Günlerin akıp gidiyor olmasından şikayet etmeyeceğim artık. Ne yapalım, bazen böyle oluyor.. Geçtiğimiz haftalarda ne güzel günler geçirdik, ne güzel yerlere gittik unutmadan bahsedeyim de, en azından hatıralarımızda kalsın..
Mesela bir hafta sonu günlerin tüm zehrini akıttık, attık üzerimizden.. Harun'un babaannesinin köy evine gittik. Aman ne eğlendik, ne dinlendik, ne keyif aldık anlatamam..C.tesi Eşme sahilinde yenilen mis teyze yemeklerinin ardından güne yeşillikler içinde devam ettik. Adapazarı Kuzuluk civarında içinden buz gibi bir dere geçen, mis gibi havası olan, anneannenin kahvaltıya yaptığı gözlemeler vesilesi ile de epey lezzetli bir köydü.. SalihaBetül fotografta görüldüğü gibi yer sofrasının başına geçti, eline aldı oklavayı hamur açtı ve börek yaptı. Gayet başarılıydı bence. Çok keyif alması da cabasıydı. Sonra afiyetle yemesi de bana armağanıydı.. Her nedense yemekle ilgili sorunu olmasa da yediğini görmek keyif veriyor bana da, her anneye oldugu gibi.. Neyse işte günümüz yemek yemek, yemek hazırlamak, mis havayı içimize çekmek ve midi boy bir trekking yapmakla geçti. En keyiflisi annem duymasın ama gözlemeler değil derenin içinden yürüyerek yaptığımız yürüyüştü.
Varolduğu söylenen ama neredeyse 1 saat yürümemize rağmen bir türlü ulaşamadığımız şelaleye giderken neler görmedik ki.. Kaplumbağa, kirpi, kurbağa ve hatta yengeç.. Aldığımızdan beri giymekten pek keyif almadığı crocs ayakkabılarını ayağından hiç çıkarmadı ve ayakkabıları alan babasına şarkılar mırıldandı. Benim babam çok tatlıdır,
herkesin ayağına taş batarken benim ayağıma hiç taş batmaaaaz,
çünkü benim tatlı babam bana bu tatlı ayakkabıları almıştııııır..
lay lay lom :)
AliMahir de slingte gayet keyifliydi. Bu bizim ilk bu kadar uzun sling gezimizdi, son da olmadı. Pek severek geziyoruz hala .. Yol boyu etrafı inceleyip kıpırdayan yapraklara baktı, sonunda yorgun düşüp uykuya daldı. Ne güzel bir haftasonuydu. Sayesinde haftaya da güzel başladık. Haftaya güzel başlamamızın 1 mayıs vesilesi ile hafta ortasında tatil olması ile de alakası vardır belki bilemiyorum. Resmi tatil olmasından dolayı çalışmayacaktık, fakat biz ne yaptık ne ettik doldurduk o günü de.. Sabah tiyatro gösterisi vardı okulda, tüm çocuklar çok keyifle seyrettiler, pek tabi AliMahir'e anneannecik bakarken ben de keyifle seyrettim. Sonra doluştuk arabaya, şehirden kaçarcasına attık kendimizi Sapanca taraflarına. Uçsuz bucaksız sarı çiçeklerin olduğu kırlarla bezenmiş yollardan geçerken daha fazla dayanamayıp durakladık.. Ne güzel bir havası vardı oraların. Çoluk çocuk yayıldık çimenlere, hiç ayrılmak istemedik. Geze dolaşa daha önce gittiğimiz balık çiftliğine vardık. Akşam kovana kadar da oturduk. Bir o kadar keyifli eğlenceli dinlendirici ama benim için bir o kadar da yorucu bir gündü.. SalihaBetül ilk kalici diz yarasını edindi malesef, yine ata bindi. Kendi istegi ile doyamadan üstelik.. Çok eğlendiler çoluk çocuk, tam detoks oldu bize.

