία λοιπόν, αυτή η διαδικασία αλλοιώνει το δείγμα (όσο κι αν σκίζει τα ρούχα της η εταιρία ότι το δείγμα αντιπροσωπεύει τη σύνθεση του κοινού).Οι προτιμήσεις αυτού του στρεβλού δείγματος είναι που φτάνουν στα χέρια των αγωνιούντων για τα bonus τους διευθυντών προγράμματος, διαφήμισης, marketing των σταθμών.

Αν λοιπόν είναι να γίνει μια καμπάνια, μια πρωτοβουλία, ας γίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, ας απευθυνθεί σε όσους έστησαν αυτό το μόρφωμα με τόσο ξεδιάντροπα φτηνούς εμπορικούς όρους σε δημόσιες συχνότητες.

Προσοχή όμως! Γιατί από την αγαθή πρόθεση, μέχρι το να φτάσουμε να υπαγορεύουμε στους άλλους το τι θα επιλέξουν και θα δουν (που για «εμάς» είναι το αντικειμενικά «πρέπον» η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Δεν ξέρω αν έχουν ενημερωθεί οι φίλοι bloggers για τη ρύπανση που προκαλεί o λιγνίτης που είναι το βασικό καύσιμο της ΔΕΗ (εδώ ένα σχετικό ενημερωτικό της Greenpeace) και αν σκέφτονται να διαμαρτυρηθούν ΚΑΙ για αυτό το λόγο. Όχι ε;