Doğum günü ayrıntılarını toparlamam ve yazmam biraz vakit alabilir diye en sıcak en taze hislerimi yazmadan geçmek istemedim. Yoksa mutluluğunun her ayrıntılarından bahsetmek istiyorum. En kısa zamanda, inşallah

Güzel şeyler yazmak istiyorum dedim, dileğim geri çevrilmedi. Güzel günler geçiriyoruz belki de o günden beri. Gözlerini pörtletmiyor, karşılık vermiyor.. Asabiyet azaldı, daha bir olgunlaştı. Yine keyifli yine güzel güzel geçiniyoruz. Okulda da mutlu gördüğüm kadarıyla. Öğretmeni değişti, sağlık sebebi ile... Ama yine de mutlu.. Olsun Filiz öğretmenim de çok iyi bir öğretmen diyor. Ayrıca Tuğba öğretmen gittiği için ağlayan çocukları anlayamadığını da itiraf etti. :) Önemli olan güzel vakit geçirmekmiş.. Vay anasını gelenin gideni aratmaması durumu mu yoksa gidenin pek iz bırakamamış olması durumu mu.. Neyse deşmeyelim bu konuyu...

Geçtiğimiz haftalarda hava henüz ayaza dönmemişken taaa Manisa'lardan arkadaşımız Hatice eşi ve güzel kızları Zeynep geldiler. Bayram ziyareti dönüşünde gezilerine bizi de eklemişler, ne iyi etmişler. Biz Aydın'a geçerken hep anneanneye yaklaşmanın ve bir an önce varmanın stresi ile hiç uğramaz hep geçer giderdik Manisa'dan.. Bu sefer eşim oruçlu oldugundan ve iftar saatine denk geldiğinden uğramıştık ama ben onları tatilde bilip aramamıştım.. Her ne ise, onlar geldiler, ne iyi ettiler. Başta planıma SalihaBetül dahil değildi, okulda olacağı için.. Fakat son anda ben okuldan bir türlü çıkamayınca e konuklarımız da tahmin ettiğimiz saatte burada olamayınca çıkışa yakın olduğundan müdahil olabildi.. İyi ki de olmuş çünkü başta çekimser davransa da Zeynep ile birlikte çok sevdiler birbirlerini.. Biz kahvelerimizi içip, sohbet ederken onlar da iki kız çocuğu gayet güzel vakit geçirdiler. SalihaBetül hala ara ara senin arkadaşının kızı Zeynep'i çok özledim, keşke gene gelseler deyip duruyor..

Bu arada epeyce uzayan büyük yataga geçme mevzusu da halloldu SalihaBetül için. Artık yeni yatagında yatıyor.. Kardeşi için de küçük yatagını hazırladık, yan korumalarını takıp yatak devir teslimini gerçekleştirdik. Guruluyuz:) Var olan elbise dolabına bir tarafı oyuncak rafı diger kısmı elbise askılıklı olacak şekilde dolabı da geldi. Fakat hala bir iki rötüş gerektiğinden yerleşemedi. Oyuncaklar kutuda ama neyse ki kitaplar ortada.. Zaten saatler geri alındığından beri eve gelip koştur koştur yemek yap, ye, banyo... derken kitap oku biraz sohbet et uyu modunda hayatımız. Hafta sonunu da meraklı miniklerin yapmadığımız dergilerini yapma ile çözüp dengeledik sayılır. Zaten tavan yapmış kitap sevgisi artık önü alınamaz bir hale geldi.
İşte böyle geçiyor günlerimiz, anne-kız barışık. Ah bir de oğul kısmı var ki henüz ufak tefek heyecanlanmalar dışında idrak edebilmiş değilim doğurmak üzere olduğumun. Hala koşuşturabileceğimi, temizlik yapabileceğimi, herşeye yetebileceğimi sanıyorum.. ta ki takılana kadar.. Bakalım ne kadar sürecek bu durum.. Yatağı hazır, çamaşırları yıkandı ütülendi, e daha ne olsun. Sağlıkla ve üzmeden gelmesi kaldı bir.. Hayırlısı ile..

Neyse ki bizim bu bücürler durumlara sandığımızdan daha da kolay adapte oluyorlar ve kabulleniyorlar. Kılığını kıyafetini, uykusuzluğunu ..vs hiç dert etmedi. Antremanlı oldugu okulun merdivenlerinden bu kez ögretmeninin elini tutarak ışıl ışıl gözleriyle çıktı sınıfına. Gerçekten mutlu görünüyordu, beni de mutlu etti bu halleri. İlk günden çoğu arkadaşının ismini ögrenmişti, yine elbette sorunca bir bir anlattı neler yaptıklarını..Ertesi gün nispeten daha erken uyanmak zorunda olmak dışında daha kolay geçmişti. Hatta biz arabayı parkederken annesi ile gelen sınıf arkadaşını heyecanla gösterip "bak bu benim sınıf arkadaşım Kerem" deyip şaşırttı.. "Şimdi ona gidip Günaydın Kerem diyeceğim" diyerek de gülümsetti.
Okul boşaldıktan sonra biraz daha kalıp çalışmak zorunda kalmamız dışında gayet iyi geçiyor onun adına okul.. Servise binip eve geleceği günü heyecanla bekliyor. Onu evde beklediğim, ögretmenine el sallayıp bana koştugu.. Yazdığı senaryo bu, şimdilik.. Sanırım ben de bu günü heyecanla bekliyorum :)

Okula hızla taşındıktan sonra zaten planını programını yaptıgımız yaz okulunu yeni binada yapmaya karar verdik.. Böylece hızlıca taşınma yerini hızlıca yerleşme ve okulu yaz okuluna göre dizayn etmeye bıraktı. Ne çok çalıştık. Hele de binayı teslim aldığımızdaki bedbaht durumunu hatırladıkça nasıl kalktık bu yükün altından diye düşünmeden edemiyorum. O bahçenin adam edilmesi, ağaçların mevsimsiz budanmasından tutun, yardımcıların yanı sıra elimizde ovma telleri ile işe nasıl giriştiğimizi asla unutmayacağım.. Puslu ve bakımsız görüntüsünün aldığı yeni hal ve özellikle komşuların dahi "bugüne kadar bu binayla kimse bu kadar ilgilenmemişti.." takdirleri çok motive etti bizleri. 3 senenin ardından yeni binada oda yeterliliği tatmin edici olunca nihayet kendimize ayrı bir toplantı odası yapabilmenin sevincini de yaşadık. Ve yerleştikten tam 5 hafta sonra yaz okulunun son gününde düzenlediğimiz piknikte bizimle bu 3 zorlu seneyi türlü fedakarlıklar ve heyecanlarla paylaşan yavrularımızın bir dünya fotograflarını çektim. Yeni toplantı odamızda toplantı masamızda hep gözümüzün önünde olsunlar diye. Canlarım benim, minicik yaşlarında olgunlukla karşıladılar tüm olumsuzlukları. Hep dostlukları daim olsun inşallah..
Piknik öncesi Kocaeli Bilim ve Teknoloji Klubü ziyaretimizden bahsetmemek olmaz. Son günün şerefine tüm ekip katıldık. Çok güzel çok özendirici bir geziydi. Özellikle görevlilerin ilgi ve alakalarını çok takdir ettik. Hatta daha önce neden haberdar olmamışız da gelmemişiz diye hayıflandık. Çocuklara önce konferans salonunda bir bilgilendirme filmi izlettiler. Ardından legolardan yaptıkları gözlerindeki sensörlü kameralar sayesinde hareket eden robotları tanıttılar. Değişik birkaç projeyi daha anlattıktan sonra tek tek mikroskop incelemesi yaptılar.. SalihaBetül'ün tüm gün ben teleskopla kelebeği inceledim dediği mikroskop...
 Son olarak havalara fışkıran bir iksir hazırlayıp gercek bir bilim deneyinin nasıl olması gerektiğini anlattılar. Onları en heyecanlandıran kısmı şüphesiz iksirin tepkime vermesi ve tavana kadar fışkırmasıydı.. Fotografta çok ayrıntılı görülür mü heyecanları bilmem ama SalihaBetül'ün agzı uzunca bir süre açık kaldı, görülmeye değerdi :)
Şimdilik haftasonuna kadar izin verdik kendimize, fakat pazartesi yine yeniden iş başı, maaile...

Her akşam üstü illa ki sahile inildi, iskelede oturulup günün batışı izlendi, kuma yazılar yazıp dalgaların silmesine kızıldı.. Giderken verdiği sözü hatırlayıp ögretmeni için taş topladı, yarı beline kadar suya girdi çıktı.. Baba-kız mütemadiyen deniz kıyısı yarışı yaptılar, kazanma hırsı ile bilenip bu yolda herşey mübahtır deyip birbirlerinin önüne geçip kendilerini suya bile düşürdüler. Neyse ki hep güldük, güldüler :)
 Tam 1 hafta gayet güzel, gerçekten dinlenmeli, eğlenmeli güzel bir tatil geçirdik.. Ardından tatilin Aydın ayagı gerçekleşti.. hasret giderdiğimiz, bol yemeli içmeli gezmeli bir hafta oldu.. Hatta biraz fazla hareketli bir haftaydı.. Aydın' geldikten birkaç gün sonra babasının baba memleketi olan Çivril'e gittik günü birlik. Yolda bir sürü günebakan tarlaları vardı. Öyle güzel bir manzaraydı ki.. Daha evvel de gitmiştik Çivril'deki akrabalarımıza.. Meyve bahçeleri olan akrabalarımızla yine daldık kayısı bahçesine.. Bizim şehirli hatun başta biraz yadırgadı damla sulamanın oluşturduğu yumuşak toprağa ayakları batınca ama alışması hiç zor olmadı. Bir baktık ki ağaç tepelerinde kayısı yemelerde..
Akşama kalmadan tekrar döndük Aydın'a çünkü ertesi gün Kocaeli'den arkadaşlarımız, dostlarımız gelecekti. MeryemNur ve ailesi geldiklerinde SalihaBetül anneanneyi de dedeyi de unuttu. Az sürede gezebileceğimiz kadar gezip eğlendik. Bir gün Kuşadası, deniz, turistik gezi yaptık. Sabahtan Selçuk'ta denize girdik. Onlar genelde kenarda kum oynayıp koşuşturdular ama neticede çok eğlendiler. Sonra Kuşadası gezisi derken geceyi bitirdik. Ne yorulduk ama..








 Sayılı gün çabuk bitmişti, dönüşte bir de Aliağa'da eski arkadaşlarımızdan birini ziyaret edip son kapımızı da kapattık. Herşey iyi güzel geçti.. Hatta dönüşte dayı da bizimle döndü. Aydın kısmı hasret giderme açısından pek doyurucu olmadığından yaz bitmeden gene geliriz deyip vedalaştık anneanneyle.. Öyle de oldu gerçekten. Keşke farklı olsaydı dedik ama yapacak birşey yoktu.
Eve döndük, tam 1 hafta oldugunda
anneanneciğimin aniden rahatsızlandığını ögrenip SalihaBetül dayı ve ben apar topar Aydın'a gittik. Zaten izinlerini geçirmek üzere orada olan teyze de oradaydı fakat hepimizin keyfi kaçıktı. Önce yoğun bakıma aldılar anneanneciğimi, sonra çıktı dediler. Servise alındığından tüm torunlarını tekrar gördü, bilir bilmez sohbet etti, yine dualar etti bize.. Fakat henüz 1 günü geçmeden yeniden yoğun bakıma girmişti. Pazar kardeşimin dönüş gününe kadar bekledik, güzel bir haber alırız diye. Fakat ne kötü ne iyi bir haber alamadık. Tüm tetkikleri normaldi fakat doktoru benim yapabileceğim birşey yok diyordu. Tam yola çıktıktan birkaç saat sonra aldık kötü haberini. Her ikimizde bebek bekliyorken, daha fazla o kederin içinde yer almayalım deyip epey yol almışken geri dönmedik. Zaten vedalaşmıştık.. Ama her ne olursa olsun biliyorduk ki çok büyük bir boşluk açmıştı içimizde. En çok da anneciğimin yüreğinde. 4  kuşaktık en büyüğümüz gitmişti. İnşallah nurlar içindedir..
Aranın kısa özeti buydu. Tabi henüz okulu taşımamızdan, Ramazan hallerinden, SalihaBetül'ün yeni maceralarından, kaygıları ve mutluluklarına karşı bizim bulduklarımızdan, teyzoşun gelecek minik kızı ile ilgili hissettiklerimizden ve hazırlıklarımızdan, babaannemizi umreye göndermemizden ve evimize gelecek minik erkeğimizin son durumundan bahsetmedim bile ama toparlanabilmem gerekiyordu.. Blog işi de burada bitti dedirtmemem gerekiyordu. Hayır efendim blog işi bitmedi inşallah:) Kah gülüp kah ağlıyoruz ama kızıma ve belki de onun kardeşine şimdiden notlar bırakmaya devam inşallah..

 Hal böyle iken; günlerimiz kendi adıma anlattığım gibi geçerken SalihaBetül için genelde daha eglenceli ve keifli geçiyor.. Zira haftanın neredeyse 3 günü bu alabildiğine yeşil ve eğlenceli bahçede geçiyor.. Ben ayaklarımı uzatıp çok sevgili ev sahibesi arkadaşımın bana hazırladığı yiyebildiğim şeylerle beslenirken; o arkadaşları ile oynamanın tadını çıkarıyor. Her zorlukla birlikte kolaylık vardır .. Fotograflara bakınca tek düşündüğüm bu ayet.. ve şükür.. Ailem uzakta da olsa ailemi aratmayacak dostların şükrü..
 Yazmadan geçmeyelim, ilerleyen yıllarda hatırlayalım..Geçen pazar zaten pek duygusal iken gene bizi hüngür sepelek ağlattı okulumuzun minikleri..  4-6 yaş grubu çocukları için düzenlenen hokey turnuvasına katıldık. Bütün bir yıl bıkmadan usanmadan çalışmışlardı, e kupayı da haketmişlerdi doğrusu. Kupa ve madalyalar temsili, çaktırmayın.. Cünkü bu turnuvada kazanan ya da kaybeden yoktu. Tam bir fair play ortamında geçti maçlar ve günün sonunda herkes pek mutluydu.. Veliler bile gülümserken, bizdik gözünde yaşı olan.. Büyüdü veletler dedik.. Bizim için daha değişik bir tecrübe idi.. Hoşumuza gitti ve motive olduk doğrusu. SalihaBetül forma giyemediği ve sahada olamadığı için acaip bozuldu. "Niye ben sporcu olamıyormuşum" deyip sinir oldu, seneye okula başladığında gideceğini söyleyerek ikna etmemiz zor olmadı.. Neyse ki..

Almaya gittiğimizde parktan dönüyorlardı.. Özlememiş hiç bizi diye düşünüyorduk ama hemen anneeem babaaaam diye sarıldı dizlerimize. Pek duygusaldı canım.. Babası pazar günü eger güneş olursa onu parka götürmeye söz vermişti, bizimki de günlerce dua etmişti..  bulutlar yağmur dolmasın da grileşmesin diye.. güneş gri bulutların arkasına saklanmasın diye...  SekaPark'a yöneldik en kısa yoldan.. Özlemiş babasını çok, sarıldılar, yürüdüler, hoplayıp zıpladılar, sarmaş dolaş sohbet ettiler. Ben de onları geriden geriden izledim hep..  Dışarıda onlar el ele dolaşırken kendi kendime takılmayı da ögrendim, bununla da mutlu olmayı ögrendim ya.. 

Bugünlerdeki mevzumuz elim, ayağım, kulağım, midem, yemek borum...vs olmasadı ne olurdu ? Sıkça bunları konuşuyoruz son günlerde.. Kendinin organlarının farkına varıyor belli ki, ne işe yaradıkları ile ilgili yorumlar yapıp ilginç tespitler yapmaya çalışıyor. 

Neticede varmıştık çok şükür. Elbette tören bitmiş, iş kokteyl kısmına gelmişti. Hemen can arkadaşları bulup tebrik ettik. Merve Öğretmenini, Nejla teyzesini.. Onların sevinci ile sevinçlendik, gururlandık. Darısı bizim başımıza deyip hayaller bile kurduk. Sergiyi gezdik, eserlerin güzelliği, inceliği karşısında da bir heyecan yaşadık. Bugünlerde pek fotograf çekme isteği taşımasam da o kadar ısrar etti ki, bu minyatür eserin önünde bir de fotografını çektik. Arkadaşları çok özlemişiz, ikimiz de.. O kendine has bir kokusu olan atolyeye gitmek istiyor bir an önce gönül, hayırlısıyla..

Çocuklar salıncagın tepesinden hemen hiç inmediler. İndiklerinde ise ya hamakta sallandılar, ya da kümesteki tavukları seyrettiler. Biz ise bir ara harika bostanın ürünlerini tadmakla meşguldük. O nasıl güzel böğürtlenlerdi Allahım.. Her biri cevizden büyük, mis kokulu, el boyayan cinsten.. Tüm gün herkes umre arkadaşı ile sohbet etti, hazırlıklara dar fikir alışverişi yaptı. Çocuklar ise şimdiden orada nasıl da güzel güzel geçineceklerinin sinyallerini verdiler.Sayılı günler kala güzel yolculuğumuza heyecanlı bir bekleyiş başladı hepimizde.. Hayırla geçsin şu son 18 günümüz...
Pazar mı? Başka planlar vardı.. Ufak diye koyulduğumuz işin tatsızlaşarak tüm gece ugraştırması sebebi ile tüm gün evde iş yapmaya çalıştık.. Bahsetmek bile istemiyorum, zira bugün de ev temizlemeye devam etmek zorunda kaldım..
Ama sabah güzel başlamıştı işte.  6 senedir ilk defa balkona kuruldu kahvaltı sofrası. Gelecek olan Ramazanın hürmetine.. Mütevazi fakat çok keyifli.. SalihaBetül bile ekstra keyif aldı bu durumdan. Öyle ki akşam yemeği için sofra kurma seremonisinde "balkonda mı yicez?" diye sordu.. bir de güzel sofra kurdu ki, öpesimiz geldi sıkana dek.. Artık minik masamız akşamları epey şenlenecek gibi.. Hadi hayırlısı..

Tüm gün evin cici köpeği Pascal'a yanaşıp sevme çabasında bulundu.. Bu en başından beri hayvanlara karşı tedbirli yaklaşımına karşı atılmış en büyük adımdı.. Akşama kadar "köpekler ısırmaz annecim, asla ısırmaz" dedi ve korkusunu yenmeye çalıştı. Sonra ekledi de ekledi "ama ancak kuyruguna basarsam havlayabilir" "canını yakarsam ısırabilir" Pascal havladıgında ise "Annecim bak bana hoşgeldin diyooo . Ben de ona hoşgeldin diycem" Bütün bunları muhtemelen gayet geriden durup temkinle yaklaştığı için evin ablaları söylemişler.
Evin verandasından arada mutfaga geçmek haricinde hiç ayrılmadık neredeyse. Bizim için hep çok muhabbetli, bazen duygulu bazen şen kahkahalı, ama hep gelecekle ilgili umutlu; onlar için ise bol oyunlu, bazen küsmeli bazen barışmalı geçti.. Ama dikkat edilen ortak nokta birbirlerini ne kadar çok sevdikleri ve ne kadar merhametli davrandıkları idi. Hayatları boyunca koruyabilseler bunu, dost olacak kadar iyi anlaşmaya devam etseler.. Ne kıymetli bişey kazanmış olurlar.. Umudumuz da yok değil hani ..

açık hava kahvaltısında 3. gün iken bir de hastane çıkışı arkadaşımın Akmeşe civarındaki doğanın içindeki evine gittik. Şehrin tüm keşmekeşinden uzak, kuş sesleri tarafından ara ara bozulan sessizlik, yasemin çiçeklerinin artık bir süreden sonra insanı sarhoş eden kokuları, yenilen enfees ötesi yemekler ve yemeklerden ziyade sunumları, yenilirken edilen hoş sohbetler... İnsanın konuştugunda seni dinleyen ve hatta anlayan, bir sonraki cümlesini duymak için sabırsızlandığın arkadaşları olması ne iyimiş dedim..
Çocuklar ise harikaydı. Hüsn-i hat öğretmenimizin çocukları ile ziyadesi ile anlaşan ve keyiften dört köşe olan bir SalihaBetül, şahid olunan hayret verici diyaloglar.. Herşey harikulade idi.. Halen depoladığı safi oksijenin verdiği rahat ve huzur ile dolu içim.. Ne güzel bi gündü yaahu :)